Zoveel

Zoals elke woensdag voer ik mijn grootmoeder naar de borduurles ( ik vermijd hier het woord naailes om rare gedachten te vermijden), het traject dat ik dan afleg is belachelijk want ik moet uit mijn hometown om dan weer terug naar mijn hometown te rijden,….maar ze wordt 88 en met het openbaar vervoer is geen optie meer,…..

Vanmorgen was het weer het onvermijdelijke “kleine” probleempjes oplossen,……:-), de rekening van de zorgkas moet betaald worden en dan moet ze weer naar de bank, dan krijg ik de overschrijving en het geld mee en mag Carrie het regelen :-), de koepel lekt en moet hersteld worden, dus Carrie mag op zoek naar iemand die het kan herstellen of in worst case scenario een nieuwe koepel kan plaatsen,…..intussen zie ik ook dat de tuin weer eens dringend aan een beurt toe is, want een tuinman vindt bomma dan weer te duur en ja hoor dan mag Carrie opdraven,….

Aanstaande zondag wordt de verjaardag van papa en de bonuszoon gevierd, bij Carrie thuis ( de bonuszoon wil frietjes eten en daar zegt Carrie geen neen tegen, want dwz geen uren in de keuken :-)),…..en dan moeten er ook cadeaus worden voorzien,……papa wil graag een bureauke voor zijn laptop en printer, wat geen evidentie is omdat het 1 bij de meubels moet passen en niet groter dan 1m10 mag zijn :-), maar we vonden het geschikte model, als men nu ook nog wil leveren dan kan Carrie haar dag niet meer stuk :-).  En dan vraagt bomma me om een cadeau voor papa te voorzien, want hij heeft t-shirts nodig en geen benul meer van waar ze zou moeten zijn om die te kopen, dus ja, ook Carrie mag dat voorzien,……en ik maakte er toch een opmerking over, waarop ze antwoordde ” vraag ik nu zoveel” en neen, het is allemaal niet zoveel,…….maar het is voor Carrie een constante zorg,……..als we heel eerlijk zijn, want we voelen ons verplicht om elk weekend langs te gaan en ook nog eens in de week, haar was en administratie te verzorgen en soms boodschappen,…..wanneer ze kleren nodig heeft om met haar gaan te shoppen, we zorgen dat het huis onderhouden blijft,……

Neen bomma, je vraagt niet veel, maar voor je oudste kleindochter komt het nog eens extra op haar al zo’n drukke leven, terwijl mijn Zussie meer tijd en ruimte heeft maar zo verstandig was om ver weg gaan te wonen, want waar zit zij op zaterdag/zondag?  Zij zit niet in met jouw tuin, neen dat doe ik,……en probeer ik alles in te plannen en op het einde van de rit lukt me dat ook altijd,……maar vaak ten koste van mezelf,……

Advertenties

23 gedachtes over “Zoveel

  1. Tiens dat ken ik precies. Ik woon op 200m vogelvlucht van mijn ouders, mijn zus in een andere gemeente en ja alles komt hier ook altijd bij mij terecht. En als ik toch eens iets durf door te schuiven dan krijg ik als antwoord van mijn zus: ik heb geen tijd.

    Vroeger kwam ook alles al naar mij, want: gij hebt geen kinderen. Blijkbaar gaat men er van uit dat diegene die geen kinderen heeft thuis naast de telefoon zit te wachten om te mogen helpen wanneer het nog eens uitkomt.

      1. Heel lullig gezegd ja, want lieve schat ik vind dat de Boma wel heel erg op jouw gevoel speelt met die opmerking. Nee ze vraagt idd niet veel maar jij hebt altijd het volgste recht om voor jezelf te kiezen!

      2. Yep. Misschien kan ze kleiner en op een beter bereikbare plaats gaan wonen. Bon, ik zeg zomaar wat. Je moet vooral doen wat je best vind en daarna mag je hier gerust eens stoom komen aflaten 🙂

  2. Ohhh heel herkenbaar! Al heb ik nog geen kids, dus is het voor jou nog drukker en zwaarder! Maar herken het opdraven wel heel erg en voor het karretje gespand worden omdat de rest verder weg woont of wat dan ook! Ach zo zijn we ook het meest geliefd denk ik maar haha. With love ♥ S.

