Weer naar af

Dit wordt geen blogje waar de vreugde van afspringt,…….u bent gewaarschuwd, u kan wegklikken,……

Mama werd gisteren opnieuw in het UZA verwacht op controle bij de oncoloog,….Carrie nam halve dag vakantie, want het werd tijd voor duidelijkheid, mama knapte niet op, neen mama ging weer naar af,…….

Haar in de wagen krijgen ( want papa was weer te koppig om ziekenvervoer te regelen, want wat gaan de buren denken) was een huzarenstukje, mama was niet in staat om van haar ziekte bed naar de voordeur te stappen ( dit is geen 10m) noch om de 3 trapjes af te dalen, we hebben ze dan in de rolstoel gezet en haar van de trapjes gedragen,……de rit, weer in de rolstoel putte haar uit, je zag ze naar adem snakken,……op dienst oncologie stond een lange wachtrij die enorm traag vooruit ging, we moesten ons daar aanmelden om eerst bloed te laten afnemen, maar mama is te zwak, ze kan dit normale verloop niet aan,…..en daar was dan weer Carrie,……want papa die braaf in de lijn ging staan nam niet de leiding,…..ik liet de lijn wachten ( sorry mensen), ook al weet ik dat ook dit kankerpatiënten zijn, maar in betere vorm dan mama en stak voor om te vragen of we zuurstof konden krijgen en een stoel,…..en vanaf dan werden we onmiddellijk geholpen ook omdat de verpleging onmiddellijk zag dat de toestand van mama zorgwekkend was, ze hebben ze moeten optillen om in een comfortabele stoel te leggen,……eenmaal aan de zuurstof werd haar toestand weer een beetje stabieler,……men besliste bloed af te nemen en de dokter naar beneden te laten komen,…….of toch de assistent,……die ook de toestand van mama screende en besliste haar weer op te nemen omdat er weer een infectie zich op haar longen heeft gemanifesteerd,…..

En dan zijn we terug bij af,……en is mama weer opgenomen,….foto van de longen, pijnmedicatie de hoogte in, eindelijk wordt TPN voeding opgestart,…….en een hormonentherapie ( en dit wil Carrie wel eens even deftig met de oncoloog doornemen),…….

Papa wil het euthanasiedossier laten openen en palliatieve diensten contacteren omdat hij voelt dat hij de zorg niet aankan,……dus Carrie regelde vandaag dat er dinsdag met iedereen rond de tafel kan gezeten worden,…..net zoals ze de verzekering contacteerde en daar de zaken naar behoren regelde want dat was papa blijkbaar niet gelukt,….waarschijnlijk omdat hij zich teveel laat leiden door zijn emoties,…..en hij is ook niet mondig genoeg, noch assertief genoeg,…..want ik blijf het schrijnend vinden hoe je zelf je weg moet zoeken in het kluwen van een ziekenhuis en hoe slecht de diensten op elkaar zijn ingespeeld,….

Maar het gebeurt allemaal in een moordend tempo en het grijpt me bij de keel, wanneer mama het uitroept dat ze niet wil sterven maar de aftakeling niet aankan en de pijn haar letterlijk in elkaar laat krimpen en ze geen moment rust vindt,…….de angst om te sterven is uit haar ogen te lezen, de angst om ons achter te laten,……hij is sterker dan de aftakeling en de pijn,…..want ook al is haar leven niet meer dan in bed liggen in een kleine ruimte zonder meer, alles is beter dan naar het onbekende licht waar ze hopelijk rust zal vinden,…….

