Vakantieplannen

Vakantieplannen, aangezien ik weinig of geen tijd stak in bloggen, het was niet van niet willen maar van niet kunnen maar dat verhaal volgt nog :-), niks erg hoor, maar tijd dat ik het aanpakte.  Er is nog zoveel waarover ik moet vertellen :-)….

Maar eerst, de  vakantieplannen..steeds een wederkerend punt van discussie :-).  Nu zeker aangezien mijn vakantie verschuift van augustus naar juli en dat impact heeft.  Maar we zijn eruit :-).  De eerste week van de vakantie ga ik met mijn lief naar Parijs, de uitgestelde versie, de 2de week en hou u vast, ga ik ALLEEN op yogaweek naar Ibiza, ik heb doorgezet en mijn lief stond erop, hij gaat dan alleen met zijn zoon naar een bestemming nog niet bepaald en anders blijven ze gezellig thuis :-), mijn zoon gaat voetballen in Zweden.  De 3de week gaan we met het gezin naar Mallorca, wie had dat ooit gedacht dat mijn boys daarvoor zouden kiezen,…een B&B op het eiland heeft ons hart nu al gestolen, voordeel hij wordt uitgebaat door Nederlanders.

Dit worden 3 top weken met als kers op de taart de week voor mezelf, iets wat jaren op de wishlist staat, maar ik gaf steeds mijn gezin prioriteit en ik vond het een grote hap uit ons budget zo’n yoga-week.  Maar dromen zijn er om na te jagen en ben ik vorig jaar gestart met een spaardoel dat ik vond op Pinterest, om 1000 euro op een jaar te verzamelen zonder dat je het voelt en ik ben daarin met glans geslaagd en we doen verder, zodat ik dit uitje voor mezelf kan permitteren zonder aan het gezinsbudget te komen.

Het enige nadeel zal zijn, dat we letterlijk van de ene valies naar de andere gaan gaan :-), maar aangezien mijn vakantie serieus is ingeperkt moet ik eruit halen wat eruit te halen valt.   Want we moeten herinneringen verzamelen not things, want ik heb er een garage en kelder vol van :-).

Jullie al vakantieplannen?

Advertenties

The end is near

Een maand blogde ik niet, te druk en vooral andere prioriteiten en vooral ik kreeg mijn gedachten niet geordend, want mijn leven staat blijkbaar nooit stil :-)……als ik bekijk hoe 2017 is verlopen, kan ik zeggen never a dull moment…

  • Ik deed een cursus kaligrafie and I’m hooked om nog maar te zwijgen hoeveel materiaal ik ondertussen heb aangeschaft.
  • Ik deed mijn eerste hobbybeurs…..zotter moet het toch niet worden :-).
  • We namen afscheid van mijn schoonmoeder en het was een afscheid in stijl en schoonheid, volledig door haarzelf geregisseerd.
  • Ik kreeg haar parelsnoeren, die ik met enorm veel trots en respect draag.
  • Ik stopte met Paleo eten, probeerde vegetarisch en veganistisch uit om toch weer naar Paleo te grijpen na maanden van buikkrampen.
  • De grote verandering van 2017, ik veranderde van job en oh boy, ben ik uit mijn comfortzone moeten stappen.  Na 4 maand kan ik zeggen dat ik eindelijk een beetje begin te wennen.
  • Met pijn in het hart bracht ik mijn grootmoeder naar het rusthuis en het is vreselijk om het te zien hoe hulpbehoevend ze wordt en hoe fel ze mentaal achteruit gaat maar de ironie wil dat ze er gelukkig is.
  • Ik regelde een  zorgvolmacht en elke keer kreeg ik de vraag waarom de dochter of zoon dit niet aanvroeg…..omdat ik de verantwoordelijkheid nu eenmaal eerlijk erfde..
  • Hoe je grenzen verschuiven, als iemand hulpbehoevend wordt, ik verbaasde mezelf op dat gebied.
  • Ik merkte al een tijdje dat ik last kreeg van de kleine lettertjes te lezen, tot het zover kwam dat ik ’s morgens de krant met moeite nog kon lezen.  Een eenvoudige test bracht aan het licht dat ik aan de leesbril moet.  En mijn ijdele ik zette ik aan de kant, want wat een gemak dat het is :-), weer alles kunnen lezen.
  • Ik heb mijn huis te koop gezet….en we zijn actief op zoek naar een stek voor ons…
  • Mijn lief gaf heel impulsief zijn ontslag en eind januari wordt hij een tijdje fulltime huisman..als iemand toevallig een goed 2de hands wagentje weet :-).

