Stanford

U las al een heel enthousiast verhaal over mijn mannelijke collega,……en nog steeds vind ik hem leuk 🙂 :-), maar we ontdekken toch ook mindere kantjes 🙂 :-),…….

Toen we vorige maand voor het eerst spraken om een feestje in elkaar te boksen voor een collega die hier in het Paradijs 25 jaar aanwezig is, ja, het is niet te geloven :-), werd er natuurlijk ook besproken welke cadeau we gingen kopen,…..al snel duidelijk dat het een handtas zou worden,…….Bibi werd met de organisatie belast,…

Dan werd het zwaarste besproken, het budget,……aangezien wij hier al feestjes hebben gedaan voor collega’s die hier 40- en 45 jaar in dienst zijn en toen was er telkens afgesproken 25 euro per persoon voor de cadeau,…..ja, dat is veel,…..maar hier komt dan mijn principiële kant naar boven, voor hen 25 euro, voor iedereen dan 🙂 :-).

Uiteraard kwam er protest 🙂 🙂 en dan werd er door de anderen beslist dat iedereen mocht geven wat hij wilde,…..een ergernis langs mijn kant, want sommigen hebben slechts 5 euro gegeven, geef dan niks en voor ik hier een stortregen over me heen krijg,…..de alleenstaanden hebben 25 euro gegeven :-).

De handtas werd gekozen,……het feestvarken was enorm verrast en al zeg ik het zelf, het feestje was geslaagd, dat ik achteraf de handtas nog ben gaan ruilen is een detail :-), maar de collega gelukkig, ik gelukkig,……..

Maar nu komt “het probleem” :-),……Stanford, heel enthousiast in de organisatie en heerlijk meeroddelend over hoe schandalig het was van de andere collega’s om maar 5 euro te geven,…maar zelf over de brug komen met zijn “25 euro”, dat is blijkbaar moeilijker,…..ik gaf hem de ruimte en de tijd, maar ondertussen is het “feestje” al meer dan een week gepasseerd en heb ik al 3 keer na zijn bijdrage gevraagd, zonder enig gevolg,……hij komt niet over de brug.  En toen we vanmorgen bij de evacuatie oefening een koffie gingen drinken moest er geld worden voorgeschoten omdat hij zijn portefeuille was vergeten,….en toen viel mijn euro, hij is niet aan zijn proefstuk toe,…..en dat werd bevestigd toen ik mijn verhaal deed aan een collega, dat zij ook eens tot in de treurnis moest vragen achter haar geld,…….en het ergste is dat ik al eens in de val ben getrapt, bij het verkopen van wafeltjes,…..dat heb ik laten passeren en dan komt hij ook nog een halve kg pralines bestellen.

Wat doe ik ermee?  Blijven vragen??  Want laten passeren vind ik echt niet kunnen in dit geval,…….iemand een suggestie??

Advertenties

22 gedachtes over “Stanford

  1. blijven vragen, en niet meer voorschieten zou ik zeggen. en op voorhand niet bijleggen, is ook zo vermelden. ben nogal recht voor de raap in dit soort zaken. bij ons op het werk is er ook een systeem van bijleggen en/of je naam dan vermelden op een wenskaart. ook daar ben ik rechtuit in : als ik niet bijleg, zet ik ook mijn naam niet op de kaart. geen achterbaks gedoe voor mij!

  2. Vragen uiteraard! Ja, ik zou me daar ook aan laten vangen en de eerste keer laten vallen, ik ben ook zo. Maar eens ik het door heb, zou ik er heel erg op letten dat het betaald wordt. Want wie voorschiet is er de dupe van. Ik heb mijn lesjes op dat vlak ook al geleerd. Hopelijk lukt het je!

  3. Ik zou direct een deurwaarder op hem af sturen 🙂 !
    Neen, serieus, wat voor korst is me dat? Ik zou hem nog eens op de man af vragen. En lukt dit niet, zou ik het de volgende keer doen in het bijzijn van een collega…

  4. Goh, nu vind ik € 25 ook wel veel, het is een collega, en werken of gaan werken doe je tenslotte om geld te verdienen, niet om het uit te geven, dus voor mij is € 5 ook al meer dan genoeg. En dat volstaat ook om iemand eens in de bloemetjes te zetten. Méér moet dat tenslotte toch niet zijn? Het is de werkgever die zijn waardering kan uitdrukken in een bonus, niet de collega’s!!! (Waar gaan we naartoe zeg, als de collega’s een deel van hun loon afstaan om een jubilaris een financiële bonus te geven?)

    En verder is het ook zo dat wie betaalt meteen ook zijn naam op het kaartje zet. Leg je niet bij dan komt je naam niet op het kaartje, zo simpel is dat.
    Achteraf betalen gààt niet, je doet dat op voorhand. Wat bij elkaar gelegd is wordt gebruikt voor het bloemetje. Punt. Want ik blijf er bij: het is het werk, je job, je bent daar niet het OCMW of de bank.

    Nu meen ik begrepen te hebben dat die jongen nog vrij jong is, en allicht ook niet het hoogste salaris van de bende zal hebben? Hoogstwaarschijnlijk is zijn gedrag dan een reflex, zo weinig mogelijk uitgeven om op het eind van de maand de rekeningen nog te kunnen betalen. Er zijn er genoeg hoor, die in de cafetaria vragen of er overschotjes zijn die ze mogen meenemen, zodat ze zo wat kunnen besparen op het eten … (Reken maar uit, stel dat die knul € 1600 netto heeft in de maand, wat al heel véél zou zijn, – € 1400 lijkt mij realistischer – en hij moet daar huur (€ 600? € 700? van betalen, water, elektriciteit, gas, belastingen, eten en drinken, kleding en vervoer naar het werk, en dan nog wat overhouden voor ontspanning? Geen wonder dat hij vaak op droog zaad zit.)

    1. Ja ik snap dat ook maar hij hoeft geen 25 euro bij te leggen en als je hoort hoe vaak hij op weekend gaat en uitgaat dan moet 10 euro wel een optie zijn en hij verdient 1650 euro en woont samen met een partner die ook een job heeft. Modaal gezin dus 😉

  5. Ambetante situatie. Ik zou idd ook nooit meer iets voorschieten “ik heb ook maar net gepast mee, sorry” en blijven vragen achter die 25 euro, verdorie seg daar kunt ge al eens iets mee gaan eten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s