Happy moments

Door de situatie met mijn grootmoeder, die we gisteren in het rusthuis achterlieten, voel ik me om verschillende redenen enorm slecht meer hierover later.

Eerst de happy moments, want die waren er zeker!

In willekeurige volgorde:

  • Geweldige kerstkaarten ontwerpen en schrijven….
  • Heerlijke wandeling in de natuur met de vrienden.
  • Uit eten gaan in een geweldig restaurant en zo genoten van het eten en het gezelschap
  • Na een looptocht kletsnat thuiskomen, douchen en even de tijd nemen om met een kop koffie te genieten van de rust die je ervaart als je alleen thuis bent.
  • Me nog eens uitgebreid op tutten, hoe zalig was dat, jurk, high heels en we zijn niet zuinig geweest met make-up ;-).
  • Elke punt op de to-do lijst vakkundig werd weggewerkt.
  • Op je job te horen krijgen dat je nog 2 dagen vrij mag nemen.
  • Een heerlijke lazy Sunday afternoon
  • De discipline gevonden om elke avond tijdig richting slaapkamer te vertrekken en dat loont :-).
  • Op kantoor weer veel bijgeleerd na het gevoel even te blijven surplacen.

Blijven genieten van de kleine dingen, want die maken het leven de moeite waard.

Advertenties

De ballen hoog

De ballen hoog houden, tegenwoordig ben je als vrouw, mama, werknemer, partner, dochter, kleindochter, zuster, vriendin, huishoudster, taxichauffeur en waarschijnlijk nog zoveel meer.

Elke dag pushen we onszelf tot uitersten om alle ballen hoog te houden, ook ik die ook nog eens een perfectionistisch kantje heeft. Maar ik besef hoe langer hoe meer, dat we met minder verder komen, net zoals Samaja  & Tifosa.

Ook ik heb lang meegelopen met de trend van het perfecte leven, ook ik deed mee aan alle voedsel hype’s, trainde keihard om elke vetkwabbel weg te werken, elke dag toverde ik vers eten op tafel, ook aan de lunch werd veel tijd besteed, want boterhammen,  was not done.  Ik sneed groenten en fruit of mijn leven ervan af hing.  Uren bracht ik door in de keuken en fitnessruimte, de andere bracht ik door op mijn werk, al poetsend en in mijn auto de zoon van links naar rechts brengen.  Uiteraard werd er elke dag gestofzuigd en we stonden liever nog een uur vroeger op dan wat dan ook over te slaan.  Want ik kon toch ook de vriendinnen niet vergeten.

Wel, ik deed het allemaal en het enige dat ik won waren de steeds grotere wallen onder mijn ogen.  Ik realiseerde me dat op onze vakantie, toen ik na 3 dagen in de spiegel zag en ik zelf opmerkte hoe uitgerust ik eruit zag.  De vlekjes die mijn lichaam vertoonde was de volgende eye-opener.

Ik moest een aantal dingen anders gaan aanpakken en het loont.  Ja, ik sport nog steeds, maar geen 6/7, ik ga 3 keer trainen en probeer dagelijks mijn stappen te halen, haal ik ze niet dan is het zo.   Ons sociaal leven houden wij heel bewust low profile, we hebben weinig vrienden en ondernemen het liefst met ons 2, ik zou niet weten hoe we veel vrienden zouden onderhouden.  Ik vind gezonde voeding nog steeds belangrijk, maar ik ga geen avonden meer in de keuken doorbrengen om zaken klaar te maken.  Less is more en terwijl een broodje jaren not done was, hoort het er af en toe bij.  En een omelet met brood als avondeten,  werd gewoon aan weekmenu toegevoegd.

Ons huis wordt op maandag gepoetst door de werkvrouw en verder doe ik er nog weinig aan, maar er was een tijd dat ik niet naar kantoor vertrok, voor ik had gestofzuigd en het stof van de kasten had gehaald en het bed keurig was opgemaakt en er nergens kleren te bespeuren waren.  De strijk doe ik nu 1 keer per week, is de t-shirt van de zoon dan nog in de was, jammer, dan blijft ze liggen.

