Luchtbel

Toen ik dit artikel las van de Prinses op de kikkererwt, bekroop mij toch een beetje een raar gevoel, ( ze gaat het niet met me eens zijn, maar dat mag :-))……waarom vinden vrouwen dat een job hen identiteit geeft of zelfs nog verder dat het zorgt voor hun ontplooiing?

In mijn ogen is een job een luchtbel, een tijdverdrijf dat helemaal niet zorgt voor een ontplooiing,……maar voor geld op het einde van de maand om mijn rekeningen met te maken,………om nog maar te zwijgen over de frustraties die het met zich meebrengt 🙂

Ontplooiing vind je in jezelf,…in alles wat je omgeving je te bieden heeft,….als ik jonge vrouwen hoor zeggen dat het hen een betere mama maakt hun job dan stel ik me altijd de vraag wat biedt die job,….telkens dezelfde structuur? Of geeft het je een identiteit?  Maakt dat je een betere mama?

Dat ik op de verkeerde stoel zit weet ik al jaren,…is het mijn leeftijd dat ik het anders begin te zien,….maar mijn leven buiten mijn werk maakt mij gelukkiger, dat ik altijd thuis was als mijn zoon ziek was ook, zelfs nu tijdens de examens werk ik thuis,…..wat mijn collega’s er ook van vinden,….ik bracht mijn zoon naar het voetbal, ah ja dat doe ik nog steeds :-), maakt mij dat een betere mama, nope, wel een gelukkigere,…..de momenten in de auto met mijn zoon zijn me heilig,…

En recente gebeurtenissen hebben weer aangetoond dat hij me vertrouwt,….en weet dat hij op me kan rekenenen,……me zoveel waard, meer dan Miami me ooit zal bieden,……want als ik morgen niet meer nodig ben, dan mag ik ook op zoek naar een nieuwe functie,……ga ik die trouwens op mijn leeftijd nog vinden, niet makkelijk vrees ik,…..

Een job is zooooo relatief,…..trouwens de gelijkheid ook, die is er niet, einde verhaal en weet je waarom die er niet is, nee dat is niet de schuld van de maatschappij, maar van uw hormonen ladies,…..die zorgen voor de constante verscheuring tussen jezelf en je kind,…..wij houden nooit op met denken aan het thuisfront en maken dat we nooit 100% met de zaken bezig zijn,….hoe vaak heb je jezelf vandaag al betrapt met te denken, ik mag de zwemzak niet vergeten, of brood te halen?  I rest my case, uw man gaat dat nooit voorhebben ah nee want wij sturen sms dat hij het niet mag vergeten :-),…….en daar gaan weken van 30 werkuren niks aan veranderen, dat is hoe we geprogrammeerd zijn,…..

En ja, ik ben me bewust dat ik me hier op glad ijs begeef,….en ik bakken kritiek ga krijgen en dat mag, ik ben er klaar voor, dit is mijn persoonlijke ervaring van bijna 20 jaar op de werkvloer,….en 16 jaar mama zijn,……

 

Advertenties

40 gedachtes over “Luchtbel

  1. Wel, ik voel me mentaal stukken beter nu ik vrijwilligerswerk doe. Het brengt het beste in mij boven. Dus kan ik erin komen dat een job voor zelfontplooiing zorgt. Een job betekent niet alleen geld op het einde van de maand, maar dat je iets betekend in de maatschappij. Misschien zit het er bij mij iets te diep in gebakken dat een mens moet presteren. IK ben grootgebracht met strenge ideeën hieromtrent. Misschien dat dit een rol speelt.

    1. Ik vind de maatschappij tegenwoordig zo “overroepen”. Ik ervaar nergens nog een “maatschappijgevoel”, behalve tijdens carnaval. Ik heb zo het gevoel dat het sterk ieder voor zich is, wat jammer is. Maar ik denk dat dit gevoel bij sommige mensen ervoor kan zorgen dat ze zich niet willen ontplooien ofzo, ten voordele van deze maatschappij? Snap je?

  2. Ik ben het eigenlijk helemaal met je eens. Ik heb een leuke job (eigenlijk zelfs drie…), ik haal veel voldoening uit mijn werk. Maar een eerdere ervaring bij mijn vorige werkgever heeft mij ook geleerd dat een job “maar” een job is. Dat je vooral in je privéleven geluk moet nastreven en dat carrière etc allemaal maar relatief is.

    Ik geloof niet dat je een beter mens of een betere moeder wordt, omwille van het werk dat je doet of de carrière die je hebt. Die betere ik kan je op verschillende manieren bereiken en zoeken.

