De verjaardag

Mijn mama verjaarde net als ik op de 8ste van de maand, mijn zus en paps op de 12de van de maand, weliswaar allemaal verschillende maanden, maar toch gelinkte data, ik was dan ook teleurgesteld dat Chattheo er zolang over deed om geboren te worden dat het de 9ste werd, anders had die lijn zo mooi verdergezet,……..

Gisteren was het de 8ste en mijn mama haar verjaardag, dagen speelde dat gegeven al door mijn hoofd,……die zou de eerste verjaardag zijn die ze aan de andere kant moet vieren, zonder taart en koffie met 3 suikerklontjes ( hoe ze het binnenkreeg is me nog steeds een raadsel),….ik wist eigenlijk ook niet goed hoe ik me moest voelen, of ik überhaupt wat moest organiseren om de herinnering in leven te houden,…..

Maar toen herinnerde ik me een leuk gesprek met mijn Nederlands vriendinnetje, die me onlangs meldde dat ik anders in het leven stond sinds mama er niet meer is,…..en eerlijk, want heb daar uiteraard over nagedacht,…….ze heeft gelijk.  Ik ben vrolijker, relativeer meer en hoef nooit meer haar stemming af te wachten,….want mijn gedrag was gerelateerd aan mijn mama haar stemming als ik haar zag,…..en zij was de enige die mij zo het gevoel kon geven dat ik niet voldeed, haar altijd teleurstelde,……en dat is weg,…en ik bloei open en ik merk dat ook bij paps,….

Ik kon mij gisteren ook op dat gevoel focussen,…..heb mama gelukkige verjaardag gewenst, heb taart gegeten met koffie, zonder de 3 suikertjes weliswaar en genoten van al het goede dat het ondanks, want laat daar geen misverstand over zijn, het verdriet, dat toch nog sluimert,…

Advertenties

12 gedachtes over “De verjaardag

  1. Nogmaals heel graag gedaan, ben blij dat je het zelf ook ziet. En of je je nu beter voelt staat los van het feit dat je je moeder mist want natuurlijk is dat zo. Maar de bescherming is niet meer nodig. Xxx

  2. Ik vind het heel knap dat je je verdriet en negatief gevoel over je moeder toch een positieve wending kan geven. Het is niet aan iedereen gegeven.

  3. Ik betrap mezelf er ook nog dikwijls op dat ik dingen denk als: wat zouden mijn ouders hier van vinden? Kan ik hen dit wel zeggen? Zouden ze dit goed vinden? Natuurlijk willen we goed doen voor familie en vrienden, maar soms vergeten we teveel dat we op de eerste plaats ons eigen leven moeten leiden, en dat andere het onze niet moeten leiden, laat staan te beslissen …

    Dus ik snap best wel dat open bloeien hoor. En ja dat ken best met nog steeds warme gedachten aan hen die we hebben moeten afgeven.

    Dikke knuffel! x

  4. Gek hoe iets waar je eerste instantie toch veel verdriet om hebt toch een positieve wending aan je leven kan geven. Natuurlijk draag je de herinnering aan je moeder de rest van je leven met je mee.
    Geniet van deze evolutie en probeer ze verder uit te diepen zou ik zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s