Als we heel eerlijk zijn, is het nog steeds niet evident om een full time job te combineren met het leven ondanks het feit dat ik niet brand van de ambitie noch van een carrière, maar 40 uren per week op je job doorbrengen, reken daar de verplaatsingstijd bij en de som is snel gemaakt.  Vooral de weken dat de zoon er is zijn pittig en loop ik me soms voorbij, want elke dag vecht ik tegen het idee dat ik niet perfect moet zijn, dat gewoon goed genoeg is….

Feestjes

Over feestjes van collega blogger, drukt perfect uit hoe ik me voel op maandag, na een avondje stappen zaterdagavond.

Zaterdagavond om een uur of 7 waren de vriendjes daar, een puree met zongedroogde tomaatjes en geitenkaas en lekker stukje vlees, want er moest een fond gelegd worden, want wij gingen uit, met als doel, Studio 54.

U raadt het al, de kostuums en pruiken werden uit de kast gehaald, make-up werd meer dan ruim opgebracht en je wil niet weten hoe ik daar van genieten, glitters, veel kleur en vooral van alles HEEL veel, het transformeren is al de helft van de pret.

 

Half 10 tijd om te vertrekken en rond 22u stonden we waar we moesten zijn in een of ander VIP-box, die zijn geld niet waard is, maar dat is een ander verhaal.  En het is onmogelijk om te blijven stilstaan op de muziek en aangezien dat ik en mijn lief dansers zijn, stonden we niet stil 🙂 en hadden we weer met zijn 2-tjes ondanks dat we in groep waren een geweldige tijd.

Tegen 4u lagen we in bed, ik bloednuchter het lief met meer dan voldoende pintjes in zijn lijf :-).  Als een blok viel ik in slaap,  totaal leeg.  Maar om 9u30 klaarwakker.  Mijn lichaam deed overal pijn en stem die had ik vergeten in het Sportpaleis.  Dit ging geen topdag worden, zoals voorspeld.

Maar er was nog wel de opruim van het etentje, waar ik vol goede moed invloog.  Na alles weer blinkend in de kast te hebben gezet, maakte ik een kop koffie en een fruitsalade voor mezelf en nestelde me voor tv, mijn lief hoorde ik nog flink doorsnurken.  En genoot ik van een moment voor mezelf.

Ik verplichte me toch van de bank te komen en even langs mijn grootmoeder te rijden met eten en even wat nodige zaken van mijn to-do list af te werken.  Maar tegen ik terug thuis was, was het vat echt leeg.  En werd het een namiddagje zetelcrashen en lange middagslaap.

Vandaag voel ik me nog steeds niet top, ben wel wat verkouden en mijn stem herstelt traag, maar ik stel me toch de vraag, is het dit me nu allemaal waard?  Is dit nu oud worden, een avondje thuis verkiezen dan eens goed uit te gaan?  En eerlijkheid gebied me dat dit feestbeestje liever eens goed uit eten gaat en op tijd in haar bedje ligt, dan de dansvloer onveilig te maken en me 2 dagen geradbraakt te voelen.  Een mens moet keuzes maken en ik kies voor energie 🙂 en het is tijd voor andere dingen dan uitgaan…..

 

 

Reisplannen

Reisplannen, wie maakt dat nu niet graag…maar in ons geval worden de reisplannen door mijn zoon bepaald volgend jaar :-).  Mijn zoon krijgt de kans om deel te nemen aan een voetbaltornooi in Zweden, u leest het goed, het mooie Zweden.  Dat tornooi vindt plaats tijdens mijn vakantie ( met dank aan de verandering van job) wat maakt dat onze keuze snel gemaakt was.  Al heel lang staat Zweden op onze reis “bucket” list en nu kunnen we beiden combineren.  Het ontdekken van Zweden en toch een match van de zoon meepikken, want ik weet dat ik daar ga blinken van trots, mijn kleine jongen als aanvoerder van zijn team daar, de voldoening van jaren 3 keer per week hem wegbrengen naar de trainingen :-).

We willen graag proberen om het land te ontdekken met een mobile home, zodat we ook een keertje ervaren of een mobile home een manier van reizen is die bij ons past.  Zodat we een stukje van het land kunnen zien en toch een matchke meepikken.

