Spiraal

We kunnen het niet meer ontkennen, de zoon zit weer in een neerwaarts spiraal, op school zijn de resultaten niet goed en het gedrag mss nog slechter,…..de stoere haan is weer rechtgestaan,……

Ook op het voetbal was de evaluatie slecht en wordt hij niet doorgeschoven naar de U17 omwille van enkel zijn attitude,……niet voldoende inzet en een attitudeprobleem,….met weinig mentale weerbaarheid,…

En eerlijk, Carrie weet het allemaal niet meer,….en het ergste is, ik voel geen boosheid noch verdriet,….ik voel me gelaten,…..

Ik weet ook niet mee hoe ik moet reageren,…..moet ik straffen, of moet ik negeren of nog iets anders, zijn er lezers die ook pubers hebben en in dezelfde situatie zitten?  Elke raad is welkom!

Want voor mij heeft hij een beetje alle krediet opgebruikt,……hij blijft ondanks de belofte dat hij zijn best zal doen, liever lui dan moe,……iets doen dat teveel moeite kost wordt aan de kant geschoven en dan is ook het probleem van de baan volgens de zoon, maar hij vergeet dat het gewoon terug in zijn gezicht komt en in dat van Carrie,….

Om een mooi voorbeeld te geven, opdracht: jongleren met 3 ballen, tijdspanne 2 maand, waarin ze de tijd kregen om het jongleren onder de knie te krijgen en met duidelijke afspraken dat ze thuis ook moeten oefenen,……2 maand,…..resultaat 2/30,……want hij kon het niet maar hij heeft ook niet geoefend

Afspraak was dat hij enkel neusspray zou gebruiken voor het slapengaan ( hij heeft een probleem met het neusbeen dat altijd ontstekingen veroorzaakt en pas kan verholpen worden als hij volgroeit is), dan neemt hij de neusspray achter mijn rug en laat het doosje in de kast zijn zogezegd ongeopend,…..witheet word ik daarvan,……..

En zo zijn er talloze voorbeelden,……

Het geeft Carrie een enorm gevoel van falen en ik vrees dat we te lang in het verhaal zijn meegegaan, want alles draait altijd rond hem,…….onze agenda, wat we eten enz,…..terwijl hij gewoon dikke vinger geeft en rond alle verantwoordelijkheden met grote boog gaat,….

 

Advertenties

23 gedachtes over “Spiraal

  1. Wij hebben dit ook meegemaakt, zij het in een niet zo deprimerende mate. Je wil het beste voor je kinderen, geeft ze alles wat ze nodig hebben, de meeste aandacht, de meeste … en toch zie je dat ze met hun kansen spelen. Toch hebben we nu twee kinderen die hun doel hebben bereikt en de mooist denkbare mensen zijn, waar we ongelooflijk trots op zijn. Nog even doorbijten…

  2. Och meid, ik had dit bijna zelf kunnen schrijven. Al is die van mij nu wel veranderd van school, zijn zelfvertrouwen, zijn gedrag, zijn motivatie,… het staat allemaal op een heel laag pitje. Ik zou er wel tien blogposts over kunnen schrijven, maar ik laat het meestal.
    Het erge is: ik kan weinig raad geven. Ik kan er zelf nog altijd gebruiken en hij is al 18. Al gedraagt hij zich soms echt als een kleuter, ik kom er zot van! Dankbaarheid, ho maar. Eens een vriendelijk woord is al te veel, hij vraagt nooit hoe het met mij gaat, maar dat zal wel typisch tienergedrag zijn zeker? Al is het iets dat er “ook bij komt” en soms kan ik het gewoon niet verdragen. Ik heb ook de hele mallemolen van studiebegeleiding, CLB, psychologen en neuropsychiaters afgelopen, zonder eigenlijk al te veel resultaat. Ik wist (en weet) het ook niet meer. Ik begrijp je gelatenheid.
    Want wat moet je nog gaan zeggen?
    Anderen weten het vaak zo véél beter: Oh als het mijn kind zou zijn….. Je kent dat wel.
    Op dit eigenste moment hangt hij al de hele dag in de zetel, GTA V. Gelukkig (!!) zijn er nu twee vrienden binnen gekomen, ik ben blij dat hij zo toch nog een beetje sociaal contact heeft. En het feit dat hij in één keer zijn theoretisch rijexamen heeft gehaald (zonder te studeren!) is ook een opsteker. Toen hij me belde met resultaat, en ik kon zeggen: “Ik ben trots op je”, begon ik te wenen omdat ik al niet meer heb kunnen zeggen sinds hij vier was of zo.
    Hmm, dit wordt een verdoken blogpost, zo lijkt het…
    Sorry voor het spoilen van je pagina. 😉

  3. Oh nog iets. Van die neusspray: ik was ook zelf verslaafd aan neusspray, en mijn neusbeentje staat ook scheef. Ik ben er echter na jàren toch vanaf geraakt met een anti-allergisch middel (Ripartal). Ik weet niet of dat bij hem een optie is…

  4. Pff, heel moeilijk. Ik weet ook niet echt wat ik erop moet zeggen. Ik heb zelf geen kinderen dus dan is het zo moeilijk om hier iets nuttig op te zeggen. Ik wens je in ieder geval veel sterkte! Want het lijkt me wel enorm zwaar. Want als ouders kan je je kind wel proberen begeleiden, maar uiteindelijk moet hij het wel zelf doen, en als hij dat niet wil, wat kan je dan nog doen?

