Onderschat

Wat heb ik de omschakeling naar een andere job in combinatie met mijn druk leven onderschat.  Ik wist dat het een grote verandering ging zijn, maar nooit gedacht dat het zo’n impact op me zou hebben.

Echt alles is veranderd, ik kon niet meer uit mijn comfortzone stappen dan ik deed.  Het fietstochtje elke ochtend en avond is verleden tijd, ik rij nu elke dag met mijn firmawagen naar mijn “magazijn”, het kantoor waar mijn bureau is ondergebracht is lekker warm, maar het magazijn bevat geen verwarming :-), geen pretje om materiaal aan te nemen, noch om het te labelen….over het stof ga ik deze keer zwijgen, maar alles wat je vastneemt is zwaar, vuil of beide.

De dossiers zijn vaak complex en je moet rekening houden met heel veel factoren, ik vat gewoon ook veel info niet en ja dat werkt soms frustrerend.  Terwijl ik gewend ben de lijnen uit te tekenen moet ik nu vragen wat en hoe en gaat het nog even in beslag nemen om elk detail te beheersen ook de structuur van het bedrijf, er heersen toch ook wat onderhuidse spanningen, maar ik ontspring die dans omdat ik eigenlijk vrij veel alleen zit, want zijn voor-en nadelen heeft.

Maar inwerken, het vraagt heel veel inspanning, elke avond keer ik naar huis met een hoofd vol info en zaken die ik niet mag vergeten, want voor alles is een procedure, die elke nacht in mijn slaap zich herhaalt.

Elke avond verlaat ik ook stikkapot mijn magazijn en zou ik het liefst in de zetel crashen en slapen, wat natuurlijk ondenkbaar is want ook daar moet er een to-do lijst afgewerkt worden.

Op elk gebied moet ik me aanpassen en het vreet energie.  Toch heb ik nog steeds geen spijt van mijn overstap, er wordt terug iets van me geëist, ik moet terug actief nadenken en dat geeft me ook weer het gevoel dat ik leef.  Maar momenteel leef ik enorm in een luchtbel omdat ik nog niet alle touwtjes in handen heb.

Ik hoop dat dit snel mijn comfortzone wordt, want die mis ik het meest……

 

Advertenties

Fris & Fruitig

Ik geef het niet graag toe, maar ik zie mezelf ook verouderen, hartjes voor de filters die je op foto’s kan zetten tegenwoordig :-).

Ik ben nooit gezegend geweest met een mooie huid, , oneffenheden, acne, huidverkleuringen en sinds een aantal jaar wordt daar rimpelvorming aan toegevoegd.  En oogleden die de neiging krijgen te hangen en niet meer alleen na een nacht slecht slapen.

De jaren op de teller zie je op mijn gezicht en neen ik vind dat geen drama, alleen een vaststelling, zou voor geen geld van de wereld weer 20 willen zijn, alleen als ik dan zou weten wat ik nu wist :-).

Ik ben altijd fan geweest van make-up en ben jaren all the way gegaan, primer, foundation, poeder, bronzer, blush, 3 kleuren oogschaduw, eyeliner, lipgloss, ik hoor jullie denken, ze zette een masker op en mss was dat ook wel zo als ik er nu over nadenk.  Ik spreek heel bewust in de verleden tijd, want veel make-up dragen vereist ook een egaal gezicht, wilde dat nooit geloven, maar het is zo.  Steeds vaker ga ik met minder de deur uit, beetje bb-cream, wat bronzer, streepje eyeliner en likje lipstick…..dit doet me meer stralen dan de velen lagen die ik vroeger droeg….

De voordelen van het ouder worden, je relativeert meer, de lagen van bescherming verdwijnen, tot enkel de essentie overblijft, want de schijn hoog ophouden, we doen het allemaal, maar vaak worden we er niet gelukkiger van.  Graag wil ik evolueren naar iemand die nog alleen doet wat ze graag doet, de negatieve ballast overboord gooien en gelukkig zijn met mezelf….de start is gegeven…..

Gewoontes doorbreken

Gewoontes, vaak zitten ze er diep ingebakken.  Ik kan zelfs spreken dat het hier gaat over een verslaving.

U weet dat ik veel moeite doe om slank en fit te blijven, dik en gebrek aan energie zijn mijn ergste nachtmerrie.  En eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat slank zijn heel belangrijk voor me is.  Ik hou mijn gewicht enorm in de gaten en daar wringt het schoentje, want het getal op de weegschaal bepaalt mijn dag/nacht.  Rationeel begrijp ik dat het getal niks zegt en toch houdt het me enorm in de ban.

Elke ochtend vind je me op de weegschaal en het getal dat ik zie verschijnen bepaalt jammer maar helaas hoe ik me die dag voel.  Hoe lager het getal hoe beter ik me in mijn vel voel.  ’s Avonds voor het slapen herhaalt zich dezelfde procedure en ook hier als het getal niet is wat ik wil zien blijft het even spoken in mijn hoofd.

