Open & eerlijk

Al dagen zit ik met dit blog in mijn hoofd, vanaf de moment dat Jocye me vroeg hoe ik was veranderd na de dood van mijn mama, hoe mijn kijk op dingen veranderd is,……

En ik weet perfect hoe ik alles ervaren heb en toch heb ik moeite met dit op te schrijven,….letterlijk bang dat mensen me als slecht gaan bestempelen, want wat ik te zeggen heb hoort niet, van de doden niks dan goed en zo kan ik nog even doorgaan.

Maar goed hier gaan we.  Laten we beginnen met hoe mijn relatie was met mijn mama.  Mijn mama was geen warme vrouw, type bodemloos vat, alles wat je gaf viel er zo doorheen en teruggeven was er niet bij, ze zorgde voor ons, plichtsbewust, zonder emotie.  Mama was laagbegaafd, kon met moeite lezen en schrijven, was altijd naar het bijzonder onderwijs geweest, nooit moeite gedaan om zich bij te scholen of zelfs open te staan voor nieuwe dingen, ze was zeer op zichzelf gericht.  Ze kon zeer onsamenhangend vertellen, kon plots in woede uitbarsten, was nors, enorm verbitterd en heel negatief.  Heb ze zelden over iemand of iets goed horen praten, om over haar constante stroom van leugens maar te zwijgen.

Als kind scanden wij onze mama haar humeur, want daar hing de dag vanaf,….en dat zijn we als volwassen blijven doen.  Wij pasten ons gedrag aan, aan haar humeur, om niet in de klappen te delen.

Naarmate ik en mijn zus ouder werden, werd haar gedrag ook erger.   Wat maakte dat we het huis uitvluchtten.  Mama kon er niet met overweg, dat wij wel uitgroeiden tot zelfstandige vrouwen, die hun eigen weg volgden en vooral dat we veel mondiger werden en met haar de draak staken.

Knuffels, goede raad, steun, veilige omgeving, het was een zeldzaam gegeven bij ons thuis.  Ik kroop weg in boeken, want mijn honger naar kennis was groot, ik vond die thuis niet, mijn doelstelling werd, studeren en zelfstandig worden, ik wilde niet worden als mama.  Hoewel ik eerlijk moet bekennen als ik in mijn huwelijk was blijven zitten ik net zoals haar verbitterd was geworden.  Van nature ben ik veerkrachtig en positief, maar ik heb toch vaak moeten vechten tegen haar negativiteit om me daarin niet te verliezen.

Toen mama ziek werd, stapten we op een rollercoaster, want de verhoudigen in ons gezin werden door elkaar geschud.  Als ik iets positiefs over kanker kan zeggen is dat het haar bitterheid wegnam.  En mama zich openstelde naar ons.  We hebben helaas te weinig tijd gekregen om alles uit te praten, om haar echt te leren kennen eigenlijk.

Haar dood kwam ondanks alles heel onverwachts en ik was verlamd van verdriet, letterlijk.  Het besef dat ik haar nooit meer ging zien, sneed als een mes door mijn ziel en ik kon dat niet plaatsen.

Na 2 dagen voor me uitstaren en huilen maakte ik de bedenking wat ik precies ging missen, haar leugens of was het eerder haar negatieve gesprekken?  Want ik meed contact met mama, ik ging alleen naar “huis” als ik wist dat ze niet thuis was, ik sprak met papa ergens anders af.

Maar de eye-opener kwam toen we mama haar gerief gingen opruimen en ik heel veel kleren vond die ook in mijn kast hingen en ik besefte dat zij het enorm moeilijk moet hebben gehad om te zien dat wij wel sterk in het leven stonden.  En kon ik me losmaken van het negatieve gevoel dat ik altijd had wanneer ze in de buurt was en ervaarde ik een gevoel van bevrijding.  Net of de buitenste laag van mijn lichaam werd verwijderd en ik kon er zo kon uitstappen.

Papa zegt het niet met zoveel woorden, maar als ik hem observeer merk ik dat ook hij uit dat negatieve spiraal is gestapt en dat we nu met zijn drieën een veel sterkere eenheid vormen.