Wat een jaar 2017 en ik heb heel erg het gevoel dat 2018 nog intenser wordt voor iemand die niet houdt van veranderingen een uitdaging, gelukkig hou ik daar wel van.

Geniet nog van de laatste dagen van 2017 en maak van 2018 een topjaar!

 

Onderschat

Wat heb ik de omschakeling naar een andere job in combinatie met mijn druk leven onderschat.  Ik wist dat het een grote verandering ging zijn, maar nooit gedacht dat het zo’n impact op me zou hebben.

Echt alles is veranderd, ik kon niet meer uit mijn comfortzone stappen dan ik deed.  Het fietstochtje elke ochtend en avond is verleden tijd, ik rij nu elke dag met mijn firmawagen naar mijn “magazijn”, het kantoor waar mijn bureau is ondergebracht is lekker warm, maar het magazijn bevat geen verwarming :-), geen pretje om materiaal aan te nemen, noch om het te labelen….over het stof ga ik deze keer zwijgen, maar alles wat je vastneemt is zwaar, vuil of beide.

De dossiers zijn vaak complex en je moet rekening houden met heel veel factoren, ik vat gewoon ook veel info niet en ja dat werkt soms frustrerend.  Terwijl ik gewend ben de lijnen uit te tekenen moet ik nu vragen wat en hoe en gaat het nog even in beslag nemen om elk detail te beheersen ook de structuur van het bedrijf, er heersen toch ook wat onderhuidse spanningen, maar ik ontspring die dans omdat ik eigenlijk vrij veel alleen zit, want zijn voor-en nadelen heeft.

Maar inwerken, het vraagt heel veel inspanning, elke avond keer ik naar huis met een hoofd vol info en zaken die ik niet mag vergeten, want voor alles is een procedure, die elke nacht in mijn slaap zich herhaalt.

Elke avond verlaat ik ook stikkapot mijn magazijn en zou ik het liefst in de zetel crashen en slapen, wat natuurlijk ondenkbaar is want ook daar moet er een to-do lijst afgewerkt worden.

Op elk gebied moet ik me aanpassen en het vreet energie.  Toch heb ik nog steeds geen spijt van mijn overstap, er wordt terug iets van me geëist, ik moet terug actief nadenken en dat geeft me ook weer het gevoel dat ik leef.  Maar momenteel leef ik enorm in een luchtbel omdat ik nog niet alle touwtjes in handen heb.

Ik hoop dat dit snel mijn comfortzone wordt, want die mis ik het meest……

 

Fris & Fruitig

Ik geef het niet graag toe, maar ik zie mezelf ook verouderen, hartjes voor de filters die je op foto’s kan zetten tegenwoordig :-).

Ik ben nooit gezegend geweest met een mooie huid, , oneffenheden, acne, huidverkleuringen en sinds een aantal jaar wordt daar rimpelvorming aan toegevoegd.  En oogleden die de neiging krijgen te hangen en niet meer alleen na een nacht slecht slapen.

De jaren op de teller zie je op mijn gezicht en neen ik vind dat geen drama, alleen een vaststelling, zou voor geen geld van de wereld weer 20 willen zijn, alleen als ik dan zou weten wat ik nu wist :-).

