Papamodus

Dit weekend stond weer in teken van onze kids.  Vrijdagavond gaat Big zijn zoon ophalen, ik doe de mijne naar de training en dan wordt er afgesproken in de “Carrefour”, ja Carrie is een Carrefour fan,…..puur gewoonte uiteraard, zoals veel in mijn leven,……

Toen ik arriveerde, ook een uitzondering op de regel, zag ik Big en zijn zoon (moet ook hier eens een leuke alias voor bedenken, suggesties welkom) staan discussiëren en ik zag aan Big zijn gespannen blik, dat het niet echt een vrolijk gesprek was en de toon was gezet,…..en toen wist Carrie al, Big gaat in zijn papamodus blijven steken een heel weekend en oh, ik was zo juist,……zo juist.

Het zoontje wordt 11 binnenkort en krijgt ook de eerste tekenen van puberen, dat hij ook nog eens wordt opgevoed met andere waarden en normen ( ik zeg anders, daarom niet beter of slechter, dat is persoonlijk, maar het strookt gewoon niet met de onze) en je krijgt een mix waar je een weekend met verder moet en zeker als “bonusouder” niet goed weet met om te gaan,……ik blijf me afvragen of ik moet ingrijpen, corrigeren of het aan me voorbij moet laten gaan,……en als we heel eerlijk zijn, ik krijg geen voeling met het kind, het is een passant in ons gezin die dan ook nog eens in de beperkte periode wanneer hij bij ons is de sfeer bepaald en die was dit weekend echt niet fijn,……

En ja, ik ben kritisch genoeg om dan eens bij mezelf te gaan zoeken, of Carrie niet degene is die jaloers is,…..of het foutief ervaart,……maar gelukkig heb ik afgelopen de bevestiging van Big zelf gekregen,…..hij was zaterdagavond behoorlijk openhartig voor zijn doen,…..hij gaf aan dat hij enorm zenuwachtig werd van de aanwezigheid van zijn zoon en niet de vinger erop kon leggen waarom dit was,…..maar dat hij aanvoelde dat hij vervreemd raakt van het kind, geen vat heeft op wat dan ook en niet kan bijsturen, want hij wordt in niks betrokken,……..

Net zoals met zijn overgewicht,……het zoontje heeft flink overgewicht en daar wordt niks mee gedaan, Big haalt dan in de 2 dagen dat hij bij ons is alles uit de kast,…maar het baadt niet, hij blijft bijkomen en wanneer er dan geprobeerd wordt om te praten met de mama dat we oprecht bezorgd zijn (hij is sinds de zomer 6kg nog eens aangekomen), dan mag hij zich niet moeien,…..dan stopt het niet?

Big was dit weekend en vooral zaterdag niet te genieten en dan zijn we oprecht blij dat het weer maandag is en dat ik mijn normale Big straks weer zie verschijnen,……maar dat een kind van 11 de sfeer bepaalt, daar heb ik het bijzonder lastig mee,……ook al weet ik dat mijn zoon ook al de sfeer heeft bepaalt en dat het voor voor Big ook geen fijn gegeven moet zijn geweest,…..hoe krijg je een band met je bonuskind?  Of moet je het gewoon tolereren en zoveel mogelijk van het toneel verdwijnen en aan de papa overlaten ( wat de laatste maanden steeds meer gebeurt)?

Of kan je alleen met je “eigen” kind een band creëren?

Samengestelde gezinnen, het is toch een bord met heel veel delen die slecht gelijmd zijn,……

Advertenties

26 gedachtes over “Papamodus

  1. Fieuw, dat is weer zo’n moeilijke. Ik heb met mijn bonuskinderen een goede band, die niet vergeleken kan worden met een moeder-kind-band. Het hoeft ook niet zo te zijn, want geen enkel kind wil dat. Maar het is idd moeilijk als je als vader ook bepaalde waarden wil meegeven aan je kind. Hier is het co-ouderschap, dus de kinderen zijn ook een week hier en een week bij de mama; Maar toch voel je instinctief dat ze meer naar de mama trekken, en de papa maar sporadisch wordt betrokken bij het nemen van beslissingen. Dan zie ik hier ook een trieste papa die vanzelf vindt dat hij alleen goed is om zijn portemonnee open te doen. Ik ben op een moment ook gestopt met opvoeden, , maar hier zijn ze uiteraard al 21 en 23. Mag ik je troosten met te zeggen dat het betert met de jaren. Veel sterkte en probeer gewoon voor beide kids dezelfde normen op te leggen en dat aan Juulke, Sammeke of Billy uit te leggen , t is een slim manneke , hij zal het (hopelijk ) wel begrijpen. x

