Boos

Het gesprek met de oncologe werd verschoven naar vanmorgen,…..voor degene die niet tegen boosheid kunnen gelieve dan nu weg te klikken, heb even getwijfeld om het achter een paswoord te zetten, maar waarom hé?  Dit is hoe Carrie zich momenteel voelt, boos, gekwetst en weer even naar het verleden gekatapulteerd,…….en dat is een plek waar Carrie het liefst zoveel mogelijk wil wegblijven!!

De oncologe was eerlijk en meldde dat chemotherapie geen optie meer is, omwille van de zwakke immuniteit van mama en dat men gestart is met hormonentherapie die toch een maand of 4 nodig heeft voor men kan zeggen of hij werkelijk aanslaat,…….en dat de andere optie palliatieve therapie is, dan wordt elke vorm van therapie gestopt, ook de sondevoeding die men momenteel toedient ( en waar mama misselijk van wordt) en dat enkel dan de pijn bestrijden en comfort de doelstelling wordt.

De oncologe vroeg mama dan rechtstreeks wat ZIJ wilde,……en haar eerste vraag naar mij toe was, Carrie wat zou jij doen en toen greep de oncologe wel in,…..met de boodschap “ mevrouw, u mag niet van uw familie verwachten dat zij een beslissing gaan nemen, die keuze moet u maken.  U hebt ook niet geluisterd dat men u zei om naar de dokter te gaan en toen hebt u beslist om de symptomen te negeren”.  

De moment om op de kar te springen en te vragen hoelang mama al rondliep met kanker aangezien het ziektebeeld,……het antwoord was een blikseminslag bij heldere hemel,….want blijkbaar zou mama minstens al 3 jaar met een gezwel in haar borst rondlopen, dat ze volgens haar niet zou gevoeld hebben, onmogelijk volgens de oncologe en ze antwoordde heel kordaat ” mevrouw, als u zich zoals het hoort elk jaar had laten screenen dan hadden de kansen geheel anders gelegen”!  Mama, hier heb je je antwoord op je waarom die je me altijd stelt,……het was je eigen keuze, draag je verantwoordelijkheid!  Maar ik weet dat papa altijd de beslissingen moest nemen dat je alles wegschoof, maar dit keer ga je ze toch moeten nemen, je hebt het aan jezelf te danken,…….

Het andere leuke nieuws was, dat het erfelijkheidsonderzoek binnen is en mama is drager, dus een van ons zal ook drager zijn of allebei,…….voor Carrie start dat onderzoek morgen al,……

En mama, die kiest voor de behandeling en nu is het aan haar,……en Carrie die neemt even afstand, hoewel ik ook wel weet dat mijn plichtsbewustheid hier weer gaat winnen!!!

Advertenties

37 gedachtes over “Boos

  1. Als ik dit lees, zit ik met een dubbel gevoel en ik ga je mijn visie geven, in alle eerlijkheid. Ik begrijp volledig dat je boos bent dat je mama niets heeft gedaan om de huidige situatie te voorkomen (voor zover dat mogelijk was) én dat ze jullie/jou niet op de hoogte hield. Anderzijds helpt het niet om boos te blijven voor iets dat nu onomkeerbaar is. Je mama heeft in het verleden vaak keuzes vooruitgeschoven of genegeerd, als ik dit zo lees, het is niets nieuws. Helaas is de situatie nu zo dat er nog weinig middelen over zijn. Ze zal je nodig hebben de komende weken, maanden. Misschien is het beter om later, veel later boos te zijn.
    Hopelijk levert het onderzoek voor jou morgen een betere uitkomst op. Ik duim voor je en wens je alle steun die je nodig hebt.

      1. Misschien is dit een goede oefening in “loslaten” ? Ja, ze beheerst je leven maar misschien is de mate waarin door jou te bepalen, de ene dag gemakkelijk dan de andere (zoals vandaag ?)

