Verantwoordelijkheden

Toen mama stierf kreeg ik als oudste niet alleen haar erfenisdeel maar ook de verantwoordelijkheid over mijn grootmoeder.  Ondertussen is ze 91 en is ze 3 keer op korte tijd gevallen.  Ze woont nog zelfstandig, maar haar laatste val heeft haar een gebroken rib opgeleverd en kan ze amper nog bewegen.

U leest ze woont zelfstandig, wat maakt dat ik zaterdag langsliep om haar was terug te brengen, ik een hoopje ellende vond, ongewassen en niet gegeten en toen brak er iets in me.  Haar eigen egoïsme plaats zich in deze positie, want een serviceflat/home is in haar ogen een no-go en na haar 2de val had ik al voorgesteld om extra hulp in huis te halen, ook dat werd geweigerd.

Maar nu kan het niet meer langer en gelukkig  ziet ze het ook zelf in dat zorgen voor zichzelf steeds moeilijker wordt, maar oh wat een karakterke is mijn grootmoeder over alles wilt ze zelf beslissen en handelen en moet alles gaan zoals zij het wil, maar haar lichaam en geest beperkt haar.  Onmiddellijk ben ik zaterdag in gang geschoten, met gerief naar beneden te halen, zodat ze niet meer naar boven moet ( lees: ik weet heel zeker dat ze weer naar boven gaat als ze beter is, met alle gevolgen vandien, want ze is al 2 keer van de trap gevallen), heb ik eens deftig haar koelkast nagekeken en uitgewassen en ze had amper nog iets in huis om te eten en wat er was, was slecht.

Tijd voor actie dus, alles laten vallen en naar de winkel, gezorgd dat ze eten had.  En vanmorgen mutualiteit gecontacteerd voor het plaatsen van een bed in de living en dat er elke dag iemand komt om haar te wassen en haar ontbijt te voorzien en lunch, avondeten zal nog door mijn vader gebeuren.

Maar dit is een tijdelijke oplossing, sorry bomma, maar ik heb je laten opschrijven in een home, je huisarts steunt me hierin, ook hij vindt dat je niet meer in staat bent om voor jezelf te zorgen, wat maakt als er ergens plaats is je huis zal moeten verlaten en ik weet dat dit je pijn zal doen, maar ik heb geen andere keuze, ik kan onmogelijk 24/24 uur voor je zorgen hoe graag dat ik dat ook zou willen.

Deze verantwoordelijkheid had ik graag overgeslagen, ik vind het vreselijk om dragen, dat ik haar ga moeten wegbrengen naar een plek die ze verafschuwt en tegen haar wil…..

 

Advertenties

Warmte

Op 1 september stapte ik met een klein hartje de wereld van de kachels & haarden in.  De eerste dagen was een lawine van informatie en indrukken.  Dagen vlogen voorbij en ik zat echt in een bubbel met enkel en alleen focus op, leren, opnemen en verwerken.

En na drie weken kan ik zeggen ik dat ik mijn draai vind, dat ik het verbazingwekkend vind hoe snel ik mee draai in de een systeem dat zo ver van mijn Paradijselijke ervaring staat.

Mijn eerste indrukken zijn dan ook heel positief, de job inhoud is boeiend, de collega’s behandelen elkaar met respect, voor zover ik kan inschatten wordt er weinig onderscheid gemaakt en samengewerkt, een aangename verandering.

Zijn er dan geen nadelen, tuurlijk wel.  Mijn bureau is minder luxueus, de koffie is minder lekker :-), geen micro om eten op te warmen en ik moet zelf mijn afwas en vuilbak leegmaken :-).  En dan zwijg ik nog over dat de installateurs met hun vieze handen aan mijn ordelijke dossiers komen :-).

En toch ben ik gelukkig, rij ik elke morgen met plezier naar kantoor, ben ik vrolijker, geen frustraties meer, geen verveling, soms zelfs geen tijd om te eten.  In het Paradijs leefde ik van koffie tot koffie, nu is er een ochtend voorbij voor ik denk, ah koffie.  Tussendoortjes, ik neem ze niet meer mee want er is geen ruimte om ze op te eten en zo met je mond vol aan telefoon, het is maar niks.

Elke dag denk ik, dank u voor deze kans, dank u dat ik durfde springen.  Voel me als een vis in het water dat ik mag organiseren en delegeren en dat het wordt gewaardeerd.

En kijk ik uit naar de tijd dat ik alles onder de knie heb, dat ik kennis van zaken heb en weet waarover ik praat, zodat ik de machine nog beter van olie kan voorzien.

We verkopen warmte, maar het is zo’n warm bedrijf waar ik ben terecht gekomen….

Gewoontes

Ik beken, ik ben een gewoontedier en wij zijn een koppel die dat bij elkaar versterken. Toen ik de post van Lilith las, was natuurlijk mijn lijstje met gewoontes zo klaar.