  5. Ja, dit is vreselijk moeilijk. Kijk niet naar wat je nu ziet, maar focus op wat je graag van hem zou willen zien. Zie die positieve eigenschappen van hem. Alles waar je energie aan geeft groeit. Het is heel moeilijk, maar toen mijn dochter door een hele moeilijke periode ging, kreeg ik dat advies. Ik had toch niks te verliezen, dus ben haar zo gaan bekijken, het resultaat was verbluffend. ♥

  6. Lieve schat laten we 1 ding voorop stellen, jij faalt niet…. je zoon is gewoon keihard aan het puberen en zet zich tegen je af. Misschien moet je het hem op de harde manier laten ervaren, met andere woorden trek je handen maar eens wat van hem af. Knuffel xxx

  7. Pubers!! Ik denk ook niet dat je het persoonlijk moet nemen, ik bedoel, jij lijkt mij een fantastische moeder, maar kinderen van die leeftijd denken er niet aan dankbaar te zijn voor alle zorg en tijd die je aan hen besteedt. Laat ons hopen dat de hormonenwind snel gaat liggen? Ik duim dat dat héél snel is…

  8. het is gewoon een periode in het leven van je zoon waar je doorheen moet.
    Hij zal wel door het leven geraken, hoe moeilijk je het als moeder er op dit moment ook mee hebt.
    Sterkte, Carrie!

  9. Geen fijne periode… maar je komt er ongetwijfeld wel door. pubers moeten zelf hun weg zoeken, fouten maken en daarvan leren. Ik wens je veel geduld toe en probeer het af en toe wat vanop een afstand te bekijken!

  10. Ik zit hier met zo eentje van bijna 21 … niet weten wat hij wil in zijn leven, gestopt met de hogeschool, een praktijkopleiding bij Syntra aan het volgen nu, en onlangs vertelde hij dat het dàt toch ook nog niet is en dat hij in september terug naar de hogeschool wil … en moeders ondertussen maar werken en ploeteren.
    Voor jezelf grenzen stellen, het is je kind, en je wil dat hij goed terecht komt, maar soms moeten of willen kinderen het zelf uitzoeken, zelf met hun hoofd tegen die muur lopen, geef hem daar dan ook maar de kans toe …

      1. Dit is een héél goede reactie, maar spijtig genoeg in realiteit ook een héél moeilijke (spreek uit ondervinding). Als je een kind hebt met veel capaciteiten maar daar niets of weinig mee dit is als ouder echt niet gemakkelijk. Jie is zoals je weet ook ze eentje. Hoe meer ik er op hamer dat hij moet werken voor school (als je een gemiddelde haalt van 60 zonder er iets voor te doen, waarom zou je je inspannen?) hoe meer dat hij zegt te werken voor school maar hoe minder hij het in werkelijkheid doet.
        Ik heb voor mezelf ook uitgemaakt dat ik geen ganse dagen meer achter zijn vodden ga zitten van “moet je niets meer doen voor school” en “heb je al je gerief mee voor school”. Nope, sedert een tijdje doet hij maar. Ik zal nog 1 keer vragen of hij werk heeft voor school en that’s it. Hij doet maar. En ik blijf ook niet meer thuis “voor moest hij iets moeten doen voor school”. Wat ik wel doe, als hij zegt niets meer te moeten doen voor school, dan moet hij helpen in het huishouden. En eerlijk is eerlijk : helpen doet hij wel als ik het vraag. Niet altijd met de volle goesting, maar dat is zijn probleem :-).
        Resultaat van deze nieuwe aanpak : ik ben hoe langer hoe meer rustiger aan het worden (hoewel het een processie van Echternacht is) en mijn kuis is tegenwoordig véél vlugger gedaan :-).
        Blijkbaar werkt het voor Jelle ook beter want zijn rapport was ook een stuk beter maar voor hoe lang dat gaat duren, daar durf ik niets op te verwedden …

      2. Mmm, dat is iets wat ik moet onthouden, huishoudelijke taken als hij niks moet doen voor school,…..probleem is vaak ook de voetbaltrainingen, die constant op andere uren zijn en waar er ook weinig tijd voor overblijft om nog zaken te controleren of bij te werken, maar hij moet de discipline maar kunnen opbrengen, hij wist het op voorhand,……;hij haalt nu ook nog 60 zonder er ook maar iets voor te doen,….succes, mss moeten we een groepje oprichten 🙂

  11. Zoals in eerdere reacties al vermeld, ik denk ook dat het het beste is om het proberen los te laten, maar tegelijkertijd is dat ook het moeilijkste. Als ze klein zijn moeten ze letterlijk leren vallen en opstaan, als ze groter zijn gaat het er eerder figuurlijk aan toe. Ik denk dat het op termijn weinig oplevert om iemand die geen hulp wil recht te helpen staan. Hij zal blijven wankelen. Als hij echter zelf moet rechtkrabbelen, zal hij erna veel stabieler staan. Denk ik. Veel sterkte!

  12. Ik vrees dat dit mij ook te wachten staat… ik heb nu al een mini-me (10jaar) die liever lui is dan moe… het is niet van niet kunnen maar van niet willen…
    Vorige week nog naar school geweest… een jaartje blijven zitten zou hem goed doen, want hij is er mentaal niet klaar voor (te speels). Machteloos voel ik mij hierbij…
    Ik heb jammer genoeg geen raad/advies…. hopen dat deze periode vlug voorbij is?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s