  2. Lieverd, ik snap ook je boosheid hoor, maar het is kalf is nu verdronken, want “wat als”, is geen optie, de tijd heeft zijn schade aangericht die onomkeerbaar is. En idd,eens uitrazen kan goed doen, maar laat de boosheid geen wrok geven. Nu, ik snap wel dat jullie al 3 jaar geleden konden gescreend worden, en hier heb je alle redenen om boos te zijn.
    Wat betreft de beslissing van de behandeling, ligt inderdaad in handen van je mama zelf, en ik denk dat ze die ook niet op een twee drie kan maken. Misschien geeft ze het na een tijdje op en kiest uiteindelijk toch voor palliatieve.
    In elk geval, je krijgt al mijn steun, ik duim heel hard dat het allemaal leefbaar blijft. Maar het hardst duim ik voor jou morgen, en dat je weet dat je het gen niet draagt, want dat is uiteraard wat ik hoop. Dikke knuffel x

  3. Ze heeft toen de foute keuze gemaakt door het te negeren, maar zoals Brubeck zegt… daar is nu helaas niets meer aan te doen. Je er nu druk in maken heeft totaal geen zin.

    Ik vind dat die oncologe ook wel erg cru is eigenlijk. Ze heeft wel gelijk, maar je spreekt wel iemand aan die het op dit moment al moeilijk genoeg heeft. Je kan eerlijk zijn op een mildere manier ook (ik was er natuurlijk niet bij, misschien zei ze het heel vriendelijk, maar op mij komt het nu cru over).

    Veel succes met je eigen onderzoek ook. Ik duim!

  4. Je boosheid, een volledig menselijke reactie, kan ik ook alle begrip voor opbrengen.
    Mag ik je ergens attent op maken: Duidelijk wijst de geschiedenis uit dat je mama de reflex had belangrijke keuzes uit de weg te gaan en ze overliet aan je vader. Het is dan ook dat je vader hieraan toegaf (en daar zijn persoonlijke redenen voor had, uiteraard) anders zou het patroon niet ontstaan zijn.
    Ik ben van mening dat beide personen een situatie creëren.
    Ik heb zo’n vermoeden dat je mama als kind situaties meegemaakt heeft die haar bang gemaakt hebben om keuzes te maken of dat ze het gewoonweg niet heeft kunnen leren (dat haar ouders alles voor haar bepaalden bvb) Dat je papa zich eerst gevleid voelde dat alle beslissingen aan hem overgelaten werden en zich later pas realiseerde hoe de vork eigenlijk in de steel zat?
    Angst werkt verlammend. Angst is vasthoudend. Als je het ziet als ‘mama wil geen keuzes maken’ of als ‘mama kan geen keuzes maken’ maakt een wereld van verschil. Welk is er meer waar? Moest ze het kunnen zou ze het doen, niet? En misschien schaamt ze zich diep van binnen enorm dat ze het niet kan.
    Spijtig dat de oncologe haar ‘terechtwees’, het had anders gekund.

  5. Beste Carrie, ik begrijp je woede volkomen. Wij hebben hier hetzelfde meegemaakt met de meter van mijn zoontje. Meter E liep maanden rond, ziek, zat uren op het toilet, etc etc. Na veel aandringen van heel de familie ging ze dan toch maar naar de dokter.

    Het verdict was eveneens kanker (darmkanker … die ondertussen door het talmen was uitgezaaid tot in de lever, longen, …). En ook daar was de boodschap: “Mevrouw, het is nu te laat, maar had u indertijd naar de dokter gegaan ipv uw kop in’t zand te steken, dan was de kans zeer groot dat we u hadden kunnen redden over heel de lijn!

    Ik was woedend op meter E. Maanden was ze niet naar de dokter geweest uit schrik te horen dat het kanker zou zijn, en toen … toen was het te laat.