Ik ben altijd fan geweest van make-up en ben jaren all the way gegaan, primer, foundation, poeder, bronzer, blush, 3 kleuren oogschaduw, eyeliner, lipgloss, ik hoor jullie denken, ze zette een masker op en mss was dat ook wel zo als ik er nu over nadenk.  Ik spreek heel bewust in de verleden tijd, want veel make-up dragen vereist ook een egaal gezicht, wilde dat nooit geloven, maar het is zo.  Steeds vaker ga ik met minder de deur uit, beetje bb-cream, wat bronzer, streepje eyeliner en likje lipstick…..dit doet me meer stralen dan de velen lagen die ik vroeger droeg….

De voordelen van het ouder worden, je relativeert meer, de lagen van bescherming verdwijnen, tot enkel de essentie overblijft, want de schijn hoog ophouden, we doen het allemaal, maar vaak worden we er niet gelukkiger van.  Graag wil ik evolueren naar iemand die nog alleen doet wat ze graag doet, de negatieve ballast overboord gooien en gelukkig zijn met mezelf….de start is gegeven…..

Gewoontes doorbreken

Gewoontes, vaak zitten ze er diep ingebakken.  Ik kan zelfs spreken dat het hier gaat over een verslaving.

U weet dat ik veel moeite doe om slank en fit te blijven, dik en gebrek aan energie zijn mijn ergste nachtmerrie.  En eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat slank zijn heel belangrijk voor me is.  Ik hou mijn gewicht enorm in de gaten en daar wringt het schoentje, want het getal op de weegschaal bepaalt mijn dag/nacht.  Rationeel begrijp ik dat het getal niks zegt en toch houdt het me enorm in de ban.

Elke ochtend vind je me op de weegschaal en het getal dat ik zie verschijnen bepaalt jammer maar helaas hoe ik me die dag voel.  Hoe lager het getal hoe beter ik me in mijn vel voel.  ’s Avonds voor het slapen herhaalt zich dezelfde procedure en ook hier als het getal niet is wat ik wil zien blijft het even spoken in mijn hoofd.

Bij het veranderen van werk wordt pijnlijk duidelijk dat ik minder optie tot bewegen heb.  Geen fietstochtjes meer van- en naar het Paradijs, geen wandelingen over de Meir tijdens mijn lunchpauze….het tikt aan.  Het resultaat mag er zijn in 3 ,5 maanden tijd +3 kg.  Op die moment moet ik dan toegeven dat ik beetje panikeer.  Tijd voor actie, want me slecht in mijn vel voelen is het laatste wat ik wil en waar ik geen energie voor heb.  Even weer extra aandacht aan mijn voeding besteden dus.

Ik besloot om uit te testen, hoe ik mezelf zou voelen als ik bijhoud wat ik eet en me een week niet zou wegen, u leest het goed een week niet op de weegschaal.

Zondagavond was het laatste weegmoment, vanmorgen kriebelde het heel erg, maar ik zette door, geen weegschaal.  Mijn hoop is de 3kg weer kwijt te spelen, zonder constant de cijfers te bekijken en mijn ochtend niet meer te laten vergallen omdat ik 700g meer weeg dan de dag ervoor, idem voor mijn nachtrust.  Zo hoop ik af te bouwen en in eerste instantie mijn voeding tracken zoals dat zo mooi wordt omschreven en dan op gevoel te eten en de weegschaal nog maar 1 keer per maand te gebruiken of als ik heel optimistisch ben, de weegschaal kan negeren….

Want laten we het nu eens van alle invalshoeken bekijken, het is toch te zot voor woorden dan je eigenwaarde wordt bepaald door dat getal op de weegschaal….

 

Happy moments

Door de situatie met mijn grootmoeder, die we gisteren in het rusthuis achterlieten, voel ik me om verschillende redenen enorm slecht meer hierover later.

Eerst de happy moments, want die waren er zeker!