Bij het veranderen van werk wordt pijnlijk duidelijk dat ik minder optie tot bewegen heb.  Geen fietstochtjes meer van- en naar het Paradijs, geen wandelingen over de Meir tijdens mijn lunchpauze….het tikt aan.  Het resultaat mag er zijn in 3 ,5 maanden tijd +3 kg.  Op die moment moet ik dan toegeven dat ik beetje panikeer.  Tijd voor actie, want me slecht in mijn vel voelen is het laatste wat ik wil en waar ik geen energie voor heb.  Even weer extra aandacht aan mijn voeding besteden dus.

Ik besloot om uit te testen, hoe ik mezelf zou voelen als ik bijhoud wat ik eet en me een week niet zou wegen, u leest het goed een week niet op de weegschaal.

Zondagavond was het laatste weegmoment, vanmorgen kriebelde het heel erg, maar ik zette door, geen weegschaal.  Mijn hoop is de 3kg weer kwijt te spelen, zonder constant de cijfers te bekijken en mijn ochtend niet meer te laten vergallen omdat ik 700g meer weeg dan de dag ervoor, idem voor mijn nachtrust.  Zo hoop ik af te bouwen en in eerste instantie mijn voeding tracken zoals dat zo mooi wordt omschreven en dan op gevoel te eten en de weegschaal nog maar 1 keer per maand te gebruiken of als ik heel optimistisch ben, de weegschaal kan negeren….

Want laten we het nu eens van alle invalshoeken bekijken, het is toch te zot voor woorden dan je eigenwaarde wordt bepaald door dat getal op de weegschaal….

 

Tot rust komen

Toen ik vrijdag mijn pc op het werk afsloot was ik op, ondanks het gevoel van echt goed werk te hebben geleverd :-),dat geeft toch een gigantisch goed gevoel, dat ik dat jaren heb gemist.  Gelukkig stond mijn lief klaar met een heerlijk glas wijn en heerlijke maaltijd.

Na het eten fietsende we samen nog even langs mijn grootmoeder, die zich verbazingwekkend lijkt aan te passen, maar steeds verder lijkt af te glijden in een wereld die niet meer de onze is.  Ze herkent ons ons, maar ze vertelt onsamenhangend, zegt zaken die nergens op slaan en herhaalt alles 7 keer :-), voor mij blijft dit moeilijk, ik heb het gevoel afscheid te moeten nemen terwijl ze nog leeft.

Maar zaterdag konden wij in alle rust op weekend vertrekken, we trokken naar Namen een stad die me vorig jaar verraste, we boekten een B&B een restaurantje voor ’s avonds met dank aan de ex-collega’s, die me als afscheidscadeau een bongobon cadeau deden.

Als eerste een bezoekje aan de indrukwekkende Citadel en een geleide tour aan de ondergrondse gangen, die eeuwen dienst deden als verdediging van de stad.  Een pittige wandeling en stevige lunch  maakte het geheel af.  Tijd om de stad in te trekken en de gezellige winkelstraatjes te ontdekken met kleine ondernemingen.  We vonden zelfs de Waalse Del Rey :-).

Toen het donker werd zakten we af naar onze B&B, waar we enorm warm onthaald werden, samen met een rondleiding van het huis een pareltje trouwens.  Even tot rust komen om dan de wandeloutfit om te wisselen voor een restaurantoutfit en uitgebreid te dineren met mijn lief, waar we weer een aantal goede gesprekken voerden.    Moe en voldaan trokken we naar bed waar ik sliep als een roos een unicum!

Het ontbijt was als goede gewoonte op verplaatsing meer dan uitgebreid en heerlijk genieten.  Een uitgestippelde wandeling in de natuur zorgde voor een goede verbranding.  Een bezoekje aan Antiek Namur maakte het weekendje compleet…

Opgeladen, ontspannen keerden we naar huis, genoten van elkaar en de goede gesprekken en de fijne sfeer in de stad.

Het zal nodig zijn, want er staan niet echt fijne zaken op de agenda voor volgende week……..

Rotdag

Toen we vanmorgen wakker werden werd al snel duidelijk dat ik mijn overload aan chocolade en suiker van gisteren op de chocoladecursus niet echt goed verteerd had, moe, vage hoofdpijn.  Maar hé we moeten verder, dus douchekraan open en even me wentelen in het warme water dat me instant een beter gevoel geeft.

Het ontbijt van bananenpannenkoekjes met heerlijke rijpe mango gaf me weer energie en ik raasde door de ochtendroutine en trapte in de val om weer teveel huishoudelijke taakjes uit te voeren, want vanavond staat de 4de avond van niet thuis te zijn op de agenda.

Het verkeer sloeg al lelijk tegen om te beginnen, net zoals gisterenavond toen ik anderhalf uur in de wagen zat om naar de chocolade les te gaan.  Maar de klap kwam toen ik een sms binnenkreeg dat de papa van een vriendin plots overleden is,….ik kon door de sms haar pijn al voelen en door al mijn drukte ga ik er te weinig kunnen zijn voor haar en dat gaf de eerste prik.