    Ik begrijp dus echt wel je woede en je onmacht in dit alles.
    En angst werkt verlammend … ja kan zijn, maar zet op bepaald moment die angst opzij en neem even de tijd om rationeel te denken.

    lessons learned about meter E: bij het minste dat mij ouders iets mankeren, hop naar de dokter!!

  6. En en passant: je moet je idd niet eeuwig vastbijten in zaken die je niet meer kan terug draaien, maar ik heb een hekel aan dat sussend gedoe van hier boven. Tuurlijk mag je boos zijn nu, normale reactie.

    Maar laat het ook op tijd los. Iedere emotie kent ook een begin, midden en einde. En wat mij betreft mag je nu wel boos zijn (fase: begin of midden) en het einde komt ook nog wel.

  7. Wat afschuwelijk… Hoe kan je zoiets negeren, in je eigen lichaam? Uit angst misschien? Als in: als ik doe alsof het er niet is, gaat het vanzelf wel weg? Anderzijds, als men er wel ‘op tijd’ was bij geweest, wie zegt dat ze toen helemaal genezen zou geweest zijn? ’t Is nu zo, je moet je erbij neerleggen, je moeder geeft alleszins de strijd nog niet op, en jij zal naast haar staan want dat doe je altijd, zo kennen we jou… Als ik gelovig was ik zou keihard bidden voor de onderzoeken bij jou, dat alles een positieve uitkomst zal hebben, en dat jij snel weer voortkunt met jouw leven!!!!

  8. Je boosheid is volledig terecht, maar ‘als ons kat een koe was, dan kon ik ze melken achter de stoof…’ Blijf er niet te lang bij stilstaan. probeer toch nog van de weinige tijd die jullie rest genieten (voor zover dat kan) en laat jezelf niet toe te veranderen in een verbitterde vrouw. Je lijkt me daarvoor vee lte leuk en je leven biedtzoveel meer dan wrok! Liefs, Me

      1. Hoe gaat het vandaag met je ? Nu pas zie ik dat mijn vorige reactie bol staat van de typfouten! Mijn excuses! Te snel, he … Liefs, Me

  9. Dat je mama beslissingen vermijdt, wordt dus ook door buitenstaanders gezien. Ik denk dat je dit ook eens hoort van iemand anders, ook anderen merken het op, je beeldt het je niet allemaal in (als je daar al zou aan twijfelen), ook ergens wel goed doet? Ik vind niet dat deze dame haar boekje te buiten gaat, ze probeert jullie te ondersteunen, zodat jullie later geen schuldgevoel hebben (denk ik). Het is inderdaad je moeders verantwoordelijkheid…
    Al valt me wel op dat je er ook oud zeer mee opgerakeld krijgt…
    Vandaag boos, morgen er weer volop tegenaan!

  10. Het empathisch vermogen van de oncologe is niet om over naar huis te schrijven, om het zacht uit te drukken. Ik ken je ma niet, maar ze is een kind van haar generatie. Als ik naar mijn eigen moeder kijk: ook zij zal pas aan de noodrem trekken als de trein al in de vallei te pletter is gestort.
    De situatie is wat ze vandaag is. Vandaag kreeg je een klap in het gezicht, morgen zul je zeker weten te relativeren en de juiste richting te kiezen.
    Succes met jouw onderzoek. Hopelijk is er iets aan de hand, en zo dit toch zo zijn heb je de juiste houding om er iets aan te doen…

  11. Ik kan eigenlijk niet meer toevoegen aan wat hier boven al is verteld.

    Veel sterkte en ik hoop echt zo hard dat jij en je zus het geluk mogen hebben dat jullie beide geen drager zijn!!

  12. Herkenbaar…
    Mama had al de hele winter een rare hoest..ik zei,” ga toch eens onder de scanner”..ze had al 3 x kanker gehad toen…
    “Neen, ik ga naar New York”, zei ze…ik wacht.