Het leven is luchtiger, ik ben meer mezelf, pas me niet meer aan, de liefde die ik nu ervaar van papa en zus zijn echt en ik weet dat ze onvoorwaardelijk er voor me zullen zijn,…….no matter what!

Advertenties

28 gedachtes over “Open & eerlijk

  1. heavy! ik begrijp dat je het moeilijk vindt om het onder woorden te brengen. Het moet heel moeilijk geweest zijn voor jullie om om te gaan met jullie mama.

  2. Ik ben zo’n rare die ervan uitgaat dat iemands gedrag heel vaak te maken heeft met zijn/haar jeugd. Misschien heeft je moeder ooit iets meegemaakt die haar heeft geboetseerd tot de vrouw zoals je haar kende. Een knuffel was er nooit bij in je jeugd. Ook bij ons was dit zo, en eerlijk gezegd ga ikzelf nu ook knuffels uit de weg (behalve bij mijn schat).
    Het is wel warm om te lezen dat jullie (jij, je zus en je pa) nu rust hebben gevonden, en vooral elkaar.

    1. Ik vrees dat mijn mama heel erg geleden heeft onder haar enorme dominante moeder,…..die nu zo afhankelijk is :-). En ik snap je punt heel erg goed, heb daar ook heel lang over nagedacht, dat ze natuurlijk niet enorm begaafd was, speelde hier ook niet in haar voordeel,………

  3. Eerlijkheid is niets mis mee. Beter dan over de doden niets dan goeds. Het is jammer dat het zo gegaan is. Ik kan er op een bepaald niveau over meepraten. Maar achteraf kijk je een koe in zijn kont, is wat wij zeggen. Het nu, dat is belangrijk. Maar daar ben je zelf gelukkig ook al achter…

  4. zo mooi … zo puur … zo sterk …
    Ikzelf heb ook moeite met “van de doden niets als goeds”, dat gaat me niet af. Zie de dingen of mensen zoals ze zijn, ieder met een hoek af, met zijn goede en minder goede kanten. Oordeel of veroordeel niet, maar zie zoals het was en trek er zo nodig lessen uit, hoe hard of moeilijk dit ook is. Je kan er alleen maar sterker van worden …
    Dank je voor je eerlijkheid want hoe hard het misschien voor sommigen mag “aankomen”, in ieder woord voel ik de pijn, het respect en de aanvaarding. RESPECT !!!

  5. Best wel heftig! Al is het wel ontzettend mooi dat je dit nu anders kan bekijken en het losgelaten hebt, ik kan me inbeelden dat dat een enorm gevoel van bevrijding met zich meebrengt. En super dat je nu zo’n goede band hebt met je papa en zus, dat is echt wel bijzonder.

    1. Dat is iets wat natuurlijk niet vanzelf gegaan is of van vandaag op morgen. Ben echt wel heel bewust in therapie gegaan en enorm fel ook aan mezelf gewerkt. Je hebt de keuze in je leven, ofwel houd je je vast aan je verleden en blijf je daar leven, ofwel vergeef je jezelf en de anderen en stapt verder op de weg in het heden, ik koos het laatste ( maar ik geef toe, het was loodzwaar :-)).

      1. Ik vind het alleszins straf dat je die stap gezet hebt en er zo bewust mee bent omgegaan. Ik kan nog veel van je leren :-)!

  6. Dank je voor het ow zo eerlijke stuk lieve schat! Heftig maar ook zo jij om te lezen. Belofte maakt schuld ik ga me ook eens kwaad maken op hoe mijn leven anders is zonder vader. ❤

  7. je mag je ouders nog zo goed kennen, je weet beslist niet alles over hen.
    Je moeder heeft misschien ook een belabberde jeugd gehad, en dat overgezet op haar kinderen.
    Het blijft moeilijk…

  8. Ik herken heel wat in je verhaal. Een warme, vertrouwelijke band met mijn moeder heb ik ook niet. Nooit gehad en daar zijn verschillende redenen voor. Maar toen ik voor burn-out in therapie ging, kwam aan het licht dat er toch wel sprake is van emotionele en intellectuele verwaarlozing. Ik voel nu vooral boosheid maar hoop dat dat ooit weggaat…

