Life as we speak

Wat is het leven druk voor de moment, natuurlijk is tijd een kwestie van prioriteiten, maar ik kan het niet laten om uitdagingen te blijven aannemen, tegen beter weten in.

Afgelopen week werd ik uitgedaagd door mijn vrienden via fitbit om de meeste stappen te zetten,  ik stapte de wereld af naar mijn gevoel, maar ik eindigde 2de met een kleine 100,000 stappen, elke vrije moment ging naar het stappen en ik ben en blijf een competitiebeest en kan mezelf toch erg pushen.  Tel daarbij een zoon week met veel rondrijden, wat maakt dat ik op vrijdagavond blij was dat ik aan mijn aperitief kon beginnen.  En afgelopen weekend plots veel tijd vrijkwam omdat de asneerlating van mijn schoonmoeder niet kon plaatsvinden wegens slechte weersomstandigheden. Maar al snel werd deze tijd ingenomen door boodschappen, auto proper maken en mijn grootmoeder :-).

Hoe is het met mijn grootmoeder as we speak, de thuiszorg is er en dat maakt het dragelijk, maar ze is flink aan het achteruit gaan, dat fysieke daar kan ik met leven.  Het mentale gedeelte, daar heb ik moeite mee, niet omdat ik niks wil herhalen, maar vooral omdat ik bang ben ook zo de greep op de realiteit te verliezen als ik oud ben, ze leeft in haar eigen wereld en converseren wordt moeilijker, omdat ze vaak de draad kwijt raakt en dan ook niet meer weet wat ze wilde zeggen, ook alles 3 keer herhalen maar de meest zinloze dingen….het is voor mij zo raar, mijn bomma die altijd alles wist en kon, kan zelfs niet meer beslissen wat ze wil eten op restaurant, nee dat moet ik doen…

Mijn zoon, blijft mijn zoon.  Maar ik beken ik mag echt niet klagen, goede punten worden afgewisseld met minder goede punten, laten we eerlijk zijn hij loopt er graag de kantjes af :-), is niet de perfectionist die zijn moeder is ( ondanks alle goede voornemens).  Zijn kamer en kleerkast is een zwijnenstal, maar verder mag ik niet klagen, hij gaat braaf naar school, traint de ziel uit zijn lijf, gaat amper uit of weg, laat zijn kamer dan maar eens een zwijnenstal zijn denk ik dan, oh ja, hij snoept teveel en eet teveel rommel, maar ik ben ook zo groot geworden, hij krijgt de basis mee en heb er vertrouwen in dat het op lange termijn goed gaat komen.  Op alle gebied…..dat is een uitspraak he.

De bonuszoon daarentegen, mmm.  Die hangt het uit op school, werd al bij de politie geroepen ivm vechten en pesten en dat zorgt voor spanningen als hij bij ons is.  Gelukkig kan ik dat goed relativeren, uiteraard omdat ik minder emotioneel betrokken ben, maar ook omdat ik weet dat deze periode ook voorbij gaat.  Als nu zijn ouders ook gaan samenwerken ipv elkaar tegen te werken, dan zal dat sneller gebeuren en een geweldige positieve invloed hebben, maar hier heb ik weinig vertrouwen in, een te harde gekwetste partij die niet kan loslaten…..

De liefde, die bloeit en groeit, volgende maand vieren we onze 10de verjaardag samen, 10 jaar een koppel en heb zelfs het lef om te zeggen een goed koppel/team ondanks het feit dat ik hem af en toe naar de maan kan schieten en ik hem soms in gang moet trekken, maar ik zie die man echt geweldig graag, hij brengt me rust en aan het lachen en laat me zijn wie ik ben.

Mijn werk, het blijft nog veel leren en ik ondervind hier en daar dat hier toch ook onderhuids wat heerst en ik op mijn hoede moet zijn voor manipulatie.  Maar ik ga niet oordelen voor ik de job onder de knie heb en het reilen en zeilen van de firma ken.  Want mijn buikgevoel blijft zeggen dat de zaakvoerders het goed menen, misschien zelfs te goed.

En ik, ik blijf door het leven huppelen en ik besef elke dag opnieuw dat ik aan de goede kant van het leven sta, ik ben gezond, heb een geweldig gezin en familie, geen geldzorgen, wat valt er te klagen….en dat druk, dat doe ik mezelf aan, ik kan straks in de zetel gaan zitten ipv te gaan sporten, maar ik weet dat sporten me gelukkiger maakt, keuzes, het leven draait om keuzes…..

 

Advertenties

5 gedachtes over “Life as we speak

  1. De situatie met je grootmoeder is me welbekend. Ik was deze week kwaad op de verpleging. Mijn moeder had zondag een broek aan die niet dicht kon en die stonk naar oude pipi. En mijn mama wou maar niet inzien dat ze inderdaad in haar broek had geplast. T ergste is, ze vergeet het telkens opnieuw en opnieuw en opnieuw. Ik moet haar dus altijd confronteren met het feit dat ze een pampierbroekje moet dragen. Erg is dat. Het is idd hard te zien hoe mensen achteruit gaan, maar je oma is gelukkig nog een stuk ouder dan mijn moeder. Sterkte met alles! Vooral sterkte met het een beetje kalmer aan doen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s