Weegschaal

Hallo, ik ben Carrie en ik ben verslaafd,……verslaafd aan de weegschaal,…..toen ik dit blogje las,….werd het tijd om het toe te geven,…..

Het begon allemaal 15 jaar geleden, net bevallen en me voor het eerst pijnlijk bewust dat ik dik was, ja maat 44 is niet klein,…..

De afvalrace werd ingezet en met succes,…..en we werden ons bewust van heel de impact die het met zich meebracht, we gingen ons vrouwelijker gedragen en kleden en experimenteren met kapsels en make-up,…en dat werd opgemerkt en de complimenten bleven niet uit,….

De kilo’s smolten weg en Carrie’s zelfvertrouwen groeide, voeding werd belangrijker of de kwaliteit ervan toch, sport was er al altijd in mijn leven en dat werd gewoon opgepikt,….

Heel het proces van vermageren werd met argusogen door mezelf gevolgd,…elke morgen en avond werd er op de weegschaal gestaan,….en dat doen we nog steeds,..en ja, het getal dat verschijnt beïnvloedt mijn humeur,…..ook al ben ik al een hele tijd stabiel,….maar een kilo meer of zelfs 500g meer kan me van mijn stuk brengen,…dan hoor ik een stem in mijn achterhoofd fluisteren, ” je gaat weer dik worden”, nuchter weten we dat dit complete onzin is,…..en toch blijft Carrie in die val trappen,…..elke dag opnieuw,…..en houden we ons gewicht bij in een speciale app,…..

Gelukkig heb ik genoeg gezond verstand om er niet verder in te gaan en mezelf te gaan uithongeren, heb ik nooit gedaan en zal ik hopelijk nooit niet doen,…..

Maar het getal op de weegschaal is belangrijk,….een constante stok achter de deur??  Of is hier echt sprake van een verslaving? Of is het grote angst?

Waarom laten wij ons zo leiden?  En ik durf te wedden dat ik hier niet alleen sta,………

 

Advertenties

19 gedachtes over “Weegschaal

  1. Persoonlijk ben ik heel blij dat ik eindelijk weer op gewicht sta. Maar ik wil ook niet meer mager worden. Ik ben daar te oud voor. Maat 40à42 vind ik ideaal voor mijn grootte. Er moet ook een beetje vlees aan een vrouw hangen. Ook graatmagere mannen zijn niet mooi. Maar een te hoog bmi is altijd ongezond. Zolang je geen ondergewicht krijgt is het allemaal ok.

  2. Het is geen dagelijkse of zelfs maar wekelijkse obsessie maar bij tijd en wijle… Zucht.

    Het stomme is dat ik er ondertussen achter ben dat je qua gewicht te zwaar bent maar qua vitamine en mineralen ondervoed.. (vandaar voor mij de vit D en de jodium)..
    Dat maakt dat ik de weegschaal nog minder zie als een betrouwbaar meetinstrument..

  3. Ugh… ik word er ook zo gek van. In 17 jaar tijd ben ik 17 kilogram bijgekomen. Geen drama, maar eigenlijk zeven kilo te veel. Die er maar niet af willen. Discipline en ik, we zijn geen vriendjes; Was ik maar een beetje meer Carrie.

  4. Hier moet nodig actie ondernomen worden om de speklaag op mijn buik weg te krijgen maar ik stel het altijd maar uit. Misschien vind ik nu een bondgenoot in mijn jongste dochter die ook nogal wat bijgekomen is. We gaan er voor in de vakantie, maar wanneer juist ? Binnen 14 dagen ben ik al op vakantie, om dan de hele tijd mezelf alles te ontzeggen … ik weet nu al dat ik (noch mijn dochter) daarvoor genoeg karakter heb.

  5. Ik sta elke zondag op de weegschaal en iedere keer weer ben ik enigszins teleurgesteld dat het of niet minder is geworden of dat het zelfs wat meer is geworden. Ooit kon ik die knop omzetten en dus 30 kilo afvallen maar op de een of andere manier lukt het me gewoon niet meer om dat weer op te pakken en nog eens een 10 kilo af te vallen…

  6. Ik sta elke 3 weken op een weegschaal – niet uit vrije wil of drang om te willen weten wat ik weeg. Ik kijk ernaar. Ik reken ernaar. Ik weet. Ik. Zodra de weegschaal bepaald dat er ongezonde keuzes gemaakt gaan worden is de weegschaal niet meer de oorzaak maar de gedachteschaal die het ritueel in stand houdt en kan je op een blanco A4 gaan staan en het ritueel op dezelfde manier voortzetten met eenzelfde uitkomst. Het is niet de weegschaal. Het is ik.
    Liefs, ik

  7. Ik weeg me ook zeker 3 keer in de week. En echt ik ben niet te zwaar , maar ik merk dat met de jaren ik sneller aankom. Vroeger at ik alles wat lis en vast zat en ik was mager 1,75 en 53 kilo. Nu ben ik 15 kilo zwaarder. Goed gewicht op zich maar veel zwaarder wil ik niet zijn. En dat is toch elke keer weer balansen want ik hou van lekker eten.

  8. Ik mag je een hand geven. Maar als ik dit lees, voel ik me toch nog een beetje normaal. Geen app-toestanden hier. En inmiddels heb ik een patroon ontdekt in mijn gewicht. In de periode dat ik ongesteld ben, weeg ik ’s morgens 57, anders is dat meer. Dus ik laat me niet meer van de wijs brengen door die schommelingen.

  9. Zo herkenbaar… ooit woog ik 16kg meer dan nu… daarna blijven hangen op 6kg meer dan nu… nu ben ik blij met mijn gewicht… en ik wil nooit meer terug.
    Thuis heb ik geen weegschaal meer… bewust! Maar iedere keer ik naar Schone Moeder en Schone Vader ga… is het mijn weegmomentje… en soms maken die 500gr erbij zoveel uit en op andere momenten denk ik… valt goed mee…
    Verslaving niet denk ik… eerder angst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s