Hello november

November, altijd een van mijn lievelingsmaanden, ja ik weet het, het is veel donker, kil en vochtig but I love it!  Dit jaar gaat de maand gekleurd zijn.

Aanstaande maandag brengen we bomma naar de rvt, dit weekend gaan we proberen het daar zo fijn mogelijk in te richten, we hadden weinig keuze en moesten snel beslissen.  Toch even een pluim naar mijn zus, want zij heeft enorm veel geregeld, is de rvt’s gaan bezoeken, telefonisch en aan de hand van foto’s hebben we samen beslist, maar het was een zware beslissing waar we beide niet goed van waren.  Het is een grote stap en ik weet niet hoe bomma zelf gaat reageren, maar ik hou mijn hart vast.  Ik heb haar karakter geërfd en eerlijk, ik hoop dat die halte voor het einde me bespaard wordt.

Er komt veel op ons af, administratief en voor bomma was er nooit iets bespreekbaar, begreep ze het niet of wilde ze het niet ik weet het niet, maar nu wordt alles aan ons overgelaten, maar de wetgeving maakt het ons hier niet makkelijk in en gaan we toch via de notaris nog een zorgvolmacht moeten zien te verkrijgen.  Momenteel kan het haar niet meer schelen, het is makkelijk dat alles voor haar beslist wordt en wie mijn grootmoeder ooit gekend heeft is dat een mirakel, maar het geeft mij en mijn zus een overload aan verantwoordelijkheden en moeten we op korte tijd veel acties ondernemen.

Maar november wordt niet alleen zaken regelen, november is ook de maand dat ik en mijn lief 10 jaar samen zijn, we een weekendje wegtrekken en we heerlijk gaan eten, want we hebben de kaap van 10j gehaald en ik kan het nog steeds niet geloven, maar ik ben echt nog steeds gelukkig met die man, of dit voor de rest van ons leven is weet ik niet maar dan heb ik toch heel veel mooie jaren gekregen en echt graag gezien en graag gezien geworden.

Ook tijd om aan kerst te denken, met kaartjes maken en ontwerpen als eerste op de agenda, de eerste ontwerpen liggen klaar voor produktie :-).

En om het allemaal haalbaar te maken wil ik ook regelmatig gezellige thuismomenten inplannen ( ik praat al echt als een planner), met veel kaarslicht, dekentjes en een heerlijk glas wijn of kop koffie.

En hoe gaan jullie november invullen?

Advertenties

Halloween

Halloween, ik ben zot van tradities en feesten, maar Halloween laat ik traditioneel aan me voorbijgaan.

Ik ben zot op pompoen op verschillende manieren klaargemaakt, maar met theelichtjes bezorgen ze me de kriebels.  Ik groeide ook niet op met het  feest een feest dat ontstond toen de Keltische agenda nog op 31 oktober oudjaar aangaf en het nieuwe jaar startte op 1 november.

In het Verenigd Koninkrijk geloofde ze dat op 31 oktober de gestorven geesten van het afgelopen jaar terugkwamen om een levend lichaam in te nemen, om deze af te schrikken droegen ze maskers.

Voor zover ben ik mee…zelfs het verkleden om de geesten te verdrijven, ondanks het feit dat ik in mijn broek doe van die gruwelijke taferelen van zombies met liters bloed, de op echte lijkende spinnen…

Toen ik mijn wekelijkse boodschappen deed werd ik overvallen door heksen aan de kassa en er zwierven van die zombie’s rond die het leuk vonden de mensen aan het schrikken te brengen, op eieren heb ik mijn boodschappen gedaan, als de dood als er eentje achter me zou staan.

Dus laten we afspreken dat ik het feest aan me laat voorbij gaan zonder schrikken en zonder de zombies :-).

Ik heb het er echt niet met,..

Het onvermijdelijke

Afgelopen dinsdag kreeg ik telefoon van de verpleegkundige die bomma elke dag verzorgt, met de melding dat bomma weer was gevallen en helemaal in paniek was, haar alarmknop gebruiken was ze weer vergeten.  Ik nam de beslissing op mij om haar te laten opnemen in het ziekenhuis.  Niet omdat haar verwondingen zo erg waren, maar omdat het gewoon niet meer verantwoord is om ze alleen te laten.

Ze valt, is verward en ze is nog teveel alleen, ondanks de hulp die we langs alle kanten krijgen en de inzet van mijn vader, want laten we dat niet vergeten, hij is uiteindelijk maar de schoonzoon, maar mijn respect hoe hij toch de verantwoordelijkheid op zich neemt om elke dag een aantal keer binnen te lopen, haar te halen om bij hem een warme maaltijd te genieten, hoewel zich verplaatsen ook steeds moeilijker gaat.