    1. Je kan die voldoening zeker ook uit andere dingen halen, maar zoals je uit mijn reactie hieronder kan afleiden: voor mij is mijn job momenteel een grote boosdoener waar ik niet gelukkig van word. Vandaar dat ik probeer een wendig te geven aan mijn loopbaan. Dus momenteel heb ik geen tijd om me op andere vlakken dan mijn job te ontplooiien.

      1. Ik ben niet bang van te werken, en ik doe het ook wel graag. Maar zoals ze me nu behandelen is mijn motivatie weg, foetsie, verdwenen. En dat weegt. Ik denk dat ik mij onmogelijk slechter kan voelen binnen mijn job dan ik nu doe.

  3. Een job is een job. Iets dat geld oplevert op het einde van de maand. iets dat moet gebeuren om alleen nog maar de lening van ons huis af te betalen en de kleren rond onze lijven te kopen. (Hoewel het bij jou less is more is, maar onze kinderen zijn nog lang niet gestopt met groeien… Dus die hebben veel nodig.)
    Als puntje bij paaltje komt ben je een nummer voor je werkgever. Ze ontzien jou ook niet, waarom zou jij dan meer dan het strikt noodzakelijke doen om hen te behagen?

    Nu, ik ben er wél van overtuigd dat je een ‘betere’ mama of gewoon mens kan zijn als je je job graag doet. Als je fluitend de deur uitgaat omdat je graag wilt gaan werken. Als je goedgezind thuiskomt omdat je er een fijne dag hebt opzitten. Gewoon het feit dat je je goed voelt in je job en de voldoening die je eruit haalt, maken jou ‘beter’.

    Ik spreek voor mezelf. Vandaar dat ik aan het studeren ben. Maar als jij je voldoending om je goed te voellen ergens anders uithaalt dan uit je job (de chocolade), dan is dat jouw goed recht. Ieder moet doen waar die zich goed bij voelt. (Neem dit niet als een aanval op, he. je snapt me wel, denk ik.)

    Mijn persoonlijk doel is om eerst en vooral een job te vinden die me op het lijf geschreven is en die ik met hart en ziel kan uitvoeren zodat ik iets kan betekenen, in de eerste plaats voor mezelf. Want nu is het maar triestig gesteld op mijn werk, en dat neem ik mee naar huis…

  4. Hoe het voor mij is, is wel duidelijk. Even toch nog toevoegen: gelukkig dat er de leerkracht van mijn kind haar job geen luchtbel vindt, maar het zinvol vindt om mijn kind te onderwijzen. Gelukkig dat mijn dokter haar job geen luchtbel vindt, maar het zinvol en betekenisvol vindt om me te helpen. (…) Ik denk dat een cruciaal element is dat je ‘op je plek zit’: dat je doet waar je goed in bent in een omgeving waar je gerespecteerd en geapprecieerd wordt. Dan geloof ik dat je jezelf kan verwezenlijken en dat je kan bijdragen – niet alleen aan het geluk van je kinderen, je eigen geluk, je bankrekening, maar ook aan de maatschappij.

  5. Het is heel simpel. Men werkt om te leven, maar niet omgekeerd. In mijn job geef ik mij 100%, maar ik ben steeds blij als ik nadien in de auto mag stappen. Zeker nu ik 80% werk, én ik het einde van mijn carrière in zicht heb (als alles goed gaat nog een dikke vier jaar) blijf ik me inzetten. En ja, talentgewijs en gevoelsmatig had ik liever op een andere stoel gezeten, maar ik heb me erbij neergelegd…

    1. Ik zit ook niet op mijn plaats wat talent en gevoel betreft, maar ik ben er de mens niet naar om mij daarbij neer te leggen. Ik moet nog 37 jaar werken! Dan is het maar beter dat ik er nu iets aan probeer te veranderen dan dat ik mij nog 37 jaar moet voortslepen, he. Nietwaar? Maar ik vind het knap dat jij je daarbij hebt neergelegd. Maar dan hoop ik maar dat jij zo geen persoon bent die dan heel de tijd loopt te zagen dat die niet op zijn plaats zit… 🙂

  6. Misschien moeten we het eens zijn dat we het oneens zijn, kan toch?
    Voor de ene is een job meer betekenisvoller dan voor de andere. Gelukkig maar. Want we hebben zoals prinses aangeeft mensen nodig die met hard en ziel werken.
    Uiteraard moeten we dit ook niet naiëver voorstellen dan het is, de dokters, verpleegsters, onderwijzers van deze wereld worden gewoon betaald voor hun werk.
    Want geef toe als we morgen alle leerkrachten een winnend lotje euromillions geven, zouden de scholen, op een paar uitzonderingen na, nog zeer moeilijk personeel vinden.
    Dit geldt natuurlijk voor alle sectoren.
    Ik vraag me soms af hoe de wereld er zou uitzien als niemand zou “moeten” werken.
    Ik weet eerlijkgezegd niet of we daar zoveel gelukkiger van zouden worden.

