Later als ik groot ben

Mijn lief die snurkt en na een aantal jaar word je het min of meer gewoon ( lees, it sucks).  Regelmatig word ik wakker door de decibels die hij produceert.  Zachtjes probeer ik hem dan in een andere positie te manuvreren, want snurken is gerelateerd aan de postie waarin hij slaapt, met name dan de rugpositie.

Dat mijn slaappatroon wordt verstoord viel me enorm op toen mijn lief regelmatig bij zijn mama overnachtte en nog meer toen hij een week in Frankrijk was.  Die week sliep ik als een roos en besefte ik welke impact het snurken had op mijn rust.

En nu begint het idee toch te rijpen, nu we de zoektocht naar een huis gaan verderzetten om een eigen kamer in te richten een kamer waarin ik me kan terugtrekken als ik weer eens uit mijn slaap word gehouden.  Een kamer waar ik aan yoga kan doen, kalligrafie en slapen :-).  Een beetje mijn privéterein.

Ik weet dat het klinkt of ik apart wil slapen en leven, maar dat is helemaal niet zo, slaap heel graag met mijn lief, ben ook heel graag bij hem.  Maar soms wil ik gewoon slapen of alleen zijn.  Heel mijn jeugd sliep ik ook met mijn zus op een kamer en ja het is een klein trauma, nooit ruimte voor jezelf.

Later als ik groot ben, wil ik een kamer voor mezelf…….

Springen

Ik ga springen…ik kan het nog steeds niet geloven……ik ga het echt doen.

Afgelopen vrijdag startte al heel vroeg de loononderhandelingen, wat een zenuwachtig gedoe, want dat is iets waar ik echt niet goed in ben, maar wilde niet het eerste beste voorstel aanvaarden :-).

Had ook veel op een rijtje te zetten en het is niet omdat mijn buikgevoel na 5 min. ja zei dat we alles moeten aanvaarden.  Ik ging letterlijk met mijn lief rond te tafel zitten om alles te bekijken en bespreken.  Want er gaat veel veranderen.  Het enige waar ik het echt moeilijk met had was de verlofdagen, dat staat echt vast-vast, in het Paradijs staat ook veel vast, maar had ik een week waar ik vrij kon over beschikken en dat is iets dat ik ga moeten missen en dat was toch eentje om door te slikken.

Tegen het eind van de dag kwamen we tot een akkoord, waar we ons in konden vinden en besloot ik te springen, springen in het onbekende, in een nieuwe uitdaging.  Een uitdaging waar ik mijn ei in ga kwijtraken en vooral in een bedrijf ga terechtkomen dat structuur biedt en waar mensen belangrijk zijn.  Dat het niet perfect is, daar ben ik me heel bewust van.  Dat bestaat niet.  Ik ga daar ook geconfronteerd raken met zaken die minder leuk zijn en ook met mensen die me minder liggen.  Maar nu ga ik wel de kans hebben om op de achtergrond te blijven, me veel neutraler op te stellen.   Ik had de keuze, afstevenen op een bore-out, of deze kans grijpen.

Hoe Miami gaat reageren weet ik nog niet of de rest van mijn collega’s.  Mijn job is geen belangrijke, maar heb hier toch een aantal keyfuncties.  13 weken opzeggen zie ik absoluut niet zitten.  Ben bereid een draaiboek te maken als hij me begin september laat gaan, anders gaan ze veel moeten uitzoeken, aan hem de keuze, het ideale scenario zou zijn dat ik na mijn vakantie niet meer hoef terug te komen, maar dat gaat te schoon zijn om waar te zijn :-).

Degene die niet van verandering houdt gaat springen, alleen dat feit al maakt me blij.  Ik durf.  Ik neem risico en vooral ik laat los……….ik laat mijn roze stoel los.

 

 

Friends

In tijden van nood ken je je vrienden….eerlijk, dit was weer een nederig lesje in het loslaten van de illusie.

Mijn zus, kwam  te laat op de begrafenis, can you imagine?  Wel ik begrijp dat niet, een was ik ongerust en twee, eist de beleefdheid toch dat je op tijd bent en de familie condoleert.

