Moeilijke tijden

Afgelopen weekend ging ik met mijn grootmoeder die deze maand 91 wordt kleren kopen.  Toen ik ze ophaalde merkte ik al dat ze wankel op haar benen stond en toen wist ik al dat het geen makkelijke opdracht ging worden.

En elke keer wanneer ik met haar op stap ga merk ik achteruitgang, zowel mentaal en dat blijft voor mij een hele moeilijke, mijn grootmoeder was zo’n hevige zelfstandige vrouw en nu wordt alles een opdracht.  Fysiek gezien wordt ze steeds magerder en stapt ze steeds moeilijker.

Maar ik zette door, ze had nieuw gerief nodig aangezien ze haar rokken en broeken met een witte rekker ophield :-).  Haar aan mijn arm nemen, haar rechthouden en tegelijkertijd kleren uitzoeken, want zette ik haar ergens neer dan riep ze, ” vergeet me niet hé”..

Maar hé, ik heb haar karakter geërfd 🙂 en geef nooit op, dus we trokken naar huis met 2 rokken, 1 broek, 2 vestjes en 2 topjes….ik moet zeggen, het is op mijn lijf geschreven, outfits uitzoeken :-).

Ze wilde graag haar achterkleinzoon nog eens zien voetballen, dus weer onder de arm en richting het voetbal, ze straalde toen de mannen van de ploeg haar kwamen begroeten…..maar toen de rust naderde werd ze moe en vroeg ze om haar thuis af te zetten.  En reed ik even over-en-weer :-).  Zorgde dat haar kleren in de kast raakten, haar bed proper lakens kreeg en vertrok terug met een volle mand was :-)…..met de belofte om op maandag haar op te halen voor een bezoekje aan het kerkhof….

Ook ik was kapot, maar wel blij dat ik haar deze kleine momenten kan gunnen.  Ze zo achteruit zien gaan, het blijft heel moeilijk voor me!  En de wetenschap dat ik te weinig tijd heb om haar beter te omringen, dat wringt.  Maar we roeien met de riemen die we hebben.  Maar ik wil niet dat ze verder aftakelt vooral mentaal dan, dat is zo mensonwaardig en het doet me enorm pijn dat ze steeds angstiger en afhankelijker wordt.

Ook de mama van mijn lief is afgelopen vrijdag gevallen en daar werd de molen van opvang onmiddellijk gestart, vandaag was mijn lief zijn zorgdag en nam haar mee naar de dokter en daar was het verdikt hard en men zal de palliatieve zorg inzetten.   We wisten dit en het is langer goed geweest dan iedereen had verwacht.  Maar dit gaan moeilijke weken worden.

En weer dat afscheid nemen, sinds mama heb ik het daar zo moeilijk mee.  De dood is zo definitief en het maakt je zo kwetsbaar.

Advertenties

9 gedachtes over “Moeilijke tijden

  1. O wat begrijp ik dat goed! Ik heb het ook zo moeilijk met de achteruitgang van mijn moeder. En dan horen dat ze op hotel ( met haar vriendinnen ) geplast heeft van aan haar bed tot in de badkamer , het opkuist met de badmat en s anderdaags van niets meer te weten. Ik vind dat zoooooo erg. Knuffel en geniet van de mooie momentjes met je oma . Vel sterkte voor al dat zorgen voor! Zorg ook een beetje voor jezelf! xxxxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s