  7. Dat het vooral de vrouwen zelf zijn die de genderneutraliteit tegenhouden, daar geef ik je gelijk in. Maar niet door de hormonen. het zijn de vooroordelen. Het kastjesdenken. Hoe vaak ik al niet gehoord heb – van andere vrouwen – “dat je dat doet zeg!” of ” dat is toch geen job voor een vrouw?” of ” Zijn er geen mannen die dat werk willen doen?”. Vrouwen zijn hun eigen grootste vijand als het op genderneutraliteit aankomt.

    Wat jij doet, elke dag opnieuw, acht uur per dag doorbrengen op een kantoor waar je je écht niet goed voelt, waar je gefrustreerd zit en verbitterd raakt. En je blijft het doen omdat het de rekeningen betaalt. Ik zou het niet kunnen.
    Het kàn anders, maar niet iedereen heeft de kans of de mogelijkheden om er zelf wat van te maken, dat is ook zo. Natuurlijk vind je het dan een luchtbel. En natuurlijk ben je dan geen gemotiveerde werknemer.

    Het gaat er om dat je geen tijd verspeelt met dingen doen die je niet leuk vind, of die je niet liggen. Het gaat er om dat je je tijd goed besteed.
    En dat hoeft niet groots te zijn. Voel je je goed als je bij de Mc Donalds hamburgers serveert? Top, gewoon blijven doen. Voel je je daar niet goed bij? Veranderen verdorie!

  8. Ik heb blijkbaar geluk als ik dat zo lees. Zowel mijn vorige job als mijn huidige brengt mij echt voldoening. Het maakt, denk ik, een groot verschil als je effectief veel mensen kan helpen. Ik zit al altijd (voor een stuk) in de sociale sector, en ben constant bezig met mensen. Mijn job heeft me zeker gemaakt tot wie ik nu ben, ik heb veel geleerd op allerlei vlakken en in die zin kan ik zeker zeggen dat het bijgedragen heeft tot mijn zelfontplooiing.
    Jammer dat ik hierin de uitzondering ben… ik zou het niet anders willen.

  9. Ik dacht toen ik nog studeerde dat ik veel voldoening uit mijn job zou halen en bovendien het gevoel zou hebben dat ik echt een verschil maak. Bij mijn eerste job had ik dat gevoel helemaal niet, ik kreeg alleen kwade mensen aan de lijn die me allerlei dingen naar het hoofd gooiden waar ik niet eens aan kon doen. Dus zocht ik ander werk. Op mijn huidige job is het wel veel meer het geval dat ik een verschil maak en mensen kan helpen, maar ik stel vast dat ik daar ook niet zoveel voldoening uithaal als ik wel zou willen (dit door allerlei redenen). Ik weet dus niet goed of het aan de job ligt of aan mezelf. Wel ben ik me ervan bewust dat het ook ‘maar’ werk is. Leven om te werken, neen, zo zit ik niet in elkaar. Ik vind het dus wel belangrijk om voldoening uit mijn job te halen en mezelf daarin te kunnen ontplooien, maar ik ontleen mijn hele identiteit daar zeker niet aan. Ik ben immers zoveel meer dan enkel maar jurist.

  10. Ik haal al lang geen voldoening meer uit mijn gewoon werk. Enkele jaren geleden schudde mijn toenmalige baas mij wakker en realiseerde ik me dat ik daar iets aan moest doen. Want de job heb ik wél nodig om de rekeningen te betalen natuurlijk. Alléén ‘maar’ mama zijn doet het voor mij ook niet, natuurlijk zit dat 24/24 en 7/7 in je hoofd, altijd en overal en ben ik ferm fier op mezelf en op mijn 2 prutsen als ik zie waar we staan maar ik heb toch ook dat beetje gevoel nodig van ‘nu doe ik hier écht iets wat een verschil maakt’ om me compleet te voelen als mens. Ik stortte mij dus in het vrijwilligerswerk… met veel succes. En ja soms vloek ik (zoals nu 🙂 ) als er weer en deadline aan zit te komen en ik besef dat mijn zeer uit de hand gelopen hobby weer nachtwerk zal worden en weer een ontploft huishouden met zich zal meebrengen. Maar ik vind het ook zo leuk, ik heb er zo toffe mensen door leren kennen, wordt echt gewaardeerd voor de dingen die ik doe…. ik doe het omdat ik het wil en niet omdat het financieel ‘moet’ en dat is een groot verschil vind ik…

