Irritaties

Dit wordt een blogje vol irritaties, mensen die op zoek zijn naar wat positiviteit die klikken nu best weg, dat zal voor een volgende post zijn :-).

Op het einde van mijn vakantie zit ik momenteel…….maandag starten mijn laatste 9 dagen van het hoofdstuk Paradijs, ik kan het nog steeds niet geloven dat ik echt ga veranderen van job……ik vrees dat het pas de laatste dag zal doordringen.

Onze vakantie was geen top vakantie, mijn lief werd 3 keer ziek en ik hoef lezende vrouwen niet uit te leggen dat een man dood gaat als hij een verkoudheid heeft of nog erger diarree :-), de over-load aan onze Russische medemens be√Įnvloedde mijn eetlust, met als resultaat dat ik met minder van mezelf terugkwam dan ik vertrok ūüôā tel daar een stevig puberende bonuszoon bij en dan weet je dat het geen top vakantie was.

Het feest werd compleet toen ik mijn mailbox opende, dat ik nog zo zot ben om het te doen.  Ik bespaar jullie de details, maar ik werd er niet vrolijk van.

Maar de druppel kwam er toen mijn collega me opbelde om te melden dat mijn pc werd verplaatst en ik niet meer in mijn kantoor mag zitten, op bevel van Miami.  Ondertussen hebben ze ook iemand anders aangenomen waarvan ze niet precies weten wat haar capaciteiten zijn noch of ze met excel kan werken :-).  Ik weet zelfs niet of ik haar moet opleiden, want Miami heeft besloten al voor de vakantie om niet meer met me te communiceren.  Het is een triest verhaal aan het worden en ik werd echt heel ambetant van het gegeven dat ik uit mijn kantoor word gezet, dat het eindigen in schoonheid me wordt ontnomen.  Maar als Miami wil spelen, kom maar op, ik kan dit veel beter dan hij het kan en ik ben degene die de informatie bezit en heel goed overweg kan met een pc.

Het geeft me een slecht gevoel en ik ga echt aftellen tot het 31/8 is en ik de deur kan dichttrekken. ¬†Zodat een andere deur kan opengaan………

 

 

Dear Mr. President

Ik had het genoegen een deel van uw onderdanen te ontmoeten tijdens mijn vakantie en zelden was er zo geen match.

U pronkt graag met uw lichaam hoe fit u nog bent op uw 64 ste jammer genoeg volgen uw mannelijke onderdanen niet, puur fysiek gezien, de even grote macho uithangen doen ze prima.

Maar waarom ik u schrijf, hopelijk denkt u wel aan een goede gezondheidszorg en niet zoals uw al even idiote Amerikaanse tegenhanger. Uw onderdanen drinken en eten zich te pletter en echt een mes dient niet alleen om te moorden maar mag ook gebruikt worden om te snijden tijdens het eten en dan hebben we nog geluk sommigen eten gewoon met de handen.

Overvolle borden worden aangerukt met de meest onwaarschijnlijke combinaties. En dan Mr. President vermeld ik de frietjes nog niet bij het ontbijt die door de ouders worden opgedrongen aan hun Kids terwijl die zichtbaar niet willen eten. Ik heb zelden zo geshockeerd geweest over de tafelmanieren van uw onderdanen en over de achtergebleven volle borden waar een hap is van genomen maar waar toch het tafelkleed de helft van kreeg.

Vanaf 10u staat men op de eerste rij om de eerste aperitief naar binnen te kappen het liefst met sigaret in de hand. Buikomvang waar 2 basketballen in passen, maar vergis u niet ook de vrouwelijke onderdanen passen zich aan de mannelijke voorbeelden aan. Dit gaat trouwens heel de dag door.

Kinderen volgen het voorbeeld van gebrek aan en stampen vrolijk hun mama’s of pitsen de grootouders en alles wordt van tafel geveegd met de glimlach, trouwens servetten zijn er om de mond mee af te kuisen niet de handen.

Dear Mr. President u die discipline hoog in het vaandel draagt, u bent duidelijk mislukt in het opvoeden van uw volk. Hopelijk slaagt u er wel in hen een goede gezondheidszorg aan te bieden want ze gaan het nodig hebben.

Misselijk makend

Huishoudelijk geweld ik ben er gevoelig aan, het is zo laag, zo respectloos en het maakt je zo klein.

Nooit had ik gedacht het nog eens voor mijn ogen te zien gebeuren, maar uit het niets, voelde ik het. Mijn lief en ik richting strand, waar ik een man opmerkte en die houding, voelsprieten op alarm en ja hoor, boos liep hij weg om na 3 stappen terug te draaien en zijn partner een aantal rake klappen uit te delen. Mijn maag draaide om en een woede nam het over, mijn lief kon me bedwingen maar het liefst had ik hem wat in de klappen laten delen.