Het ziekenhuis dus, waar haar dan dinsdagavond voorzag van een bezoekje en het nodige materiaal en een afspraak versierde met de behandelende geneesheer, want naar huis gaan, ik zie het niet meer zitten.

Op woensdag kreeg ik de sociale dienst van het ziekenhuis aan de lijn, of er een optie was haar thuissituatie te bespreken.  Want dat het hen niet meer veilig lijkt om haar zelfstandig te laten wonen.  Ik besef het, maar het geeft me toch een knoop in mijn maag, mijn bomma is van een zelfstandige, bazige vrouw geëvolueerd naar een bang, hulpeloos vogeltje die ik in een instelling ga moeten plaatsen, omdat ik er zelf niet voor kan zorgen.  Ik had haar dit zo graag bespaard, had altijd gehoopt dat ik haar dood in haar zetel aantrof, in haar zo geliefde omgeving.

Het mag niet zijn…..vanmiddag moeten er knopen worden doorgehakt en zal ik me een tijdje gaan moeten bezighouden om haar zaakjes op orde te krijgen en zij nog de laatste momenten in goede omstandigheden kan doorbrengen.

Het meeste moeite heb ik met het feit dat ik het gevoel heb, dat het mijn bomma niet meer is, communiceren steeds moeilijker wordt, omdat ze de woorden niet vindt of ze het gewoon niet begrijpt, de aftakeling fysiek en mentaal is een harde dobber voor me, zij was altijd mijn rots waar ik met mijn verhaal naartoe ging, die ervoor zorgde dat ik zonder kleerscheuren door mijn jeugd kwam…..ze bracht me de liefde voor lezen bij en mooie kleren, ze leerde me zoveel……

Life as we speak

Wat is het leven druk voor de moment, natuurlijk is tijd een kwestie van prioriteiten, maar ik kan het niet laten om uitdagingen te blijven aannemen, tegen beter weten in.

Afgelopen week werd ik uitgedaagd door mijn vrienden via fitbit om de meeste stappen te zetten,  ik stapte de wereld af naar mijn gevoel, maar ik eindigde 2de met een kleine 100,000 stappen, elke vrije moment ging naar het stappen en ik ben en blijf een competitiebeest en kan mezelf toch erg pushen.  Tel daarbij een zoon week met veel rondrijden, wat maakt dat ik op vrijdagavond blij was dat ik aan mijn aperitief kon beginnen.  En afgelopen weekend plots veel tijd vrijkwam omdat de asneerlating van mijn schoonmoeder niet kon plaatsvinden wegens slechte weersomstandigheden. Maar al snel werd deze tijd ingenomen door boodschappen, auto proper maken en mijn grootmoeder :-).

Hoe is het met mijn grootmoeder as we speak, de thuiszorg is er en dat maakt het dragelijk, maar ze is flink aan het achteruit gaan, dat fysieke daar kan ik met leven.  Het mentale gedeelte, daar heb ik moeite mee, niet omdat ik niks wil herhalen, maar vooral omdat ik bang ben ook zo de greep op de realiteit te verliezen als ik oud ben, ze leeft in haar eigen wereld en converseren wordt moeilijker, omdat ze vaak de draad kwijt raakt en dan ook niet meer weet wat ze wilde zeggen, ook alles 3 keer herhalen maar de meest zinloze dingen….het is voor mij zo raar, mijn bomma die altijd alles wist en kon, kan zelfs niet meer beslissen wat ze wil eten op restaurant, nee dat moet ik doen…

Mijn zoon, blijft mijn zoon.  Maar ik beken ik mag echt niet klagen, goede punten worden afgewisseld met minder goede punten, laten we eerlijk zijn hij loopt er graag de kantjes af :-), is niet de perfectionist die zijn moeder is ( ondanks alle goede voornemens).  Zijn kamer en kleerkast is een zwijnenstal, maar verder mag ik niet klagen, hij gaat braaf naar school, traint de ziel uit zijn lijf, gaat amper uit of weg, laat zijn kamer dan maar eens een zwijnenstal zijn denk ik dan, oh ja, hij snoept teveel en eet teveel rommel, maar ik ben ook zo groot geworden, hij krijgt de basis mee en heb er vertrouwen in dat het op lange termijn goed gaat komen.  Op alle gebied…..dat is een uitspraak he.

De bonuszoon daarentegen, mmm.  Die hangt het uit op school, werd al bij de politie geroepen ivm vechten en pesten en dat zorgt voor spanningen als hij bij ons is.  Gelukkig kan ik dat goed relativeren, uiteraard omdat ik minder emotioneel betrokken ben, maar ook omdat ik weet dat deze periode ook voorbij gaat.  Als nu zijn ouders ook gaan samenwerken ipv elkaar tegen te werken, dan zal dat sneller gebeuren en een geweldige positieve invloed hebben, maar hier heb ik weinig vertrouwen in, een te harde gekwetste partij die niet kan loslaten…..

