Loslaten

Dat ik niet de persoon ben die goed kan loslaten is een zeker gegeven.  Mijn zus lacht altijd dat ik nog geen ballon kan loslaten :-), wat uiteraard overdreven is, maar u begrijpt het gegeven 🙂

Mijn zoon die langzaam aan naar de 17 gaat, wil natuurlijk liever met vrienden iets ondernemen dan thuis bij mama te zitten :-), hoe waren we zelf ( ja ja ik spreek voor mezelf).  Op zich vind ik die evolutie fijn, hij wordt zelfstandiger en ik krijg meer tijd voor mezelf ( lees: gelukkig want ik heb veel hobby’s :-)).  Maar het zorgt voor een andere dynamiek in ons gezin.  De factor gezin als in met 4 wordt nu vaak met 3 of met 2.

De eerste stap om de zoon los te laten was toch de kleuterklas, ik moest die daar echt achterlaten en aan iemand anders toevertrouwen.  In de creche had ik dat minder, do not know why.  De lagere school had minder impact ook omdat ik toen al wist dat mijn zoon een “plantrekker” was, ondanks zijn anders zijn weet hij zich altijd te redden en kan heel goed op zichzelf zijn.

Na school, komt nu de volgende stap :-), mijn zoon heeft een weekendjobke, als “garçon”.  Afgelopen vrijdag moest hij proefdraaien en hij werd tot mijn grote verbazing aangenomen.  Voor mij voelde het aan, hem weer in een situatie laten waar hij op zichzelf is aangewezen.   Weer redde hij zich perfect 🙂 en heeft een job.  Mijn zoon heeft zijn eerste job, hoe cool is dat.  Dat ik hem om 1u moet ophalen neem ik er met plezier bij, met dat loslaten heb ik het moeilijker, toch ben ik trots en sterkt het me om hem los te laten.  Een job in de horeca is een harde maar goede leerschool.

Dus knip ik de onzichtbare navelstreng weer een beetje meer los.  Het mooiste cadeau dat ik hem kan geven.

 

Advertenties

10 gedachtes over “Loslaten

  1. Ik zag gisteren toevallig nog een documentaire waar (onder andere) jonge jachtluipaarden door hun moeder werden getraind om te jagen, en, of ze het nu mee hadden of niet, na een aantal maand werden losgelaten.
    Jij bent op dat punt gekomen. Je deed je absolute best, laat nu gerust maar los…

  2. Ik ben echt blij voor je dat hij het goed stelt. Die stappen naar zelfstandigheid zijn soms moeilijk voor ons, moeders, maar het moet toch ook een goed gevoel zijn om te beseffen dat hij het kan. Alleen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s