  • Elke ochtend wanneer de wekker afloopt draai ik me in de lepel die mijn lief aanbiedt, waar ik tegen mijn goesting uitkom na 9 min. snoozen….een heerlijk momentje waar ik altijd enorm van geniet.
  • Als ik thuiskom, begroet ik mijn katjes, plaats ik mijn handtas op haar vaste plaats. Schoenen uit ( vooral na een hakkendag is dit een zalig moment) en ook mijn kleren gaan uit en hul ik mezelf in een comfi jogging, haar in een staartje. Zo zijn we klaar om te koken en de rest van de avond :-).
  • Bij ontbijt hoort de krant, digitaal….geen ingewikkelde gesprekken.
  • Ik drink elke ochtend koffie bij het ontbijt, om 10u, na mijn luch en ik herhaal nog eens rond 16u :-).
  • Ik pas mijn handtas aan, aan mijn outfit, ja elke dag :-).
  • De eerste die gevoed worden elke ochtend zijn Martini&Royale :-).
  • Elke avond ruim ik mijn bureau op, clean desk, elke dag.

En wat zijn jullie gewoontekes van elke dag??

Pubers

Pubers, het is toch niet echt een cadeau in huis….en als het je eigen kind niet is met puberstreken dan is je verdraagzaam level een beetje lager :-), ik ga daar niet over liegen.

Sinds de bonuszoon in de wereld van de pubers stapte, zijn de weekends die hij hier doorbrengt in een meer gespannen sfeer.  Buiten het feit dat het lijkt of hij de wereld op zijn schouders draagt en steeds in ochtendhumeur modus verblijft, zorgen nota”s, slechte punten ervoor dat hier meer dan regelmatig de bom ontploft.

Elk weekend is er wel iets, zo ook afgelopen weekend.  Zondag was het basket, mijn lief ging de bonuszoon om half negen wakker maken, herhaalde om 9u en in principe moesten ze om 9u45 vertrekken, om 10u15 komt de bonuszoon uit zijn bed ( ik ben zo blij dat mijn zoon, ondanks dat hij andere dingen had waardoor ik hem achter het behang kon kleven, dit niet had), ik maakte dat ik uit de voeten was en trok richting fitness, had hier geen zin in.  Om een lang verhaal kort te maken, geen basket en laptop afgepakt.

Het 2de akkefietje liet die dag niet lang op zich wachten, toen de agenda werd gecontroleerd, nota en huiswerk niet gemaakt 🙂 en toen geen excuses, ik zat midden in de storm, stemmen die de hoogte ingingen, deuren die werden dichtgegooid. Een zuchtend en slechtgezind lief als gevolg..

En dan vertrekt de bonuszoon weer, deze keer voor bijna een maand, want ons weekend wordt nog eens overgeslagen, want er is nooit tijd om een weekend te organiseren in de andere weekends.

Maar eerlijk, ik ben er niet kwaad voor en ik weet dat mijn zoon ook voor zo’n situaties heeft gezorgd, misschien zelfs erger, omdat hij er 7/7 was en toch heb ik hier meer problemen mee, want ik sta aan de zijlijn en onderga en soms denk ik, haal die nu toch godverdomme uit zijn bed 🙂 ;-).  Maar ik ben slechts de bonus.  Ik mag voor eten en proper kleren zorgen :-).

Pubers, het is geen cadeau, maar we weten dat ook die periode voorbij gaat….ooit 🙂

 

 

 

Regeltjes

Ik heb niks tegen regeltjes of wetten, integendeel ze zijn nodig om alles in goede banen te leiden.  Ik probeer ze zo goed en kwaad mogelijk te volgen, op wat uitzonderingen na :-).  Vooral in het verkeer.  Ik respecteer de voorrang van rechts, hou mijn snelheid in de gaten u volgt wel, ik doe echt mijn best om me zoveel mogelijk aan de verkeersregels te houden.

Een regel haat ik…en dat is de beruchte blauwe parkeerschijf.  Ik zie het nu niet van die regel, zet dan een parkeerautomaat, die zie je staan.  Wat als er een ding slecht wordt aangegeven, is het het bord met de blauwe schijf.

Zo ook weer toen ik mijn zoon dropte aan het voetbalplein en ik besloot om nog even wat boodschappen te doen.  Aangezien ik de uitwedstrijden heb toegedeeld gekregen, had ik het geluk vandaag me in Bornem te bevinden.  Een gemeente die ik niet ken.  Ik parkeerde mijn nieuwe wagen 😉 een beetje verder dan de winkelstraat; keek of er geen parkeermeter aanwezig was en vertrok.

Na een flinke frisse, natte neus en kop koffie werd het tijd om even naar het voetbal van zoonlief te gaan kijken.  En daar zat het bonneke tussen mijn ruitenwisser, volledig doorweekt.  U weet wat zo’n bon betekent een boete omdat ik mijn blauwe schijf niet had uitgestald op mijn dashbord.  In de gietende regen ging ik op zoek naar een bord en ik vond er een 200 m verder achter een reclame bord verscholen en dan word ik wat ambetant.

