Tussen respect en waanzin

Het Paradijs,….af en toe rommelt het er eens,…….maar deze keer, vrees ik voor een brug te ver,…..

Jullie lazen dat ik het druk heb in het Paradijs en dat is al een tijdje bezig,…..en dat ik hulp had gevraagd aan Miami en dat ook heb gekregen,……so far so goed, niet?  Ik kon wat doorschuiven en dat maakte dat ik weer wat kon ademhalen,.of dat de ergste druk werd weggenomen,…..

Maar dat was uiteraard buiten de Sheriff gerekend,….die het nodig vond om commentaar te leveren tegen de collega’s die ik per ongeluk hoorde,…toen ik van de personeelsverantwoordelijke vernam dat ze bij haar was komen informeren naar mijn takenpakket was voor mij het hek van de dam,…….en confronteerde ik haar,……waar ze het onmiddellijk toegaf dat ze had gezegd ” en wat gaat zij dan doen“, waar ik aangaf hoe onrespectvol dat is en au fond haar zaken niet zijn,…..en al wat ze antwoordde was ” het is mijn goed recht om dat te zeggen“, deed mij bijna uit mijn vel springen,….ik ben het beu dat er constant wordt gezegd dat ik niks doe ( dit is al 10 jaar bezig) en welk beeld schildert ze af tegen de collega’s dat die in den bureau er alleen zit om mooi te wezen??

Uiteraard weinig of geen gehoor bij Miami gelukkig wel bij de zonen,…..maar voor mij is Madame de Sheriff te ver gegaan, de grens is overschreden ik vind het zo respectloos naar mij toe, net omdat ik echt wel werk en vaak op momenten dat zij niet werkt :-),…..en dan komt echt het slechtste in mij naar boven,……want dit is niet de eeste keer dat er een mes in mijn rug gaat en volledig onterecht,…..en dat weet zij heel goed,……

Maar goed, geen gehoor krijgen, dan is het tijd voor actie,…..ik vraag aan niemand hulp meer,….en niemand krijgt nog uitleg, files gaan een andere locatie krijgen,…..en bij fouten langs hun kant, mogen ze ze zelf oplossen en ik wacht mijn moment af,……want de eerste keer dat ze me lastig vallen wanneer ik vakantie heb of ziek ben,……dan zal ik duidelijk laten verstaan dat ik niks doe en dat ze het zelf mogen uitzoeken,…..en op die moment wacht ik, want ik weet dat ik dan wel bij Miami terecht kan,…..en de Sheriff zal buigen,…..met excuses,…..

Advertenties

14 gedachtes over “Tussen respect en waanzin

  1. Ik ben ongeveer vier generaties ouder dan jou, maar heb ervaren dat een te groot engagement in je job op den duur als ‘normaal’ wordt beschouwd. Overuren, altijd beschikbaar zijn (ook in je vrije tijd), de eerste keer hoor je een ‘merci’, de volgende keer wordt scheef gekeken als het eens niet voor je uitkomt. Radicaal het stuur omdraaien kan in je gezicht terugkaatsen, maar geleidelijk aan het gaspedaal lossen, eens niet beschikbaar zijn, eens ziek thuis blijven (als het effectief zo is),… kan helpen.
    Of een levende kikker in de boots van de sheriff steken, heel leuk !!!

  2. Ik snap je boosheid! Hopelijk heeft ze ondertussen haar lesje wel geleerd en weet ze dat je geen katje bent om zonder handschoenen aan te pakken. En werken als je ziek bent! No way, ziek is ziek!

  3. nadenkertje : wie laat het toe, Miami alleen? Of jij ook …?
    Dit is het meest confronterende van het hele bewustwordingsproces : in vele gevallen (lees eigenlijk : alle) krijgen wij zulke mensen op ons pad om die ons in situaties brengen opdat wij zouden leren wat we moeten leren. Spijtig genoeg zijn niet alle lessen gelijk voor alle mensen en bestaat er bijgevolg ook geen handleiding hiervoor :-).
    En nog spijtiger is dat – zolang we de les niet leren die we “moeten” leren – er steeds andere mensen op ons pad komen die ons hetzelfde voorschotelen.
    Dus goede raad : zet door 🙂 !!!

  4. als je zo weinig respect krijgt op je werk, is het niet aangenaam meer om er te blijven.
    Heel herkenbaar allemaal, ikzelf heb toen ook mijn conclusies getrokken en een andere job gezocht én gevonden.
    Laat je niet doen, Gitta!

  5. Het is pas les je effectief niets doet dat ze je weten te vinden. Kan je je werk niet even laten liggen zodat ze zien wat je doet? Maar idd ook erg dat het wordt toegestaan.
    Weet je waar ik dan weer niet tegen kan? En dat is zo bij mij op het werk: ik hoor iemand zeggen “ik doe da nie zenne, ik heb te veel werk. Doe gij maar” maar ondertussen zit die wel op Facebook! Vreselijk irritant en dat kan ik niet verdragen. Maar ja… Ik ben de baas niet he.

  6. Oh zo herkenbaar… ik heb volgens de collega’s ‘het schoonste werk in gans den bureau’. Maar als er iemand mij eens moet vervangen (ziekte of verlof) wil niemand het doen… omdat er op mijn plaatsje wel degelijk (!!) moet gewerkt worden!
    Onlangs zeg ik een quote… Keep calm and let karma finish it 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s