    1. Bwah, hier is dat het lot van de jongste :-). De meeste (en jongste) kinderen, de drukste job (ook bij manlief) en toch zijn wij het die mogen opdraven. Terwijl zus 1 geen kinderen heeft en schoonbroer niet werkt, en zus 2 oudere kinderen heeft en “slechts” halftijds werkt…
      Maar ik denk dan altijd aan het gezegde “If you want a job done, ask a buzy man”

  3. Ja, kijk, ik kom net van mij mijn ma, foto’s gaan nemen, van haar winkel die te koop staat. En ik woon het verst van al! Het heeft niets met ver wonen te maken; Het heeft met ingesteldheid te maken, hoe je bent! En je zus is duidelijk anders dan jij; Ze zou evengoed ook eens een weekend kunnen opofferen! Maar het feit dat het Bomma’s huis van jou is , zal daar ook wel een rol in spelen. T is Carries huis, ( met inhoud en al ) en Carrie moet het maar zien te rooien allemaal. Jammer dat je zo behandelt wordt. Maar ik zelf ben een slechte raadgever want ik kan ook geen neen zeggen!
    Schudt die zus van jou eens wakker!

  4. Zo werkt het vaak, het dichts bijwonende kind is de ‘pineut’. Ik herken het o zo goed, maar eerlijk is het niet. Gewoon eens ‘nee’ zeggen en een ander familielid het werk laten opknappen, alles eerlijk verdelen. Met de infrastructuur van tegenwoordig zegt afstand niets.

  5. Daarom dat ik mij niet laat tegenhouden om naar het buitenland te verhuizen, buiten het feit van werkgelegenheid dan 🙂 Ik geef toe, erg egoïstisch, maar als je grootmoeder geld heeft voor professionele hulp, iemand die voor de tuin, haar boodschappen, haarzelf zorgt – waarom doet ze dat dan niet? Ja, natuurlijk heeft ze haar trots en wil ze geen vreemde in huis, en is het altijd beter om haar geliefde kleindochter rond zich te hebben, maar Carrie jij hebt al zoveel om je hoofd en om handen, je leven is al zo druk, je gaat jezelf echt verliezen, jij & je gezin komen op de eerste plaats, zo hard is het!!

  6. Het is zo verdomd herkenbaar. Maar toch, ook via mijn blog leerde ik dat af en toe nee zeggen moet kunnen. En voor mijn éne, nog revaliderende tante zal ook externe hulp ingeschakeld worden. Ze wil graag terug thuis kunnen gaan wonen, maar er zal gezinshulp komen…

  7. Ik hoor het meer en meer rond mij, we hebben zo stilaan de leeftijd om in de generatie verzorgers terecht te komen 🙂 Wat ik vooral onthouden heb van al die verhalen: instanties als Familiehulp kunnen hier en daar het werk al wat verlichten, misschien is dat een idee?

  8. Het lot van het kind, de mens met het meeste gevoel. Of je nu de jongste, de oudste, of wat dan ook bent. Je voelt je verantwoordelijk.

    Uiteraard niet de schuld van de anderen, maar het komt ze wel heel prima uit, want ze weten inmiddels dat jij er bent en dat jij het wel oppakt.

    Heel herkenbaar en ook door mij al heel wat keren voorgenomen om daarin verandering aan te brengen, maar kost nog steeds heel veel moeite. Zo veel dat ik het vaak toch achterwege laat en toch de taken waarvan ik vind dat ze gedaan moeten worden maar oppak. Wie weet worden we ooit verstandiger 😉

  9. Dat is dat echter zorgelijke moederhart. Alles voor iedereen, behalve je zelf.
    De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, dus ik zeg gewoon: knuffel voor Carrie!

  10. ik denk ook dat je gerust eens met die zus van je mag gaan praten en enkele goeie afspraken mag maken.
    grenzen stellen is niet makkelijk, maar ’t mag een beetje eerlijk verdeeld blijven/worden, nee? 😉

  11. herkenbaar, wij woonden maar een paar 100 meter van mijn oma en mijn mama & papa waren ook de klos. En ik ook toen ik oud genoeg was om er alleen heen te gaan, haar handwasjes te doen, boodschappen , eens te poetsen of haar gewoon gezelschap te houden. Toen ze dement begon te worden verloor ze al vlug het contact met iedereen behalve met mij en hoezeer ik ook gevloekt heb op de eindeloze tripjes richting ziekenhuis om haar gerust te gaan stellen, te troosten… ik ben nu achteraf gezien wel blij dat ik dat voor haar kunnen doen heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s