Het idee maakt me blij en vooral dat mijn lief met het idee afkwam, wat niet evident is aangezien zijn zoon er ook nog is, die uiteraard welkom is, maar of het een reisvorm is voor hem dat betwijfel ik.  Maar ik denk dat ik me daar meer zorgen over maak dan het lief en aangezien dat een citytrip er volgend jaar niet echt inzit wegens geen verlof :-), kunnen we mss 2 reizen inplannen tijdens de 3 weken bouwverlof, ambitieus vooral qua budget maar als we het goed budgetteren moet dat wel lukken :-), met dank aan YNAB.

Een weekje Zweden en een weekje zon-zee-strand, met die gedachte kan ik leven :-).  En lijkt het idee aan de lange winter minder erg.

Begin oktober en wij maken plannen voor de zomer van 2018, ook Kerst is al ingepland :-), go with the flow, het is niet aan ons besteed :-).

Zorgende rol

Sinds mama ziek werd eind 2013 heb ik het gevoel dat wij constant in de zorgende rol gerold zijn en dat het ons ongewild in een levensfase heeft geduwd die niet als de mijne aanvoelt.

Eerst was er mama, dan werd het de vader van mijn lief om dan onmiddellijk over te gaan naar de mama van mijn lief.  Ondertussen werd de zorg voor bomma ook groter, ah ja er was een generatie weg.  De zorg van mijn schoonouders kon verdeeld worden over 5 mensen en mijn lief heeft ook nooit een kind gedurende de week en thuis bleef alles doorlopen want ik ving dat op en mijn taken die blijven gewoon voor mij.

Nu het bomma probleem acuut is en we niet echt onmiddellijk plek vinden in een home, is er thuiszorg geregeld en verpleging, verpleging was onmiddellijk in orde, thuiszorg duurt iets langer wat inhoudt dat ik vaak over-en-weer rij om haar eten voor te schotelen, letterlijk want stof afdoen is geen probleem maar een boterham nemen en oogdruppels indoen wel….mijn vader zorgt voor elke avond vers eten, maar ik was beetje uit het oog verloren dat hij dat niet doet in het weekend, dus zaterdag toen we bij haar dan lunch aten, want het smaakt toch beter als er iemand is grrr….bleek dat er eigenlijk geen eten was voorzien voor ’s avonds, weer naar de winkel, zodat ze iets had om op te warmen.  Voor zondag voorzag ik dan een overschotje van onze risotto van zaterdag en verse soep.  Ik vroeg haar wanneer ze op zondag haar pistolekes wilde, voor 10u of na 11u want ik wilde gaan sporten, iets wat er al heel de week was bij ingeschoten omdat ik met haar bezig was.  Ze koos na 11u, maar toen ik arriveerde kreeg ik wel duidelijk te horen, nu kreeg ik toch wel honger.  Dus pistoleke prepareren, koffie en zelf een tas koffie te drinken zodat ze eet.

Dan merkte ik op dat ze al een tijdje haar oogdruppels niet gebruikt, ah nee, want ze had er geen meer..en dan moet je dat niet melden, allee op zoek naar voorschriftjes en haar identiteitskaart, natuurlijk vergat ik dat de verpleging die nodig heeft.  Met als resultaat een bomma totaal in paniek want ze vergeet dan dat ik die heb meegenomen, dus weer naar haar rijden en straks na mijn kantoortijd naar daar met boodschappen en vlug haar identiteitskaart nemen om naar de apotheek te trekken en niet vergeten de was mee te nemen.

Om dan naar huis te rijden, te zorgen dat de zoon tijdig eten heeft en we op tijd naar de training kunnen rijden, dit herhaalt zich ook morgen en donderdag en op woensdag is er chocolade les.

Wat maakt dat ik tegen het einde van de week weer kapot ga zijn, moet zorgen dat haar was tegen dan ook klaar is en weer paraat ben om haar te voorzien van eten en naar de tentoonstelling van haar naaikransje mag rijden, eerlijk……ik zie dat allemaal niet zitten.  En nog minder het feestje Studio 54, want dan ben ik zondag een wrak en ik kan me dat niet permiteren, want mijn to-do list voor de weekends puilt elke week uit, zeker na een week met de zoon terwijl mijn nieuwe job, momenteel ook enorm veel van me vraagt.

Dus moest ik even zagen hier, dat ik wat moe word van de zorgende rol die momenteel zo aanwezig is in mijn leven, want dat is eigenlijk wat ik dag in, dag uit doe, zorgen voor iedereen……….