  11. ik ben bang om mij volledig te verliezen in het moederschap, ik ga daar niet om liegen. Ik zie mijn kinderen doodgraag en ze zijn topprioriteit maar mijn werk is belangrijk voor mij. Ik ben blij dat het niet enkel is om de rekeningen te betalen, daarom kan ik me er soms druk in maken als het niet helemaal loopt zoals ik het zou willen, maar ik haal er wel voldoening uit, als mijn bewoners op de achterbank van de bus een liedje zingen omdat ze content zijn, of in de kleine praatjes van de dag met hen, dat geeft me energie om verder te doen. Vreemd genoeg kruipen ze toch onder mijn vel. Maar dat is werken met en voor mensen denk ik. Ik weet niet of ik een bureaujob wel fijn zou vinden, misschien wel, wie zal het zeggen? Tegelijkertijd begrijp ik je redenering dat het “maar een job is”. Het kan je helemaal onderuit halen, dat heb ik in mijn heel dichte omgeving mogen ervaren en toen hebben we ook regelmatig die woorden uitgesproken “het is maar werk!” :-X

  12. Als iemand z’n identiteit vasthangt aan z’n job, dan heeft die inderdaad wel een probleem denk ik. Maar een job kan wel voor zelfontplooiing zorgen – maar dan moet het wel een job zijn die bij je past natuurlijk, dat is bij jou niet echt het geval hé 🙂

    Ik haal zelf heel veel uit mijn job, het doet mij als persoon echt enorm groeien. Ligt niet aan de job, dat ligt aan mij en wat ik kies om ermee te doen. Maar ik ben niet mijn job, ik ben nog steeds veel meer dan dat (en gelukkig maar).

    Mijn lief is trouwens degene die eraan denkt om de boodschappen te doen hier, anders hebben we helemaal geen eten in huis… Van kinderen kan ik nog niet meespreken 🙂

      1. Het is nooit te laat om te gaan voor een job die je ook laat groeien he 🙂
        Ik weet natuurlijk dat die keuzes voor mij veel makkelijker zijn gezien er niemand echt van mij afhankelijk is, maar toch!
        (en ik heb zeker een toplief :-))

  13. oja, herlees het net even en dat je wou weten hoe mijn job mijn laat groeien. Wel nee… ik haal heel veel uit mijn job, maar ik ben degene die mijn job gebruikt om te groeien. Ik kijk wat ik wil leren, wat ik wil bereiken – mijn job maakt veel van die dingen mogelijk (ik wil mensen helpen, minder verlegen zijn, mezelf meer op de voorgrond plaatsen, beter schrijven, …). Zonder een middel (job) en doel zou ik weinig redenen hebben om telkens opnieuw mezelf te verbeteren.

    Al zou ik de lotto winnen en nooit meer “moeten” werken, ik zou dit nog steeds willen doen 🙂

  14. Ik ben met mijn gat in de boter gevallen. De commentaar van Tiny had de mijne kunnen zijn. Ook ik haal heel veel voldoening uit mijn werk. Ik denk dat dat in de sociale sector wel gemakkelijker is. Verder leer ik er nog elke dag bij. Niet alleen werkgerelateerd, maar ook op persoonlijk vlak. Ik ben daar heel blij mee, want tenslotte vergt een job toch ook een hele tijdsinvestering en een mensenleven is te kort om je tijd te verdoen.

  15. Dit was dus een interessant thema. Kijk eens hoe lang al die reacties zijn 🙂 Gezin / werken / geld/ zelfontplooiing / status / … : allemaal te vinden in de pirmaide van Maslow (or any other way of looking at behavioral drivers).

  16. Ik ben het deels eens, deels oneens. Voor mij is privé het belangrijkste, mijn leven draait niet om mijn job. Maar ik ben er wel van overtuigd dat een job wel echt voor persoonlijke groei en zelfontplooiing kan zorgen. Als ik zie hoe ik was toen ik mijn job begon en nu is een wereld van verschil. Ik ben enorm gegroeid en ook in die zin dat het in de rest van mijn leven een positieve invloed heeft. Mijn teamleader zei het een jaar geleden eens tegen mij. Als hij ziet hoe ik was toen ik begon en nu, dat ik zo enorm ben gegroeid.