15 euro boete..15 euro weggegooid!  En weet je wat ik het ergste vind, dat ik het niet bewust deed, als ik word beboet omdat ik te snel rij of weiger geld in een automaat te steken, eigen schuld dikke bult, maar dit vind ik zo’n vreselijke regel, die trouwens overal te weinig wordt aangegeven en volledig verouderd is.

Miss Vlekjes

Het begon met een klein vlekje, dat pittig kon jeuken, tijdens mijn vakantie.  Elke dag komen er vlekjes bij, de jeuk krijg ik  gratis.  Ik nam al contact op na mijn vakantie om een dermatoloog te raadplegen.  Vanavond had ik eindelijk een afspraak, je kan dood zijn tegen je terecht kan bij een specialist :-), ik weet het, overdrijven kan ik een beetje :-).

De lieve man (lees, hij zag er ook goed uit :-)), luisterde braaf naar mijn klachten, voordat ik me moest uitkleden tot op mijn lingerie na, hoe ging hij anders mijn huid bekijken, maar het blijft altijd een beetje awkward, bijna naakt voor een vreemde staan, terwijl een sauna me niets doet, begrijpen wie kan.

Terug naar de vlekjes, die onder het licht nog veel erger leken dan ik dacht ( ja, dat overdrijven), de specialist ter zaken keek ernaar, stelde me de standaard vragen, zijn frons werd nog dieper en laten we eerlijk zijn, de specialist ter zaken wist niet echt te  vertellen wat mijn vlekjes zijn, hij vermoedt een vorm van eczeem ;-), als dat geen fantastisch nieuws is.

Uiteraard kreeg ik een voorschrift met een creme die cortisone bevat en een antiallergicum, dat zal me hopelijk van de jeuk verlossen, maar het gaat de oorzaak niet wegnemen.  Je krijgt als volwassen mens niet zomaar eczeem….iemand ervaring mee??

How is life part 1235

Ik beken, ik heb jullie verwaarloosd…..maar het kon niet anders.  Na de vakantie, stond mijn opvolgster op me te wachten en ik had voor mezelf besloten, Miami kan doen wat hij wil ik verlaag me niet tot zijn niveau.  Dus ik ben letterlijk ondergedompeld geweest in het doorgeven van al wat nodig is om mijn functie in het Paradijs over te nemen.  Heb zelfs een draaiboek achter gelaten en nog de nieuwe telefooncentrale geregeld.  En de triomf kwam toen de laatste dag Miami me bedankte ( lees: dank je voor de jaren en vooral voor je inzet van de laatste weken), waarop ik ( en ik wist waar zijn zwak punt lag) antwoordde, u bent altijd heel goed voor me geweest 🙂 en hij afscheid nam met duidelijk een krop in de keel….strijd was gewonnen.  En mijn collega’s deden er een schep bovenop met een leuk afscheidsfeestje te geven.  Ik heb het Paradijs verlaten in stijl en met veel toeters en bellen :-).

Op 31 augustus nam ik afscheid en op 1 september startte het nieuwe avontuur.  Ik werd letterlijk in een nieuwe wereld gesmeten.  En tot op heden is het letterlijk zwemmen of verzuipen.  Maar ik kan me echt uitleven.  Momenteel is er niet echt controle en ik dat er weer in te brengen.  Ik moet nog heel veel leren, heb soms zelfs geen tijd om te eten, noch drinken….maar dat deert niet.  Elke avond rij ik moe maar voldaan naar huis, met een hoofd vol nieuwe info en weer een stapje dichter bij een overzicht krijgen in de job en wat er verwacht wordt.

Van de technische ploeg heb ik nog niet veel hoogte, ze mijden me een beetje.  Maar momenteel heb ik geen tijd noch de energie om er veel latijn in te steken.  Maar daar moet verandering in komen, want zij gaan te belangrijk zijn in het uitoefenen van mijn job.  Dus ik moet vriendjes worden met mijn ruige mannen, maar eerst kennis, focus en controle over de job en de verschillende dossiers.

De meerwaarde bevindt zich vooral in de jobinhoud en de collega’s die duidelijk weten waar ze met bezig zijn, werken aan een doel.  Bazen die elke dag hun uiterste best doen om de sfeer te optimaliseren en zorgen dat de cirkel rond is.

Het is nog pril en het slorpt me helemaal op.  Maar tevens is het zo fijn om aan een project te werken waar mensen het echt waarderen en duidelijk aangeven hoe belangrijk elke schakel in het bedrijf is.

Ik kan eindelijk zeggen dat mijn luchtbel doorprikt is en ik weer met enthousiasme en goesting elke dag naar kantoor rijd en geen enkel moment me verveel.

Dankbaar voor deze kans!!!