Mijn beste vriendin, die heel het proces ook van heel dichtbij heeft beleefd, die de dag voor de begrafenis nog langskwam, stuurde  haar kat.  Later op de dag kreeg ik een berichtje dat ze er jammer genoeg niet kon bij zijn, maar in gedachten er wel was???  Ze zag ons vrijdag  nog, ze zei niks, ik moet zeggen dat de teleurstelling groot was.  De jongste zus van mijn lief woont in Eeklo, de begrafenis vond plaats in Kalmthout, maar heel hun vriendenkring was aanwezig.

Maar iemand maakte veel goed, iemand die ik via het bloggen leerde kennen, iemand waarmee ik enorm veel gesprekken virtueel heb gevoerd, iemand die ik te weinig zie, iemand met een enorm warm hart, die ook in mijn hart zit.  Vandaag blies ons Bie me van mijn sokken, door,  hou u vast helemaal uit Meulebeke naar Kalmthout met de trein te komen.  Het deed me veel, dat iemand die veel minder dicht bij me staat, chronisch ziek is, wel de moeite neemt om er te zijn, het vulde mijn hart met veel warmte, tussen de tranen door.  Merci Bie om er te zijn…..

 

 

 

 

Tot op het bot

Emotioneel tot op het bot, zo voel ik me na de prachtige afscheidsdienst van mijn schoonmoeder.

Het was heftig en hakte me als een bijl onderuit.  Elke emotie kon ik voelen door heel de kerk.

Ik kende mijn schoonmoeder slechts 10 jaar, maar had een diep respect voor haar,  het was een intelligente vrouw die haar kinderen zoveel heeft bijgebracht en bij wie ze ook altijd terecht konden.  Iets wat ik altijd zo hard gemist heb bij mijn mama.

Ook de warmte waarmee het gezin “Preston” hun mama omringde met zorg en liefde deed me veel.  Iedereen stond paraat letterlijk dag en nacht, haar dankbaarheid was zo groot.

Het verdriet van mijn lief is nog velen maal groter en ik kan alleen maar naast hem staan en hem mijn sterke arm en schouder aanbieden.

We gaan dit nog even voelen en moeten verwerken, als koppel, als individu en als gezin.  Want ook onze kids werden overmand door verdriet maar oma had daar een oplossing voor, voor elk kleinkind werd er een steen in hartvorm uitgekozen op basis van hun persoonlijkheid, omdat ze haar kleinkinderen enorm in haar hart droeg, maar ook als knuffelsteen waar je steun uitput.

Oma C, we gaan je missen, ik heb je beloofd om goed voor je zoon te zorgen en ga dat ook doen en met Kerst eten we gillardeau oesters en drinken we champagne, iets wat jij ons hebt geleerd.

Bedankt Oma C,…bedankt voor alles…..

2de gesprek

Vandaag vroeg stond het 2de sollicitatiegesprek  op mijn planning.  Het enige waar ik nerveus over was, was wat trek je aan om te gaan solliciteren :-), I know oppervlakkig, maar er is maar een kans op een goede indruk.  Het werd een blauwe broek, leuke top en blauw blazervestje, klassiek maar ook weer niet te, want dat zou ik niet zijn.

De eerste woorden luidde ” je moet je niet meer verkopen, dat heb je afgelopen dinsdag gedaan en we waren enorm positief verrast“, had niet dat gevoel over het eerste gesprek, heb gewoon verteld wat mijn jobinhoud was en hoe ik alles aanpakte.  Blijkbaar was het een shot in de roos, hoe ik overkwam en wat mijn ervaring blijkt te zijn.

Ik kreeg echt zo’n gedetaileerde uitleg over het bedrijf, dat ik wel aanvoelde dat er veel interesse was.  Na een uur mocht ik pas aan het woord ;-), waar ik weer mijn verhaal vertelde, waarom ik in het Paradijs wil vertrekken, uiteraard is dat een verbloemd verhaal, ze sluiten me op als ik de waarheid vertel.  Wat ik zo op een dag uitvoer en wat mijn verantwoordelijkheden zijn, want ondanks alles die zijn er wel.

Het enige antwoord dat kwam was ” ze gaan jou nooit zomaar laten gaan“, wettelijk kunnen ze me maar 13 weken houden en ik wil mijn werk wel keurig overdragen, zoveel trots heb ik wel.  Ik ga me niet laten kennen.