Gewoontes

Ik beken, ik ben een gewoontedier en wij zijn een koppel die dat bij elkaar versterken. Toen ik de post van Lilith las, was natuurlijk mijn lijstje met gewoontes zo klaar.

  • Elke ochtend wanneer de wekker afloopt draai ik me in de lepel die mijn lief aanbiedt, waar ik tegen mijn goesting uitkom na 9 min. snoozen….een heerlijk momentje waar ik altijd enorm van geniet.
  • Als ik thuiskom, begroet ik mijn katjes, plaats ik mijn handtas op haar vaste plaats. Schoenen uit ( vooral na een hakkendag is dit een zalig moment) en ook mijn kleren gaan uit en hul ik mezelf in een comfi jogging, haar in een staartje. Zo zijn we klaar om te koken en de rest van de avond :-).
  • Bij ontbijt hoort de krant, digitaal….geen ingewikkelde gesprekken.
  • Ik drink elke ochtend koffie bij het ontbijt, om 10u, na mijn luch en ik herhaal nog eens rond 16u :-).
  • Ik pas mijn handtas aan, aan mijn outfit, ja elke dag :-).
  • De eerste die gevoed worden elke ochtend zijn Martini&Royale :-).
  • Elke avond ruim ik mijn bureau op, clean desk, elke dag.

En wat zijn jullie gewoontekes van elke dag??

How is life part 1235

Ik beken, ik heb jullie verwaarloosd…..maar het kon niet anders.  Na de vakantie, stond mijn opvolgster op me te wachten en ik had voor mezelf besloten, Miami kan doen wat hij wil ik verlaag me niet tot zijn niveau.  Dus ik ben letterlijk ondergedompeld geweest in het doorgeven van al wat nodig is om mijn functie in het Paradijs over te nemen.  Heb zelfs een draaiboek achter gelaten en nog de nieuwe telefooncentrale geregeld.  En de triomf kwam toen de laatste dag Miami me bedankte ( lees: dank je voor de jaren en vooral voor je inzet van de laatste weken), waarop ik ( en ik wist waar zijn zwak punt lag) antwoordde, u bent altijd heel goed voor me geweest 🙂 en hij afscheid nam met duidelijk een krop in de keel….strijd was gewonnen.  En mijn collega’s deden er een schep bovenop met een leuk afscheidsfeestje te geven.  Ik heb het Paradijs verlaten in stijl en met veel toeters en bellen :-).

Op 31 augustus nam ik afscheid en op 1 september startte het nieuwe avontuur.  Ik werd letterlijk in een nieuwe wereld gesmeten.  En tot op heden is het letterlijk zwemmen of verzuipen.  Maar ik kan me echt uitleven.  Momenteel is er niet echt controle en ik dat er weer in te brengen.  Ik moet nog heel veel leren, heb soms zelfs geen tijd om te eten, noch drinken….maar dat deert niet.  Elke avond rij ik moe maar voldaan naar huis, met een hoofd vol nieuwe info en weer een stapje dichter bij een overzicht krijgen in de job en wat er verwacht wordt.

Van de technische ploeg heb ik nog niet veel hoogte, ze mijden me een beetje.  Maar momenteel heb ik geen tijd noch de energie om er veel latijn in te steken.  Maar daar moet verandering in komen, want zij gaan te belangrijk zijn in het uitoefenen van mijn job.  Dus ik moet vriendjes worden met mijn ruige mannen, maar eerst kennis, focus en controle over de job en de verschillende dossiers.

De meerwaarde bevindt zich vooral in de jobinhoud en de collega’s die duidelijk weten waar ze met bezig zijn, werken aan een doel.  Bazen die elke dag hun uiterste best doen om de sfeer te optimaliseren en zorgen dat de cirkel rond is.

Het is nog pril en het slorpt me helemaal op.  Maar tevens is het zo fijn om aan een project te werken waar mensen het echt waarderen en duidelijk aangeven hoe belangrijk elke schakel in het bedrijf is.

Ik kan eindelijk zeggen dat mijn luchtbel doorprikt is en ik weer met enthousiasme en goesting elke dag naar kantoor rijd en geen enkel moment me verveel.

Dankbaar voor deze kans!!!