Het onvermijdelijke

Afgelopen dinsdag kreeg ik telefoon van de verpleegkundige die bomma elke dag verzorgt, met de melding dat bomma weer was gevallen en helemaal in paniek was, haar alarmknop gebruiken was ze weer vergeten.  Ik nam de beslissing op mij om haar te laten opnemen in het ziekenhuis.  Niet omdat haar verwondingen zo erg waren, maar omdat het gewoon niet meer verantwoord is om ze alleen te laten.

Ze valt, is verward en ze is nog teveel alleen, ondanks de hulp die we langs alle kanten krijgen en de inzet van mijn vader, want laten we dat niet vergeten, hij is uiteindelijk maar de schoonzoon, maar mijn respect hoe hij toch de verantwoordelijkheid op zich neemt om elke dag een aantal keer binnen te lopen, haar te halen om bij hem een warme maaltijd te genieten, hoewel zich verplaatsen ook steeds moeilijker gaat.

Het ziekenhuis dus, waar haar dan dinsdagavond voorzag van een bezoekje en het nodige materiaal en een afspraak versierde met de behandelende geneesheer, want naar huis gaan, ik zie het niet meer zitten.

Op woensdag kreeg ik de sociale dienst van het ziekenhuis aan de lijn, of er een optie was haar thuissituatie te bespreken.  Want dat het hen niet meer veilig lijkt om haar zelfstandig te laten wonen.  Ik besef het, maar het geeft me toch een knoop in mijn maag, mijn bomma is van een zelfstandige, bazige vrouw geëvolueerd naar een bang, hulpeloos vogeltje die ik in een instelling ga moeten plaatsen, omdat ik er zelf niet voor kan zorgen.  Ik had haar dit zo graag bespaard, had altijd gehoopt dat ik haar dood in haar zetel aantrof, in haar zo geliefde omgeving.

Het mag niet zijn…..vanmiddag moeten er knopen worden doorgehakt en zal ik me een tijdje gaan moeten bezighouden om haar zaakjes op orde te krijgen en zij nog de laatste momenten in goede omstandigheden kan doorbrengen.

Het meeste moeite heb ik met het feit dat ik het gevoel heb, dat het mijn bomma niet meer is, communiceren steeds moeilijker wordt, omdat ze de woorden niet vindt of ze het gewoon niet begrijpt, de aftakeling fysiek en mentaal is een harde dobber voor me, zij was altijd mijn rots waar ik met mijn verhaal naartoe ging, die ervoor zorgde dat ik zonder kleerscheuren door mijn jeugd kwam…..ze bracht me de liefde voor lezen bij en mooie kleren, ze leerde me zoveel……

Advertenties

12 gedachtes over “Het onvermijdelijke

  1. Argh! Het idee dat dat ons allemaal nog te wachten staat! Gruwelijk. Ook jammer dat het tegenwoordig niet meer mogelijk is om je familie in eigen kring op te kunnen vangen, als een soort gemeenschap waar jong en oud door elkaar loopt en op elkaar past. Zou een hoop zorgkosten schelen. De bomma van mijn man is weggekwijnt in zo’n verzorgingstehuis nadat ook zij was gevallen en beide enkels brak. Een plek om dood te gaan. Gatver.

  2. Heel veel sterkte! Ik begrijp wat je bedoelt, wij hebben het ook meegemaakt langs de kant van de echtgenoot. Het is sowieso een onmogelijke situatie en een langzaam afscheid. Ik denk aan jullie! Veel liefs.

  3. Heel veel sterkte met die zware beslissing. Maar als de thuistoestand voor je bomma gevaarlijk wordt, moet je wel ingrijpen. Wie weet heeft ze nog de tijd van haar leven in die zorginstelling. Je neemt vast een goeie besilissing!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s