Ik kon het niet laten mijn dodelijkste blik te werpen en hem toe te roepen dat hij een walgelijk man was…gelukkig had hij het lef niet om iets terug te roepen of meer nog geweld in mijn richting tentoon te gooien….want daar had hij spijt van gekregen….

Ik begrijp mannen niet die vrouwen slaan….die vrouw kromp helemaal in elkaar en ving de klappen op, zoals ze waarschijnlijk al 100 keer heeft gedaan. Wat drijft vrouwen om bij zo’n partner te blijven….zichzelf in 1000 bochten wringen om hem niet op stang te jagen, zichzelf helemaal op te offeren tot er niks meer van hun persoonlijkheid overblijft…zich zo waardeloos voelen en denken dat ze het aan zichzelf te danken hebben….

Is respect en vertrouwen niet essentieel? Geweld hoort niet en al zeker niet tussen partners….waar is dan de relatie? Waar is het zelfrespect….ik begrijp het niet echt niet….

Vakantie

Eindelijk was ze er dan….onze vakantie. We opende onze vakantie op tomorrowland….en als TML maagd keek ik de ogen uit mijn hoofd. Wat een feest en toporganisatie maar totaal leeg verlieten we het prachtige domein….diepe slaap volgde.

Zaterdag en zondag waren voor het bijwerken van het huishouden en het inpakken…want vanmorgen vertrokken we met zijn 4 voor een zon-zee- en strandvakantie. Zonder slaap want de zoon kwam pas zondagavond terug van voetbal stage met 3 wasmachines was en dito droogkasten. De laatste droogkast piepte simultaan met de wekker…het laatste inpakken, snel klaarmaken en richting luchthaven…

Vlucht, transfer….bikini aan en daar was hij mijn strandstoel….zelden zo blij geweest hem te zien en nog meer hem te voelen, denk dat ik bijna onmiddellijk in slaap viel om even een paar uurtjes van de wereld te zijn…

Om wakker te worden en te beseffen, ik heb vakantie, ik mag genieten van niksdoen en leven zonder tijdsplanning.

Ik gaf mijn fitbit ook verlof, laptop liet ik thuis (het gaf me een raar gevoel maar mijn lief wilde niet dat ik zou werken, wat ik waarschijnlijk wel zou doen ondanks het feit dat Miami niet meer met me wil communiceren en hij boodschappen via collega laat weten, waar mijn antwoord koppig nee op is, ik speel die spelletjes niet mee). Ik tik dus voor het eerst een logje op mijn tablet dat eenvoudiger is dan ik dacht ūüėāūüėā.

Internetconnectie is hier niet geweldig, maar kleine digitale detox is eens niet slecht…het is tenslotte vakantie, vakantie…ik ga er schandalig van genieten…

Reacties

Gisteren was het zover, ik kon de handtekening onder mijn nieuw contract plaatsen, weg spanning en eindelijk mijn mond kunnen opendoen.

Het was zo’n opluchting om mijn handtekening te kunnen zetten, blijkbaar waren mijn testen meer dan goed, wat ik een totale verrassing vond.

Bij de bespreking werd wel echt duidelijk dat mijn nieuwe werkgever me snel  in dienst nemen wilde nemen, namelijk starten op 1 september :-).  In principe kan Miami me 13 weken houden :-).  13 lange weken :-).

Eens terug in het Paradijs riep ik mijn collega’s bij elkaar en vertelde het “goede nieuws”, de reacties waren verdeeld, van aangedaan, ¬†enthousiast tot koud :-). ¬†Natuurlijk had iedereen veel vragen, maar voor de meeste was het geen verrassing.

Na echt aandringen kon ik vandaag Miami spreken, die vertrok geen spier van zijn gezicht, vroeg me wat ik ging doen, vond het iets voor mij, wenste me succes en tekende zonder het te lezen mijn ontslagbrief.  Hij onderhandelde zelfs niet over mijn vertrekdatum :-).

31/08 is mijn laatste paradijselijke werkdag, 1/09 start ik met een propere lei….

Maar eerst, eerst is er vakantie…….en wat kijk ik daar naar uit. ¬†Even en moment van rust en aandacht voor het gezin…want wat ben ik leeg….

 

Karakterke

Mijn zoon is toch echt een karakterke en heeft niet het wegcijferen van zijn mama :-).

De voetbaltrainingen zijn weer gestart.  Hij is overgestapt naar een nieuwe ploeg die hem vakkundig en met beloftes kwamen wegplukken, aangezien zijn leeftijd is speeltijd namelijk voorbij :-), het is tijd voor het betere werk bij de grote jongens :-).