    Mijn job heeft me geleerd van beter op mijn strepen te staan, van op te komen voor mijn mening, van gestructureerder te zijn, om te gaan met stress, dat het ok is om niet altijd perfect te zijn, om socialer te zijn, voor grote groepen presentaties te geven, meer zelfvertrouwen te hebben en het zelfvertrouwen te hebben om uit mijn comfortzone te stappen,…

    Allemaal zaken die puur in mijn job werkgerelateerd zijn maar die mij ook in mijn privéleven gelukkiger hebben gemaakt door die skills toe te passen.

    Ik heb wel het geluk dat ik jonge, gemotiveerde collega’s heb en dat er bij mij op ’t werk ook echt een sfeer hangt die je motiveert om te ontplooien. Ik heb verschillende collega’s die echt eerder een mentor voor mij zijn en doordat het een omgeving is waar ik mij thuis voel ben ik echt kunnen open bloeien.

    Ik denk dat het dus eerder een kwestie is van de jobinhoud en de collega’s en omgeving waar je in terecht komt of dat een job je helpt om jezelf te ontplooien. Maar aangezien steeds meer jonge dames in uitdagende jobs in het bedrijfsleven terecht komen snap ik wel volledig het standpunt dat deze ‘carrièrevrouwen’ zeggen dat hun job voor zelfontplooiing zorgt. 🙂

  17. mannen kunnen blijkbaar nu eenmaal beter alles achter zich laten.
    Ik ga ook werken om geld in het laatje te brengen, maar ergens een job uitoefenen waar ik dag in dag uit vol frustraties loop…nee, dank u!
    Wie in zo’n situatie maar blijft werken heeft dit louter en alleen aan zichzelf te wijten. Er zijn beslist genoeg kansen om andere dingen te doen, zolang je je maar niet vastpint op wat je vertrouwd is…
    Je brengt vaak meer tijd door op de werkvloer dan thuis, het is dan ook belangrijk dat je er toch voldoening in krijgt…

  18. Je tweede alinea, meisje wat heb je daar de essentie te pakken! Dan wel ik deel je mening volledig…. Werk… ach je moet geld hebben om te leven niet waar? En het leven dat is waar het om draait 🙂

  19. Ik ben tevreden met de job die ik uitoefen.
    Ze geeft me voldoening en ik heb het gevoel dat ik geen nutteloos werk doe. Die gevolgen zijn ook voelbaar in mijn privéleven. Ik mag er niet aan denken dat ik tegen mijn zin zou gaan werken, enkel maar voor het geld, dat zou op mijn humeur werken.
    Kwestie van zelfontplooiing, die kans krijg je niet in elke job, ik ben blijkbaar bij de gelukkigen. Ik heb wel degelijk een eigen inbreng en er is ruimte voor eigen initiatief wat dan weer stimulerend werkt om het beste in mezelf naar boven te brengen. Mijn persoonlijkheid is er de laatste 2 jaar enorm door gegroeid. Maar ik werk wel voor een Nederlandse firma waar van onder aan de ladder tot bovenaan zeer open en direct gecommuniceerd wordt. Dat is belangrijk!
    Toch zijn er in mijn huidige job een paar nadelen die zwaar beginnen te wegen. Ja, wat doe je dan? Je kaart ze aan bij de leidinggevenden. Er komt geen oplossing. Je kijkt eens rond bij een andere firma, je informeert, krijgt een goed voorstel en zo verander ik volgende week gewoon van job. Dezelfde job bij een andere firma, maar wel zonder de nadelen.
    Soms zitten mensen ook gewoon vastgeroest op hun stoel en durven ze hun job niet op te geven, ook al zijn ze niet volledig tevreden.
    Besluit: ik heb een gelukkig privéleven en dat is voor, weliswaar een klein deel ,het gevolg van de job die ik graag doe.

  20. Ik kan me deels aansluiten bij wat je zegt: dat vrouwen geprogrammeerd zijn om aan 586 dingen te denken en mannen zo opgevoed worden dat een ander aan alles denkt in zijn plaats.. Bij ons is het zelfs zo erg dat ik het lief om 11u15 moet sms’en of hij ‘vergeet’ dat hij een slaatje mee heeft, of anders gaat hij in de cafetaria eten. Grrr…
    Ik ben het niet eens met wat je schrijft over de job. Die kan heel zeker bijdragen tot je persoonlijke ontwikkeling: sociale contacten leggen, communiceren, je talenten ontwikkelen (al is het Excel hé, dat is ook een talent). Als jij het gevoel hebt dat dat niet zo is, dan heb je niet de juiste job, maar dat wist je zelf ook al natuurlijk.
    We werken om te leven… alleen denkt niet iedereen daar zo over, ach ja, workaholics komen ook van pas 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s