  9. Heel herkenbaar! Ik had een heel dominante vader voor wie ik nooit iets goeds kon doen. Zijn zonen droeg hij op handen! Ik ben ook in therapie geweest om verder te kunnen met leven toen de emmer was overgelopen. IK heb door familieopstellingen mijn vader kunnen vergeven voor hij stierf en dat was zo’n bevrijding. Nu snap ik dat hij wel verkeerd heeft gehandeld, maar dat eigenlijk onbewust heeft gedaan met het idee dat hij me goed aan het opvoeden was. Sinds zijn dood zit kwam er bij mij ook verdriet maar ook bevrijding, want ik mocht eigenlijk mezelf zijn. En ik ben heel gelukkig nu, het verleden is verwerkt, de rugzak afgegooid!

  10. Dit doet mij een beetje denken aan mezelf… eens een knuffel, een schouderklopje, troost… nooit heb ik het gehad thuis. Integendeel, ik als oudste moest voor van alles en nog wat zorgen… een jeugd heb ik niet gehad en ik stond daar zelf ook niet bij stil. Tot ik zelf mama werd en het meer en meer begon te beseffen wat een mooie tijd mijn mama van mij afgenomen heeft, een tijd die nooit meer weer komt.
    Ook was ik al kind heel zelfstandig en ben ik vroeg alleen gaan wonen. En toen nog werd mijn leven bepaald door haar zonder ik het zelf besefte.
    Op een gegeven moment kon ik niet meer… ik was al het negatieve beu, nooit was er iets goed, het altijd ja-knikken was ik kotsbeu en ik heb er voor mezelf een streep onder getrokken. Sindsdien kan ik eindelijk mezelf zijn… ik voel mij zoveel beter, ben een veel betere mama voor de mini-me’s, ik kan terug genieten van het leven… ik ben eindelijk ik.

      1. Bij mij was het op mijn 30e, toen ik besefte dat het zo niet verder kon… gelukkig zijn we er héél goed uitgekomen 😉

  11. Ik vind moeder en vaderliefde geven niet iets onvoorwaardelijk dat je als kind moet hebben. Het is niet omdat ze je gemaakt hebben dat ze alles mogen doen of permitteren.. Zinnen als ‘het blijft je moeder /vader’, ik krijg daar de kriebels van. Precies of je dan al je daden mag verantwoorden.. Als je begrijpt wat ik bedoel, ’t is moeilijk uit te leggen.

  12. Ik lees hier voor het eerst mee maar wat raakt deze post me. Ik kan me amper voorstellen hoe dat voor jullie geweest moet zijn als kinderen, een laagbegaafde moeder. Als ze niet zo goed kon lezen en schrijven (en dat ook niet kon compenseren door zelfkennis of -inzicht, lijk ik tussen de lijnen door te lezen), dan hadden je zus en jij haar eigenlijk al ingehaald toen jullie een jaar of zeven waren.
    Ikzelf zou als kind geen flauw idee gehad hebben hoe daarmee om te gaan, ‘slimmer’ te zijn dan je eigen moeder maar misschien nog meer: bescherming te missen, iemand ouder die het beter weet en helpt en leidt.
    Ik vraag me dan ook af hoe dat voor jullie vader was, al begrijp ik het helemaal als je daar liever niets over deelt.
    Moeilijk, echt moeilijk. Wat een verschil met jouw eigen leven moet zij hebben gehad, wat mooi dat jijzelf die cirkel hebt kunnen doorbreken en therapie hebt gevonden.

    1. Het ergste was inderdaad het gebrek aan bescherming en veiligheid. Het constant op de hoede zijn, voor haar buien, dat we haar inhaalde daar ben ik me pas bewust van geworden rond de puberteit. Mijn papa werkte heel hard ( in een 4-ploegenstelsel en bijverdienste in een garage), met andere woorden, hij was gewoon weinig aanwezig, was hij er dan was hij nukkig, moe en kon weinig verdragen ( stress door geldgebrek een vrouw waar hij niet op kon rekenen, moe enz) en wij, wij maakten ons zo onzichtbaar mogelijk en de redding was en is mijn grootmoeder geweest, die bracht ons dingen bij, hielp ons en gaf ons toch een beetje dat warm nest,….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s