De liefde, die bloeit en groeit, volgende maand vieren we onze 10de verjaardag samen, 10 jaar een koppel en heb zelfs het lef om te zeggen een goed koppel/team ondanks het feit dat ik hem af en toe naar de maan kan schieten en ik hem soms in gang moet trekken, maar ik zie die man echt geweldig graag, hij brengt me rust en aan het lachen en laat me zijn wie ik ben.

Mijn werk, het blijft nog veel leren en ik ondervind hier en daar dat hier toch ook onderhuids wat heerst en ik op mijn hoede moet zijn voor manipulatie.  Maar ik ga niet oordelen voor ik de job onder de knie heb en het reilen en zeilen van de firma ken.  Want mijn buikgevoel blijft zeggen dat de zaakvoerders het goed menen, misschien zelfs te goed.

En ik, ik blijf door het leven huppelen en ik besef elke dag opnieuw dat ik aan de goede kant van het leven sta, ik ben gezond, heb een geweldig gezin en familie, geen geldzorgen, wat valt er te klagen….en dat druk, dat doe ik mezelf aan, ik kan straks in de zetel gaan zitten ipv te gaan sporten, maar ik weet dat sporten me gelukkiger maakt, keuzes, het leven draait om keuzes…..

 

Kleur bekennen

Mijn zoon wordt in 2018, 18 en dat maakt dat hij als volwassen wordt aanzien en oud genoeg wordt bevonden om zijn stem uit te brengen.  Hij gaat dus kleur moeten bekennen in het stemhokje volgend jaar in oktober.  Want dan worden de gemeenteraadsverkiezingen georganiseerd.

Ik ga hier geen pleidooi houden over mijn politieke kleur, dat is geen meerwaarde en een discussie die ik liever niet voer.

Het gaat mij erom, wat vertel je je kind, want hij leest ook de krant, hoort ook het nieuws en ja, hoort ook onze commentaar.

Want laten we een kat een kat noemen, welke kleur ze ook hebben, ze maken er gewoon een zootje van, die steeds wordt doorgeschoven naar de opvolgers die dan priorteit geven aan het oplossen van de miserie die de vorige achterliet wat maakt dat we gewoon blijven aanmodderen.

Heb als burger niet het gevoel dat er lange-termijn beslissingen worden genomen en ja wij als 2-verdieners voelen wel dat alles duurder wordt.  Maar we betalen het gewoon, hoeven geen boterham minder te eten.  Maar als alleenstaande telt elke euro en geen geld betekent isolement en ja ik spreek uit ervaring.

Ik ga hier geen pleidooi houden over hoe slecht ze het allemaal doen, want ik besef maar al te goed, dat het hier nog steeds goed leven is, heel goed leven. Alleen kan ik het niet ontkennen dat de politiek draait om postjes, ego’s, messen in de rug duwen en niet altijd de beste beslissingen nemen zeker al niet op gebied van budgetten.

Maar hoe buig ik mijn negatief gevoel om naar een positieve uiting naar mijn zoon?  Hoe leg ik de verschillen uit, de vetes, de boel die ze ervan maken?  Of verzwijg ik het en leg hem de verschillende politieke partijen uit?

Want ondanks dat ik met momenten zeer teleurgesteld ben in de politiek, toch blijf ik het een belangrijk item vinden en wil ik graag dat mijn zoon een bewuste keuze maakt, die ook ik elke keer in eer en geweten neem, want geen enkele partijd voldoet aan alle eisen :-), maar goed dat doet het leven ook niet.

Iemand een idee hoe ik dit pedagogisch verantwoord aanpak?

 

De ballen hoog

De ballen hoog houden, tegenwoordig ben je als vrouw, mama, werknemer, partner, dochter, kleindochter, zuster, vriendin, huishoudster, taxichauffeur en waarschijnlijk nog zoveel meer.

Elke dag pushen we onszelf tot uitersten om alle ballen hoog te houden, ook ik die ook nog eens een perfectionistisch kantje heeft. Maar ik besef hoe langer hoe meer, dat we met minder verder komen, net zoals Samaja  & Tifosa.

Ook ik heb lang meegelopen met de trend van het perfecte leven, ook ik deed mee aan alle voedsel hype’s, trainde keihard om elke vetkwabbel weg te werken, elke dag toverde ik vers eten op tafel, ook aan de lunch werd veel tijd besteed, want boterhammen,  was not done.  Ik sneed groenten en fruit of mijn leven ervan af hing.  Uren bracht ik door in de keuken en fitnessruimte, de andere bracht ik door op mijn werk, al poetsend en in mijn auto de zoon van links naar rechts brengen.  Uiteraard werd er elke dag gestofzuigd en we stonden liever nog een uur vroeger op dan wat dan ook over te slaan.  Want ik kon toch ook de vriendinnen niet vergeten.