  2. Wegens gebrek aan ervaring kan ik hierover niets kwijt. Het is al moeilijk een goede band op te bouwen met een niet-bonuskind dat elke dag door je huis wandelt, dus lijkt het me zeer moeilijk dat met een bonuskind te doen. De overgewicht kwestie is een moeilijke. In twee dagen (op veertien?) heb je daar geen enkele vat op.

  3. het blijft een uitdaging zo’n NSG, een gewoon gezin draaiende houden is al iets, laat staan als er nog eens bonuskinderen, stiefkinderen, pleegkinderen, adoptiekinderen, bijkomen. Ik wens je heel veel goeie moed en hopelijk kun je samen een harmonieus evenwicht vinden…

  4. Lijkt me absoluut niet gemakkelijk. Heb het zelf nooit meegemaakt, de papa en de mama zijn nog samen, maar heb wel heel wat vrienden die over en weer pendelden. Bij de ene lukt dat wonderwel, bij de andere minder.
    Ik kan je alleen maar veel geluk, moed, wijsheid , vrolijkheid en optimisme toewensen!

  5. Vaak is het als buitenstaander gemakkelijker om een oplossing te bedenken. Ik doe een poging. Uiteraard is het dan helemaal aan jou of je er iets mee kan/wil doen.

    De situatie nu:
    Het lijkt me dat je met een jongere met wie je geen echte band heb, als ouder of bonusouder of wie dan ook, weinig kunt bereiken. Bijsturen bij problemen als overgewicht lijkt me in die situatie uitgesloten. Bovendien kan het een averechts effect uitlokken als je de schaarse tijd samen vooral hier op gaat focussen.

    Mogelijk oplossing:
    Je eerste doel moet dus zijn om wél een band op te bouwen. Dit zal de weekends leuker maken (minder het gevoel dat er een ‘vreemde’ in huis is) en daarna sta je ook in een veel betere positie om (mee) bij te sturen als er problemen zijn.
    Mijn voorstel zou zijn om eens een weekend te organiseren waar dit kind echt centraal staat, of jullie als (weekend-)familie centraal staan. Wat zijn de interesses van die jongen? Waar gaat hij in op? Als jij of Big dit niet weet, is dat misschien een goede doelstelling voor het volgende weekend: hier achter komen. (Als je telkens een klein doel stelt, kun je ook niet hard ontgoocheld worden, maar op langere termijn werk je wél aan een sterkere band.)
    Ik sta soms versteld hoeveel verschil een klein woord van oprechte belangstelling kan betekenen in de dagelijkse omgang: de persoon in kwestie is je daar vaak heel dankbaar voor en zal daarna gemakkelijker met je praten. Met een beginnende puber zal dit iets stroever verlopen, maar toch: als je zelf bewust een vriendelijke houding aanneemt (ipv te denken hoe lastig het is om zo’n kind extra op je dak te krijgen), zal dit ongetwijfeld weerklank krijgen en het is het begin van een betere band.
    Stof tot nadenken, want: Wil je dat wel? Maar ook: Wat heb je er eigenlijk mee te verliezen?

    Nogmaals, ik besef dat ik als buitenstaander gemakkelijk praten heb, maar aangezien er nogal wat vraagtekens in je blogpost stonden, heb ik geprobeerd een constructief antwoord te geven. Hopelijk helpen de reacties je om je situatie eens anders te bekijken en tot een eigen oplossing te komen. Succes! 🙂

    1. Dank je voor je constructieve antwoord,…..en we weten dat het kind het geweldig vindt om te gamen en we proberen elk weekend dat hij er is een actieve activiteit in te plannen met ons 4, maar het is niet altijd evident. En het is niet dat het elk weekend op deze manier verloopt en het zal ook van mijn perceptie afhangen natuurlijk, maar het is niet makkelijk om een band met iemand op te bouwen die zo weinig komt en ik vind ook dat de aandacht moet gaan tussen Big en hem,….omdat hij hem al zo weinig ziet ( en ook hier is er ruimte voor discussie natuurlijk, maar dat is een keuze die de ouders hebben gemaakt)