Dan een akkefietje met een collega, deed mijn humeur naar het vriespunt dalen.  In het kort, ik vroeg haar maandag hoe de procedure is om iets naar een klant op te sturen.  Ze antwoordde ” is er geen monteur in de buurt deze week”, waarop ik vrolijk antwoord, ja E zit er op 10min vandaan.  Ik geef de omslag mee naar jou.  Dit is toch duidelijk?  Deze conversatie gebeurt via een professioneel chatplatvorm.  Ik steek omslag bij het dossier.  Krijg ik vanmorgen ( de omslag moest vandaag mee) de vraag wat er met de omslag moet gebeuren.  Ik verwijs naar onze conversatie, waarop ze antwoordt en wie heeft E de opdracht gegeven er staat niks in de agenda, waarop ik antwoord dat ik alles met haar heb doorgenomen en dan komt de aap uit de mouw, ze heeft haar bakje niet leeggemaakt en ziet omslag vandaag pas, maar nu moet ik alles op mail zetten en alles in de agenda zetten..terwijl E haar verantwoordelijkheid is en ik het gewoon per post wilde opsturen……om over het gezeik van de agenda van onze technische man nog maar te zwijgen als ik iets inplan is het nooit goed, nochtans vraag ik steeds hem voor bevestiging en krijg ik het antwoord dat het goed is net zoals bij degene die me opleidt.

Gisteren op de chocoladecursus kregen we ook het bericht dat we zaterdag 18/11 een volgnummer moeten nemen om zaterdag 25/11 in te komen schrijven,..en omdat de lessen zo tegenvallen, op gebied van leren, hygiëne,  ik was er vast van overtuigd dat we daar professioneel gingen leren werken, wij gaan naar de vakschool bij uitstek.  Was mijn eerste gevoel, ik wil niet meer inschrijven, dat is blijven doormalen en heb nu mail naar mijn vriendin gestuurd dat ik het niet meer zie zitten om elke week een avond op te offeren voor iets waar ik me verveel…..iets waar ik al een tijdje met zit.  In de week dat mijn zoon er is, ben ik 4 avonden weg en de 5de sta ik te strijken want zijn gerief moet mee, het wordt me gewoon teveel.  Ik wil gerust met haar afspreken in de week en in het weekend in de week van de zoon om met haar wat te ondernemen maar het moet me energie geven.

Ik hoop dat deze dag snel voorbij is……het liefst wil ik onder een dekentje verdwijnen…..en herbronnen…..

Met je gezicht

Met je gezicht tegen de muur lopen, figuurlijk dan heb ik afgelopen week echt wel gedaan.

De nieuwe job, laat me kennis maken met een aantal technische hoogstandjes die ik echt nog niet onder de knie heb.  Met als resultaat dat ik een rooster vergat te bestellen en aansluitingsmateriaal.  Echt uit gebrek aan kennis en met bevestiging van de grote baas gebrek aan begeleiding.  Dat al de info die ik de afgelopen maanden te verwerken kreeg niet allemaal is blijven hangen wordt ook pijnlijk duidelijk.

Het voordeel hiervan is, dat ik in een razendsnel tempo bijleer en deze fouten geen 2de keer zal maken, het nadeel is dat het me frustreert, de perfectionist in me werd al een aantal keer gevoelig geraakt en een stap terugzetten is toch wel een lesje in nederigheid weer.

En toch blijft het kicken om alles onder de knie te krijgen en houdt alles me alert en moet ik constant de focus hoog houden en dat was echt waar ik op zoek naar was.

En we zullen het maar plaatsen onder leerschool zekers :-)……

Happy moments

Door de situatie met mijn grootmoeder, die we gisteren in het rusthuis achterlieten, voel ik me om verschillende redenen enorm slecht meer hierover later.

Eerst de happy moments, want die waren er zeker!

In willekeurige volgorde:

  • Geweldige kerstkaarten ontwerpen en schrijven….
  • Heerlijke wandeling in de natuur met de vrienden.
  • Uit eten gaan in een geweldig restaurant en zo genoten van het eten en het gezelschap
  • Na een looptocht kletsnat thuiskomen, douchen en even de tijd nemen om met een kop koffie te genieten van de rust die je ervaart als je alleen thuis bent.
  • Me nog eens uitgebreid op tutten, hoe zalig was dat, jurk, high heels en we zijn niet zuinig geweest met make-up ;-).
  • Elke punt op de to-do lijst vakkundig werd weggewerkt.
  • Op je job te horen krijgen dat je nog 2 dagen vrij mag nemen.
  • Een heerlijke lazy Sunday afternoon
  • De discipline gevonden om elke avond tijdig richting slaapkamer te vertrekken en dat loont :-).
  • Op kantoor weer veel bijgeleerd na het gevoel even te blijven surplacen.

Blijven genieten van de kleine dingen, want die maken het leven de moeite waard.