In willekeurige volgorde:

  • Geweldige kerstkaarten ontwerpen en schrijven….
  • Heerlijke wandeling in de natuur met de vrienden.
  • Uit eten gaan in een geweldig restaurant en zo genoten van het eten en het gezelschap
  • Na een looptocht kletsnat thuiskomen, douchen en even de tijd nemen om met een kop koffie te genieten van de rust die je ervaart als je alleen thuis bent.
  • Me nog eens uitgebreid op tutten, hoe zalig was dat, jurk, high heels en we zijn niet zuinig geweest met make-up ;-).
  • Elke punt op de to-do lijst vakkundig werd weggewerkt.
  • Op je job te horen krijgen dat je nog 2 dagen vrij mag nemen.
  • Een heerlijke lazy Sunday afternoon
  • De discipline gevonden om elke avond tijdig richting slaapkamer te vertrekken en dat loont :-).
  • Op kantoor weer veel bijgeleerd na het gevoel even te blijven surplacen.

Blijven genieten van de kleine dingen, want die maken het leven de moeite waard.

De ballen hoog

De ballen hoog houden, tegenwoordig ben je als vrouw, mama, werknemer, partner, dochter, kleindochter, zuster, vriendin, huishoudster, taxichauffeur en waarschijnlijk nog zoveel meer.

Elke dag pushen we onszelf tot uitersten om alle ballen hoog te houden, ook ik die ook nog eens een perfectionistisch kantje heeft. Maar ik besef hoe langer hoe meer, dat we met minder verder komen, net zoals Samaja  & Tifosa.

Ook ik heb lang meegelopen met de trend van het perfecte leven, ook ik deed mee aan alle voedsel hype’s, trainde keihard om elke vetkwabbel weg te werken, elke dag toverde ik vers eten op tafel, ook aan de lunch werd veel tijd besteed, want boterhammen,  was not done.  Ik sneed groenten en fruit of mijn leven ervan af hing.  Uren bracht ik door in de keuken en fitnessruimte, de andere bracht ik door op mijn werk, al poetsend en in mijn auto de zoon van links naar rechts brengen.  Uiteraard werd er elke dag gestofzuigd en we stonden liever nog een uur vroeger op dan wat dan ook over te slaan.  Want ik kon toch ook de vriendinnen niet vergeten.

Wel, ik deed het allemaal en het enige dat ik won waren de steeds grotere wallen onder mijn ogen.  Ik realiseerde me dat op onze vakantie, toen ik na 3 dagen in de spiegel zag en ik zelf opmerkte hoe uitgerust ik eruit zag.  De vlekjes die mijn lichaam vertoonde was de volgende eye-opener.

Ik moest een aantal dingen anders gaan aanpakken en het loont.  Ja, ik sport nog steeds, maar geen 6/7, ik ga 3 keer trainen en probeer dagelijks mijn stappen te halen, haal ik ze niet dan is het zo.   Ons sociaal leven houden wij heel bewust low profile, we hebben weinig vrienden en ondernemen het liefst met ons 2, ik zou niet weten hoe we veel vrienden zouden onderhouden.  Ik vind gezonde voeding nog steeds belangrijk, maar ik ga geen avonden meer in de keuken doorbrengen om zaken klaar te maken.  Less is more en terwijl een broodje jaren not done was, hoort het er af en toe bij.  En een omelet met brood als avondeten,  werd gewoon aan weekmenu toegevoegd.

Ons huis wordt op maandag gepoetst door de werkvrouw en verder doe ik er nog weinig aan, maar er was een tijd dat ik niet naar kantoor vertrok, voor ik had gestofzuigd en het stof van de kasten had gehaald en het bed keurig was opgemaakt en er nergens kleren te bespeuren waren.  De strijk doe ik nu 1 keer per week, is de t-shirt van de zoon dan nog in de was, jammer, dan blijft ze liggen.

Als we heel eerlijk zijn, is het nog steeds niet evident om een full time job te combineren met het leven ondanks het feit dat ik niet brand van de ambitie noch van een carrière, maar 40 uren per week op je job doorbrengen, reken daar de verplaatsingstijd bij en de som is snel gemaakt.  Vooral de weken dat de zoon er is zijn pittig en loop ik me soms voorbij, want elke dag vecht ik tegen het idee dat ik niet perfect moet zijn, dat gewoon goed genoeg is….