  6. Als ik dat lees, ben ik nog maar eens blij dat ik geen kinderen heb en ik krijg weer een extra argument om er geen te willen (ook geen “bonuskinderen”). Maar het lijkt me een heel moeilijke situatie om mee om te gaan. Ik vermoed dat het een beetje valt of staat met de verstandhouding (of het gebrek daaraan) tussen de twee ex-partners.

  7. We mogen dus een suggestie doen voor onze puber? Welnu, persoonlijk zou ik hem “Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu” noemen, de Maori-naam voor een berg. Bekt makkelijk, en het gevaar dat je een tweede jongere tegenkomt met dezelfde naam is niet groot.
    Amai, welke lasten moet je dezer dagen nog allemaal op je schouders nemen? Bovenop alle toestanden nog eens de problemen rond een bonuskind… Het kan wreed klinken, maar zou het misschien niet helpen om tijdens een weekendactiviteit iets te doen waarbij wat overgewicht wat vervelend is? Een stevige wandeling bijvoorbeeld, waarbij Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu het wat moeilijk krijgt om die drie kilometer bergop te stappen? Mocht ik een puber zijn, ik zou wel proberen op termijn mee te kunnen stappen met mijn vader.

    1. Pannekoekske, ik vind jouw naam echt geweldig gevonden, maar ik zou toch iets realistischer willen gaan 😉 en we proberen actieve activiteiten in te plannen, maar niet evident uit tijdsgebrek en af en toe wil Carrie ook gewoon op zondagmiddag het huis niet uit,….omdat mijn planning al aan de te strakke kant is.

  8. Als ik mij inleef in een elfjarige beginnend peuberende tiener dan zou ik daar nog niet al te veel mee gediend zijn Thomas 😀 Eerder averechts. Ma bon da’s mijn mening! Als ik ook raad mag geven (of tips) of je die al dan niet wil, te laat :p
    Uitgaan van het positieve? Het lijkt mij in je omschrijving dat de weekends met het ‘plus’kind, ook zo ervaren wordt. Je krijgt hem er bij, gratis en voor niets. Het bonuskind, krijgt een negatieve kleur. Omwille van zijn gedrag, omwille van wat het uitlokt bij Big, omwille wat de ‘bonus’ bij jou teweegbrengt.. En ja, hoe kan je positief evolueren als de meeste ervaringen een negatieve bijklank krijgen?
    Wat ik mezelf zou afvragen, wat doet het kind graag? Het is en blijft een kind. Als de hormonen volop door zijn lijf gaan gieren zal het er niet gemakkelijker op worden maar het is het proberen waard? Het kind op dieet zetten lijkt me alvast geen oplossing, gezien het daarvoor te weinig bij jullie is zal dat zijn effect wel missen + dat geeft terug een negatieve bijklank aan het weekend. Wat Sasha omschrijft, daar sluit ik me dus bij aan. Zoek naar zijn interesse en ga hierin mee, probeer je te concentreren op het positieve. Praat met hem? Hij is elf, daar kan je toch al een gesprek mee aanknopen. Wees eerlijk.
    Veel succes!

    1. Het kind, doet graag playstation en op de pc tokkelen,…we proberen de sportwedstrijden samen te beleven (geen evidentie) en we gaan ook elke 14dagen een activiteit ondernemen met ons 4,…..maar jammer maar helaas is er meer tijd niet,….en vind ik ook dat de er veel aandacht tussen zoon en papa moet zijn aangezien hij hem al zo weinig ziet,….en meestal loopt dat goed en af en toe gaat het de mist in, zoals afgelopen weekend

  9. Het is er hier 1 van 8 die de sfeer bepaald.. En niet alleen wij maar ook broer van 6 draagt daar ook de gevolgen van! Ik geloof dat in onze ogen vaak dezelfde vragen branden, vragen waarop niemand een antwoord weet.. Ik weet hoe het voelt..