Dan konden de onderhandelingen over de centen beginnen.  Ik weet dat ik flink ga moeten inleveren ook wat vakantiedagen betreft en toch zegt mijn buikgevoel, SPRING, SPRING, het komt allemaal goed…..en dat is voor mij de grootste verrassing, want u weet ondertussen dat ik niet goed ben in loslaten, noch goed kan omgaan met veranderingen.

Ofwel hebben ze me zover gedreven, ofwel ben ik echt klaar om mijn roze stoel achter te laten..

Wordt vervolgd…..

 

 

1ste gesprek

Vandaag was het dan zover, mijn eerste sollicitatie gesprek.  Tot mijn grote verbazing was ik niet nerveus.

Het viel me  snel op dat er wel een grote interesse was.  Vooral naar mijn specifieke vaardigheden die ik aardig in de verf kon zetten door de ervaring in het Paradijs.

Het is een functie als planner, kan het meer op mijn lijf geschreven zijn :-).  Het is een firma gespecialiseerd in kachels en haarden.  Een klein bedrijf, denk ook niet dat ik zou passen in een multi-bedrijf :-), die alles van ontwerp tot plaatsen zelf uitvoeren.  En hier zou ik in het verhaal komen, als ik word uitgekozen en besluit om voor de job te gaan.  Ik zou de planning van het plaatsen op me nemen, zorgen dat de installateurs hun materiaal hebben uiteraard zal er nog veel meer bij komen kijken.

En blijkbaar heb ik indruk gemaakt :-), want donderdag word ik voorgesteld aan de zaakvoerder, op naar gesprek nummer 2;

Of het dit wordt, weet ik nog niet.  Maar dat ik op 2de gesprek mag komen is op zich al fijn.

Het geeft me het gevoel dat ik helemaal nog niet afgeschreven ben op de arbeidsmarkt.

En dit geeft me de kracht om verder te gaan, me los te maken van mijn roze bureaustoel en de mentaliteit op het Paradijs……het is tijd om te springen.

 

 

Juli

Juli begint met regen, net zoals in ons hart.  Mijn schoonmoeder overleed van donderdag op vrijdagnacht.  En laat ook bij mij een leegte achter.  Mijn lief was zo hard betrokken, dat ik automatisch volgde en toen ik haar parelkettingen kreeg ( ik en parels) wist ik dat ondanks onze moeilijke start, ze me aanvaard had als “schoondochter”.  Maar dit is niet het einde, dit is pas het begin, van een lange tocht en het opnieuw vinden van een evenwicht.

Maar hoe was juni, uiteraard in het teken van het afscheid.  Maar ook van examens en het einde van het schooljaar.  Ja, mijn zoon is geslaagd en nog zonder een rood cijfer en met wat nog veel belangrijker is, met lovende woorden en dan laat je me als mama stralen.  Want wat zijn cijfers?  Waarden als, beleefdheid, behulpzaam, respect zijn zoveel meer waard.

Er was ook een mijlpaal, ik liet mijn zoon bij zijn liefje slapen, ondanks mijn slechte gevoel erbij.  Maar soms moet je verder kijken, verdergaan en loslaten :-).

Het was ook voor mij het einde van het schooljaar ” chocolade “.  We maakten nog bergen pralines, die de deur uitvlogen.  En op 6 september gaan we voor een nieuwe cursus, “chocolade, pralines, dessertkoekjes, chocoladestukken” die volgorde hebben we in ons hoofd maar kan nog wijzigen :-).

Mijn lief speelt badminton, ook daar werd het einde van het seizoen gevierd op de dansvloer, ik en mijn lief, uren aan een stuk en wat een oplaad moment was dat, iets wat we al een tijdje uit het oog verloren zijn en wat we terug moeten oppikken als we weer op rustigere wateren varen.

Juni traditioneel het einde, juli het begin van een lange vakantie.  Nog 4 weken en ook in het Paradijs mag mijn kantoor voor 3 weken dicht.  Dan lonkt mijn strandstoel en de verbintenis van ons gezin.  Aftellen.

Vaarwel juni, welkom juli met nieuwe kansen en dansen op Tomorrowland ( meer volgt :-)).