    En weet je, ik neem het haar niet kwalijk…ze wist diep in zich dat ze weer kanker had…ze wist ook dat ze het geen 4 x aan kon…
    Vergeef het haar Carrie…je kan een mens niet veranderen…dat is gedoemd om te mislukken.
    Geef haar liefde, de dagen zijn geteld , lieveke…

    Katrien x

  13. Maar als ik naar de foto’s kijk van haar laatste reis in New York, weet ik dat ze verdomme gelijk had ! Als ze eerder geweest was, had ze het niet meer mee gemaakt…het was haar favo-stad…ze straalde, op elke foto, in de gietende regen!

  14. Ik kan me je boosheid heel goed voorstellen. En het is in mijn ogen alleen maar goed dat je die uit. Op die manier kan je het verwerken en uiteindelijk loslaten.
    Succes met de onderzoeken. Ik hoop dat je zus en jij geen drager zijn.
    Knuffel voor jou!

  15. Je boosheid is een begrijpelijke en normale reactie, een fase waar je doorheen moet. Ik zou het nog straffer durven formuleren, het lijkt me zelfs onontbeerlijk om me je moeder later goed te kunnen bijstaan. Ik hoop van harte dat jouw onderzoeken en die van jouw zus het gewenste resultaat opleveren.

  16. Ik begrijp je, maar ik deel je mening niet. Ik begrijp ergens wel waarom je mama er is mee blijven rondlopen. Dat klinkt erg, dat weet ik. Maar ik ken de angst voor kanker te goed, ik zag ze al te vaak bij de mensen die ik graag zie. Ik zag het bij mijn bomma, bij mijn bompa, bij mijn mama en ga zo maar door. Ik weet hoe angst je soms minder goede keuzes kan laten maken. Maar er nu boos over zijn heeft geen nut. Hoewel je af en toe eens boos mag zijn. En jou kennende is dat een momentopname. Even stoom afblazen en dan weer opstaan en doorgaan.

    1. Ik had het gewoon over een jaarlijkse controle en screening die ook wordt aangeraden vanaf 50. Mama heeft nooit meer naar genaecoloog geweest sinds de geboorte van mijn Zussie, bijna 38 jaar geleden,……en ja, we zijn weer rechtgestaan en gaan er weer voor!

  17. Ik snap dat je boos bent, doordat zij alle signalen heeft genegeerd kunnen jij en je zus nu pas getest worden. Wel nogal cru gesteld door de oncologe allemaal, maar waarschijnlijk was het dat wat je moeder nodig had.
    Ik wens je nu vooral veel genen van je vader toe, zodat de testen positief mogen uitdraaien !
    Sterkte !

  18. Je hebt het volste recht hier boos om te zijn, vind het zelf ook onbegrijpelijk…… Ze zal haar redenen (denk angst) gehad hebben maar dat neemt niet weg dat dit gewoon echt niet kan…..

  19. Ik heb dit blogje nu voor een tweede keer gelezen en het enige wat in mij naar boven blijft borrelen is de vraag wat jouw moeder drijft zulke beslissingen te maken. Weg te lopen van haar verantwoordelijkheid. Is het angst? Ik kan me namelijk niet voorstellen dat iemand moedwillig haar kinderen zo een klap wil geven. En daarbij heb ik ook eerder gelezen dat je moeder bang is te sterven. Neemt niet weg dat het voor jullie als partner / kinderen een harde klap is. Sterkte xxx

    1. En waarom ze die beslissing heeft genomen, dat is een vraag waar ik NOOIT antwoord op zal hebben en zo zijn er nog vragen en het enige waar ik het momenteel moeilijk met heb is dat ze heel mijn jeugd mijn leven gedomineerd heeft met haar grillen en nu nog steeds,…..en ik voel dat ik afstand neem, heb vandaag de optie mezelf gekozen ipv naar haar te gaan zou ik vorige week nooit gedaan hebben,…….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s