De beloftes waren dat hij op zijn favoriete positie mocht spelen, zijnde nummer 6 of 8 wat in voetbaltaal het middenveld is heb ik me laten wijsmaken :-).

Wat blijkt na 14-dagen trainen, dat hij weliswaar een trapje hoger mag en naar de beloftes wordt doorgeschoven, maar dat hij dan op nummer 5 moet gaan spelen, linkse flank voor de liefhebbers van voetbal.  Een positie waar iedereen hem wil zetten als linkse voet, maar waar mijn zoon een grondige hekel aan heeft.

Maar mijn zoon doet niks tegen zijn goesting en stiekem bewonder ik dat zo zelfs met een vleugje jaloezie. ¬†Mijn zoon zei radicaal tegen de trainer, ik speel niet op nummer 5, dan ga ik wel een trapje lager bij de U19 spelen op nummer 6, waarop de trainer uiteraard zijn tirade afstak dat hij zijn kansen liet voorbijgaan, waarop mijn zoon en dan is hij wel een kind van mij, nuchter zijn schouder ophaalde en de trainer van antwoord diende, “trainer, ik speel heel graag voetbal, ik wil gewoon voetballen en ik wil dat zeker niet tegen mijn goesting doen”….

Ik weet nu al dat mijn ex morgen aan de lijn gaat hangen en dat ik de kant van mijn zoon ga kiezen :-).

Hij cijfert zich niet weg en ik ga zeker niet beginnen met het hem aan te leren……het is voetbal, nothing more, nothing less……..

 

Op de rooster

In het kader van mijn nieuwe job, werd er verwacht dat ik ook een assessment onderging.  Testen afleggen, iets wat echt jaren geleden was.  Na wat info te hebben uitgepluisd op het internet was ik wel wat gerust gestelder, cijferreeksen en tegengestelden aanduiden dat ging wel lukken :-).

Tot ik dinsdag de testen moest aanvangen.  We gingen van start met de Watson Glaser test, eentje dat ik niet verwachtte voor de functie waarvoor ik in aanmerking kwam aangezien deze test veel wordt gebruikt in de juridische sector en op niveau van management.  Maar eerlijk, dit was nog een eitje in vergelijking met de andere testen die ik moest ondergaan.  Hier was een tijdslimiet van 45 min voorzien, je moest niet treuzelen maar ook niet echt stressen.

Het volgende gedeelte was een vragenlijst over SWOT, vrijezelfbeschrijvingsmethode, loopbaanankers, dit zonder tijd en nog wel ludiek om in te vullen. ¬† Ik droom van een loopbaan….schitterend, want dromen van een loopbaan mmm. ¬†Wakker liggen van wat het allemaal met zich meebrengt dat wel :-).

Dan de planningsoefening, een beetje te vergelijken met de post-vak test, met dit als verschil dat ik ook een planning voor een aantal dagen moest maken voor een bedrijf dat sanitair en cv installeert.  Het was even stressen, vooral door de tijdsdruk en de factoren waar rekening moest met gehouden worden :-).

Eindelijk volgde een break en kon ik even rondlopen :-).

Na de break een test in administratief inzicht, op 30 min  en dat vond ik de zwaarste test, want het waren 5 vragen en potverdorie instinkers die erin hakten, hartslag steeg met de minuut :-).

De snelheid- en nauwkeurigheidstest, bevestigde dat ik voor een leesbril moet gaan of dat ze een groter lettertype moeten voorzien :-).  Ook hier een tijdsdruk van 2 min en 6 min.

Tot zover het test gedeelte en ik kan zeggen dat ik op dat moment moe was, mentaal dan.  En dan moesten we nog overgaan tot de bespreking van de persoonlijkheidstest, die ik op voorhand thuis had moeten invullen.  Mijn relaties met mensen, mijn denkstijl en mijn gevoelens en emoties :-).  33-lijnen, die lijn per lijn uitvoerig besproken werden en die ik allemaal moest verantwoorden met een voorbeeld.  Op het einde was ik totaal gaar, echt gaar.  Nochtans komt duidelijk in de test naar voor dat ik niet graag over mijn gevoelens praat en hier moet je dan letterlijk met je billen bloot.

Na het assessment was ik een beetje in paniek, had ik dit wel goed gedaan? Was die persoonlijkheidstest wel zo als ik echt ben?

Gelukkig volgde er nog een fijne middag met mijn lief en vriendin, zodat alles wat op de achtergrond verdween.

Toen ik de dag erna al telefoon kreeg, was ik het allemaal al wat vergeten door de drukte in het Paradijs. ¬†Volgende week woensdag mag ik gaan tekenen en mag ik de bom laten ontploffen in het Paradijs…….