Advertenties

27 gedachtes over “Weer naar af

  1. Angst om te sterven, heel veel mensen die beweren dat ze niet bang zijn om te sterven, ( oa, ikke), beweren dat we niet bang zou zijn moest het moment aanbreken; Maar als het inslaat als een bom op jonge leeftijd, want je mama is nog jong. Dan gaan we spartelen om te overleven, om toch hun kleinkind te zien opgroeien, geen afscheid moeten nemen. Ik denk dat de angst pas wegëbt als je zelf beseft, het gaat niet meer, ik ben moe gevochten, ik wil het niet meer; Dan komt het verlangen naar rust en verlost zijn, pas dan is er overgave.. Ik wens heel de familie en jij ook uiteraard, en bovenaan je mama, heel veel sterkte om deze moeilijke en intense tijd door te komen; Dikke knuffel meideken

  2. Die angst is begrijpelijk en vooral omdat ze het weet dat er geen terugweg meer is ! Ik ben een beetje cru misschien , maar het zal het beste zijn voor jullie allen dat het voorbij is ! Ik weet afscheid nemen is heel moeilijk , ik zou het ook moeilijk hebben ! het is een stuk die uit je leven verdwijnt , maar hou vooral de mooie dingen , de gedachten in je geest en hart !
    Wens je heel heel veel sterkte aan gans de familie en laat ze waardig afscheid nemen van jullie ! Sterkte xxx

  3. Kippenvel! Wat moet het moeilijk zijn voor alle partijen. Je vader die niet in staat is om te regelen door al het verdriet, dochterlief die het oppakt (maar kom je wel aan je eigen verdriet toe?), een moeder die nog geen afscheid wil nemen, maar haar lichaam denkt er anders over… Heftig. Heel veel sterkte!

  4. Wat een moeilijke tijd moet jij nu doormaken. Er wordt zoveel verwacht van jou en zelf heb je erg veel verdriet door het lijden van je moede. Is er iemand waar jij op kan steunen? Waar je bij terecht kan voor een babbeltje? Vergeet niet voor jezelf te zorgen!

  5. Het gaat snel, hard… Het leven is oneerlijk. En dan de angst van je moeder. Dat maakt het nog zwaarder.
    Sterkte voor jullie allemaal. Het is niet niks.

  6. hard… is er binnen het ziekenhuis niemand die jullie wat begeleidt? een sociaal verpleegkundige ofzo?
    ik denk vaak aan jou/jullie…
    hou je taai meid. blij dat big je zo goed steunt x

  7. Wat erg voor jullie allemaal ! Niemand wil zo een dingen meemaken.
    Waarschijnlijk is goeie palliatieve zorg nu het enige wat het verschil kan maken voor je mama.
    Sterkte voor jullie allemaal !

  8. Amai, jij weet echt wel van aanpakken. De laatste alinea gaat me door merg en been. Hopelijk staan je moeder én vader ook open voor de psychische begeleiding van de palliatieve ondersteuningsequipe.

  9. Jezus……. ik schrik me rot dit te lezen….. ow meisje wat een hel voor jou, je familie en vooral je moeder. Ik zou willen dat ik iets kon zeggen maar ik kan gewoon niets zinnigs zeggen nu, sterkte xxxx

  10. Wat een ellende waar jullie je in bevinden. De zeer begrijpelijke angst van je moeder en je vader die nu ongevraagd en stuurloos in deze situatie zit. Jij die je hoofd koel probeert te houden maar ondertussen toch ook eens zal ‘breken’ want je bent toch ook maar een mens. Ik wou dat het meer was maar al wat ik kan doen is jullie sterkte wensen, hou je taai meis!

  11. Amai Carrie, … het gaat daar hard, en jij … jij staat er! Chapeau!!
    Ik heb zoveel eindeloos meer bewondering voor mensen zoals jij, dan voor omhoog gevallen profs, dokters, ingenieurs, artiesten … die zichzelf toch de zo de max vinden.

    Jij en je familie verdienen nu al een standbeeld!

  12. Wat heeft je mama geluk met zo’n sterke dochter!
    Gaat het wat met jou?
    Ik hoop dat ze het allemaal wat kunnen verzachten voor haar, zodat het ook voor jullie minder bitter wordt. Dikke knuffel…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s