Het leven in beweging

Precies 9 jaar geleden bracht de ex me naar het ziekenhuis, doodziek en als hij me niet in de wagen had geduwd dan weet ik niet of ik het nog had kunnen navertellen,….de diagnose volgde in een record tempo, bilaterale pneumonie of zoals we zeggen in de volksmond een dubbele longontsteking :-).  In no-time hing Carrie aan de infusen en werd ze naar intensive care gereden,…..

Door de hardnekkige hoest en het vele bezoek van dokters en verplegers zat slapen er die nacht niet in,…en toch die nacht ergens tussen waken, ijlen en slapen in werd Carrie meegevoerd naar het “licht” en ja, Carrie weet dat dit verschijnsel kan verklaard worden door de hele lage saturatie in haar bloed,….:-), maar toch stond daar de “dikke bomma, met ons Sterretje” op haar arm,…..die nog geen maand overleden was,….en dat weerzien was zo fijn en akelig tegelijkertijd, de dikke bomma gaf Sterretje aan me die Tante C tegen me zei en aangezien ze niet kon praten was dit een dijk van een verrassing,,….maar dit duurde slechts enkele seconden, want dikke bomma gaf aan dat ik niet kon blijven, want dat mijn papa, haar zoon me nog nodig zou hebben ( nu weet ik ook waarom) en dat ze wist dat ik ongelukkig was en dat ik voor mezelf keuzes moest maken en aan mezelf moest werken,……en voor ik het besefte waren ze allebei verdwenen en lag ik weer in een ziekenhuisbed.

En ondanks het feit dat ik enorm ziek en zwak was, is daar het besluit genomen, mijn leven zou ik weer in eigen handen nemen en ik wilde terug de vrolijke Carrie worden.    Maar uiteraard moest ik eerst sterker worden fysiek dan, want mentaal gezien was er een enorme kracht op me neergedaald.  Dat fysiek herstellen was niet eenvoudig en heeft veel tijd in beslag genomen, maar ondertussen bleef ik in een ongelukkige situatie zitten,……..en stapelden de ruzies zich op tussen mij en mijn ex,….toen ook mijne Louis (bompie) stierf in het najaar, was eindelijk de druppel daar om mijn ex aan de deur te zetten,……en mezelf in therapie in te schrijven,….en ja dat was heftig omdat daar een aantal zaken naar boven kwamen die Carrie keurig had verstopt,…maar de wonden werden opengemaakt, gereinigd en langzaam heelden ze weer,……

En Carrie vond zichzelf terug,…….en ontdekte de vreugde van het leven weer,…..alle balast werd overboord gegooid,…..en op dat moment dat Carrie weer straalde was Big daar,…..en voor het eerst had Carrie een partner die het beste in haar naar bovenhaalde ipv haar neerhaalde en die evolutie heeft Carrie pas echt gelukkig gemaakt, uiteraard ook met de warmte die ik thuis elke dag opnieuw mag beleven,……en neen Carrie beweert niet de perfecte relatie of man te hebben, alleen dat ze gelukkig is samen met Big,….op alle niveau’s,…….

Dat ik zo ziek moest worden om tot het besef te komen heeft lang op me gewogen,…..net zoals het feit dat ik nog steeds niet begrijp dat ik me zo afhankelijk heb opgesteld tov mijn ex en me in de slachtofferrol plaatste tov mijn jeugd,…..en nu wordt het tijd om ook dat af te sluiten,……ik ben op een punt gekomen dat ik klaar ben om het verleden achter me te laten en alleen in het hier en nu te leven met mijn neus richting toekomst,……want die ziet er veel mooier uit dan het verleden!

Advertenties

15 gedachtes over “Het leven in beweging

  1. Inderdaad , na een “rouwperiode ” over je verleden moet je het naast je kunnen leggen en doorgaan. Jij doet dat uitstekend! En af en toe een dipje moet kunnen want we zijn uiteindelijk geen supermannen, euh……vrouwen. 😉

  2. Heel hard met je kop tegen de muur lopen om vervolgens keihard tegen de grond te gaan. En dan is het aan jezelf om te beslissen. Blijf je liggen of sta je, langzaam maar zeker, op? Zelf heb ik dit nog niet zo lang geleden meegemaakt en het herstel dat is een levensles en het geeft voldoening en het is inderdaad een verrijking om je niet (meer) te nestelen in ‘vroeger’ en ‘wat je hebt meegemaakt’ en te beseffen dat jij bent zoals je bent, en dat jij niet je verleden bent. Begrijp je 🙂 En wanneer je aan dat stadium bent gekomen, en je verleden een plaats hebt gegeven (vergeten niet, het is er, je leert er mee leven). Dan kan je terug verder. En ik vind het trouwens SUPER dat ook jij er voor uitkomt therapie gevolgd te hebben (of nog te volgen dat weet ik niet). Want het is en blijft een taboe. Wat het niet zou mogen zijn!

  3. Knap dat je op een punt komt dat je het gevoel hebt dat je een punt kan zetten achter je moeilijke jeugd. En idd, het is het nu en de toekomst dat belangrijk is. Een moeilijke jeugd is zwaar maar alle geluk kan zoiets wel losgelaten worden :-). En dat is idd een hele last van de schouders. Ik heb zelf ook heel hard het gevoel dat ik mijn jeugd eindelijk heb kunnen loslaten.

      1. lol :-). Maar idd, loslaten is super belangrijk! Alleen niet altijd even gemakkelijk, ook al besef je hoe belangrijk het is. Is toch echt een klik dat je moet zien te maken.

  4. Mooie blog lieve schat, heb dit nooit geweten maar kan me voorstellen dat zo ervaring er voor zorgt dat je het leven even anders aan gaat pakken. Ben blij dat je dat gedaan hebt aangezien je nu zo een onwijze topper bent. Dikke kus!

  5. Wat een verhaal, mijn haar komt er recht van, blij dat te lezen dat je je bijna-dood-ervaring (want dat was het!) omgezet hebt in positieve krachten om negatieve dingen uit je leven toen weg te blazen. Chapeau!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s