Tegen de grenzen

Botsen, dat ben ik letterlijk aan het doen, vandaar dat het hier zo stil is……de tol van het perfectionisme is zich aan het opeisen….het willen klaarstaan voor iedereen en het vooral niet afbakenen van mijn grenzen……

Ik heb constant het gevoel of mijn keel wordt dichtgesnoerd en de duivel achter me aanzit, nog sneller, nog beter, nog harder…..en tot rust komen kost me heel veel moeite.  En slecht slapen draagt daar niet echt toe bij….

Er moet dringend een aantal zaken worden aangepakt, want de angst zit er goed in om te crashen of erger in een burn-out te belanden, want ik voel aan alles dat het 5 voor 12 is.

Het zit ook allemaal een beetje tegen, schoonmoeder gaat enorm achteruit, chemo slaat niet aan en ik vrees dat de laatste tijd is ingezet.  Papa moet worden geopereerd aan de knie, knieprothese…….en dat betekent dat ik dat huishouden ook ga moeten overnemen, net zoals de zorg voor bomma.  Geen verrassing zeker dat ik er niet naar uitkijk.

Ik moet mijn leven gaan reorganiseren, maar hoe, wat is er belangrijk voor me en wat ga ik schrappen?  Met als stip op een zorgen dat ik weer voldoende slaap krijg,…….weer vroeger naar bed is echt de eerste stap die ik moet in acht nemen en ben ik gisteren met gestart.  Avondactiviteiten daar ga ik ook in moeten snoeien en dat wordt een grote aanpassing.  Ofwel kies ik om minder te sporten buiten de deur en pik ik de draad van thuissporten weer op, wat me aanzienlijk minder tijd kost en dan is op tijd naar bed ook een haalbaardere kaart……

En dan hoop ik dat de werkoverload in het Paradijs ook wat gaat dalen, zodat ik kan recupereren.

Weekends gaan ook herbeken moeten worden en op zondag geen of weinig activiteiten plannen…….maar gewoon home sweet home en terug kookzondag inplannen om meer ruimte te krijgen in de drukke weken…

Hoe dikwijls heb ik dit nu al geschreven, dat de ballen hoog houden me tot het uiterste drijft en elke keer gaat het beter om dan weer te vallen….

Iemand suggesties?  Hoe doen jullie dat?

 

Advertenties

17 gedachtes over “Tegen de grenzen

  1. Ja, ik heb een suggestie! Je bent niet verantwoordelijk om voor je papa te zorgen, een beetje wel natuurlijk. Maar schakel thuiszorg in, verplegers, familiehulp, kinesist die aan huis komt! Ik kan het je zo aanraden en je papa zal blij zijn dat hij vriendelijke madammen rond zijn gat heeft! Echt, doen!!!!!!

  2. Ik ben niet de beste persoon om je raad te geven. Twee jaar geleden crashte ik – zware burn-out – en twee jaar later ben ik nog aan het herstellen. Maar hulp inschakelen voor de zorgtaken kan zeker geen kwaad.

  3. nobel dat je er voor iedereen wil zijn, maar houdt toch een beetje gezond egoïsme in het achterhoofd, zodat je op het einde van de rit er zelf niet volledig onder door gaat. Uiteindelijk moet ook jij geen eindverantwoordelijk dragen …

  4. Vorige week kreeg ik een vroeger klasgenootje over de vloer, die al een paar maand thuis zit, met een burn-out. Als ik jouw verhaal zo lees, en weet wat je allemaal doet, meemaakt, hoe gevoelig je bent en wat dat met je gezondheid doet… Dan denk ik dat je inderdaad stillekes aan ’t crashen bent. De zorg voor jezelf moet het belangrijkste worden. En dat lijkt me erg moeilijk voor jou… Je weet me te vinden hé, als je eens wil babbelen. 😉

  5. Ben jij Super Woman? Neen, die ben je niet. Je kunt niet én je eigen huishouden runnen, én dat van je vader/bomma én het Paradijs helpen recht houden,… Je zult selectief moeten zoeken wat je kan ‘delegeren’ of ‘uitbesteden’. Voor je vader bestaan familiale helpsters, verpleegsters die aan huis komen,… Ook voor bomma.
    Veel sterkte!

  6. Ik vind ten eerste dat je zus gerust ook wat van haar vrije tijd mag opofferen… het is niet omdat ze wat verder weg woont dat ze in het weekend niet bv een dag boodschappen kan doen voor jullie grootmoeder of de tuin doen of het huishouden of of… Maar da’s natuurlijk tussen jullie hoe jullie dat aanpakken; ik ben er zeker van dat je er niet alleen voor hoeft te staan als je hulp vraagt! En de perfectie durven opgeven, het moet niet allemaal exact zo zijn, ik weet het da’s niet makkelijk, ik doe ook liever alles zelf 🙂
    Daarnaast je eigen prioriteiten opstellen qua activiteiten, en een evenwicht zoeken… Mij lukt het zelden, ik zou ook eens even moeten stilstaan, ipv altijd maar verder te rennen, zoals je zegt is dat niet vol te houden en dan valt ge weer keihard….

  7. Ik heb geleerd om meer me-time in te lassen en dan gaat alles precies vanzelf (het huishouden, sporten). Een vrije avond voor mezelf op werkdagen en af en toe een lazy-day tijdens het weekend… voor mij doet het wonderen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s