Wel, ik deed het allemaal en het enige dat ik won waren de steeds grotere wallen onder mijn ogen.  Ik realiseerde me dat op onze vakantie, toen ik na 3 dagen in de spiegel zag en ik zelf opmerkte hoe uitgerust ik eruit zag.  De vlekjes die mijn lichaam vertoonde was de volgende eye-opener.

Ik moest een aantal dingen anders gaan aanpakken en het loont.  Ja, ik sport nog steeds, maar geen 6/7, ik ga 3 keer trainen en probeer dagelijks mijn stappen te halen, haal ik ze niet dan is het zo.   Ons sociaal leven houden wij heel bewust low profile, we hebben weinig vrienden en ondernemen het liefst met ons 2, ik zou niet weten hoe we veel vrienden zouden onderhouden.  Ik vind gezonde voeding nog steeds belangrijk, maar ik ga geen avonden meer in de keuken doorbrengen om zaken klaar te maken.  Less is more en terwijl een broodje jaren not done was, hoort het er af en toe bij.  En een omelet met brood als avondeten,  werd gewoon aan weekmenu toegevoegd.

Ons huis wordt op maandag gepoetst door de werkvrouw en verder doe ik er nog weinig aan, maar er was een tijd dat ik niet naar kantoor vertrok, voor ik had gestofzuigd en het stof van de kasten had gehaald en het bed keurig was opgemaakt en er nergens kleren te bespeuren waren.  De strijk doe ik nu 1 keer per week, is de t-shirt van de zoon dan nog in de was, jammer, dan blijft ze liggen.

Als we heel eerlijk zijn, is het nog steeds niet evident om een full time job te combineren met het leven ondanks het feit dat ik niet brand van de ambitie noch van een carrière, maar 40 uren per week op je job doorbrengen, reken daar de verplaatsingstijd bij en de som is snel gemaakt.  Vooral de weken dat de zoon er is zijn pittig en loop ik me soms voorbij, want elke dag vecht ik tegen het idee dat ik niet perfect moet zijn, dat gewoon goed genoeg is….

Feestjes

Over feestjes van collega blogger, drukt perfect uit hoe ik me voel op maandag, na een avondje stappen zaterdagavond.

Zaterdagavond om een uur of 7 waren de vriendjes daar, een puree met zongedroogde tomaatjes en geitenkaas en lekker stukje vlees, want er moest een fond gelegd worden, want wij gingen uit, met als doel, Studio 54.

U raadt het al, de kostuums en pruiken werden uit de kast gehaald, make-up werd meer dan ruim opgebracht en je wil niet weten hoe ik daar van genieten, glitters, veel kleur en vooral van alles HEEL veel, het transformeren is al de helft van de pret.

 

Half 10 tijd om te vertrekken en rond 22u stonden we waar we moesten zijn in een of ander VIP-box, die zijn geld niet waard is, maar dat is een ander verhaal.  En het is onmogelijk om te blijven stilstaan op de muziek en aangezien dat ik en mijn lief dansers zijn, stonden we niet stil 🙂 en hadden we weer met zijn 2-tjes ondanks dat we in groep waren een geweldige tijd.

Tegen 4u lagen we in bed, ik bloednuchter het lief met meer dan voldoende pintjes in zijn lijf :-).  Als een blok viel ik in slaap,  totaal leeg.  Maar om 9u30 klaarwakker.  Mijn lichaam deed overal pijn en stem die had ik vergeten in het Sportpaleis.  Dit ging geen topdag worden, zoals voorspeld.

Maar er was nog wel de opruim van het etentje, waar ik vol goede moed invloog.  Na alles weer blinkend in de kast te hebben gezet, maakte ik een kop koffie en een fruitsalade voor mezelf en nestelde me voor tv, mijn lief hoorde ik nog flink doorsnurken.  En genoot ik van een moment voor mezelf.

Ik verplichte me toch van de bank te komen en even langs mijn grootmoeder te rijden met eten en even wat nodige zaken van mijn to-do list af te werken.  Maar tegen ik terug thuis was, was het vat echt leeg.  En werd het een namiddagje zetelcrashen en lange middagslaap.

Vandaag voel ik me nog steeds niet top, ben wel wat verkouden en mijn stem herstelt traag, maar ik stel me toch de vraag, is het dit me nu allemaal waard?  Is dit nu oud worden, een avondje thuis verkiezen dan eens goed uit te gaan?  En eerlijkheid gebied me dat dit feestbeestje liever eens goed uit eten gaat en op tijd in haar bedje ligt, dan de dansvloer onveilig te maken en me 2 dagen geradbraakt te voelen.  Een mens moet keuzes maken en ik kies voor energie 🙂 en het is tijd voor andere dingen dan uitgaan…..