  10. ’t Blijft een lastig iets, stiefkinderen (zoals we dat in Nederland noemen). Het komt maar zelden voor dat zo’n relatie vanzelf goed loopt. Zelf ben ik (en mijn broers) stiefkind(eren) van de vriend van mijn moeder. Ze zijn al járen bij elkaar, maar echt geboterd heeft het tussen ons nooit. Wat Chrissebie zegt is wel waar: het betert met de jaren. Misschien is dat een troost. Enne, een alias voor je bonuskind: Preston? Dat is de achternaam van (Mr.) Big in SATC.
    Of (Mr.) Little …. 😉

  11. Ik ben ook een ‘bonusmama’. Ik gruwel van al die dingen, ik ben de vriendin van een man met een kind. Bij ons is het co-ouderschap. En de waarden die wij hanteren en de andere kant staan lijnrecht tegenover elkaar. En ik zou beleefd kunnen zijn zoals jou en er niet over oordelen, maar doe dat wel. Het liegen wordt er met de paplepel ingegoten. Ik bemoei me wel met de opvoeding en de papa is me er dankbaar voor. Ik ben streng, heel streng en ook lief. Het kind ziet me heel graag (zegt ze), ze is 6 momenteel. Ze weet dat ze met 2 woorden moet spreken, niet mag liegen (dat is ne moeilijke), ellebogen van tafel, beleefd zijn en netjes. Eigenlijk dingen die heel normaal zijn, maar blijkbaar toch maar niet.
    Ik kan je geen raad geven, enkel trouw aan jezelf blijven.

    1. In ons huis, moet hij zich ook gedragen naar onze regels en ben ik streng ook wat zijn taalgebruik betekent, Big vindt het assertief, ik frank, het is een kwestie van perceptie,….Big doet dit ook naar Chattheo toe en we respecteren dit van elkaar,….en wat de opvoeding aan de andere kant betreft, daar wordt hij gezien als partner en niet als kind en dat is het grote probleem,……

  12. ik ondervind zelf aan de lijve wat het is zo een nieuw samengesteld gezin. Mijn vriendin heeft het moeilijk met kritiek op haar zoon, maar zelf heeft ze er geen probleem mee om de mijne te pas en te onpas op zijn plaats te zetten. En waarschijnlijk heeft ze van mij hetzelfde gevoel. Het blijft dansen op een slappe koord …

  13. Oei oei, het ‘probleem’ van een bonuskind, dat ken ik niet. Wel heb ik al eens een verhaal gehoord van een vrouw die naar de kinderen absoluut NIET omkeek. Ze voorzag er zelfs geen eten voor als ze dan al eens kwamen. Is dat een goeie houding? Ik denk dat het gewoon een constante zoektocht is naar evenwicht tussen alle partijen. Hoe staat Big tegenover zijn Bonuskind? Misschien worstelt hij met dezelfde gevoelens als jou als het hierover gaat? Ik wou dat ik je kon helpen, maar zoals je ziet lukt dat niet. Is het misschien niet iets om samen op de wii te spelen? Bijvoorbeeld dansen ofzo? Dan heeft hij toch zijn ‘game’ element in combinatie met beweging?

  14. Ik kan je hier geen raad ingeven en prijs me stilletjes gelukkig dat ik niet hoef te praten in termen als “bonuskind” maar versta volledig dat het moeilijk is om een goede balans te vinden in een samengesteld gezin. Ik heb wel genoeg gezien in mijn directe omgeving en ja, het is echt niet gemakkelijk. Zo mocht mijn schoonzus van haar bonuskind niet mee naar de proclamatie. Het bonuskind wilde dit enkel met zijn vader en moeder doen. Slikken op dat moment, zeker toen de vader toegaf.
    Anyway, ik weet dat je het beste voorhebt met je gezin. Het enige dat je kan doen is trouw blijven aan jezelf en wat jij met Big overeenkomt. En af en toe slikken en zwijgen 🙂

  15. Ik zie niet in waarom jij als bonus ouder niet in zou mogen grijpen. Op het moment dat hij bij jullie is is hij jullie verantwoordelijkheid en dus zou ik gewoon zeggen en doen wat je hart je ingeeft. Momenteel heeft het mannetje heel goed door dat jullie niet doorpakken, denk ik….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s