Tussen kerst en zorgen

De afgelopen dagen zijn hectisch geweest,….dinsdagochtend voorbereidingen voor het “kerstmenu” ’s avonds,….aangezien mama in het ziekenhuis moest blijven wilde ik dat bomma en papa toch een beetje kerstgevoel hadden of toch een goede maaltijd alvast,….op het menu een vol-au-vent van zalm en garnaaltjes, hindestoofpotje met veenbesjes-witloof-boschampignons en pommes duchesse, als laatste een moelleux, lievelingsdessert van Chattheo,…:-).

De voorbereidingen waren toch meer werk dan gepland 🙂 en het werd nog haasten om op tijd in het ziekenhuis te zijn, voor de nodige gesprekken,……weer was mama er slecht aan toe en de pijn niet te harden,….maar ik kreeg mijn gesprek met de behandelende geneesheer,….en kreeg ik het “verdict” te horen, mama heeft bi-laterale pneumonie en kanker die momenteel zo is uitgebreid dat behandelen moeilijk wordt en er weinig hoop is op het aanslagen van chemotherapie,…..maar mama wil er absoluut voor gaan, ondanks het feit dat ze dinsdag enorm slecht was.  Ik besprak het antibioticum dat was opgestart en vroeg voorzichtig ( men moet met artsen altijd heel voorzichtig zijn, gelukkig is deze van een weinig haangehalte :-)), of een opstart van een breder spectrum niet nodig was,…..gelukkig ontving hij mijn bedenkingen met open armen,……en werd er min of meer beslist om een 2de bijkomend antibioticum te starten,….dan kwam het pijnbestrijdings probleem aan bod,…en omwille van de ademhalingsdepressie is morfine toedienen geen optie, waar Carrie dan opteerde om eventueel met een anesthesist even te bekijken of er andere opties mogelijk zijn, de benamingen ga ik jullie besparen, maar ook hier werd er geluisterd,…..

Die nacht kreeg mama een enorm saturatieval ( zuurstofgebrek) en panikeerde zo fel dat men man en macht moest inzetten om haar toestand weer onder controle te krijgen,……gelukkig had een alerte arts dienst,…..en werd zuurstoftoevoer verhoogd en antibioticum ook.  En sinds woensdag slaat alle medicatie aan en is mama’s toestand verbeterd,……weliswaar de longontsteking.   En dankzij de anesthesist is ook de pijn onder controle,…….en wordt Carrie actief betrokken in heel het proces wat me toch meer geruststelling brengt,…..en ben ik dankbaar dat de arts eerlijk met me is geweest naar de prognose toe.

Maar die prognose is niet goed,……en zal er uitgekeken moeten worden naar palliatieve zorgen,…en zal er een hoop praktische zaken moeten geregeld worden, door Carrie, want papa is er te emotioneel voor en zijn plek is naast mama, mijn zus zwelgt in het verdriet en door de geografische ligging van haar thuis mag ik volgens Big niks verwachten :-), gelukkig heb ik nu vakantie, maar hoe ik alles ga regelen wanneer het weer werken, school en voetbal is, dat is me nog een raadsel,…..en het idee dat ik mama’s begrafenis met haar zal moeten bespreken, breekt mijn hart, ze wil nog zo graag leven,….zo graag dat het pijn doet om de waarheid te kennen,……..

 

Advertenties

26 gedachtes over “Tussen kerst en zorgen

  1. Moeilijk, heel moeilijk. Zijn er geen speciale verlofregelingen mogelijk voor dit soort situaties? Want ik kan me voorstellen dat het inderdaad heel moeilijk te combineren is met werk, als je je hoofd er al kan bijhouden.

  2. IK treed hier Corvus bij. Misschien neem je het beste zorgverlof, zodat het voor jou leefbaar blijft.. Het zal zwaar zijn lieve schat. Maar jij vind wel een weg . En misschien kunnen de palliatieve zorgen helpen bij de moeilijke gesprekken, of moeilijke beslissingen. Dikke knuffel. xxx

  3. Ooo, dit is zo een zware periode… Dit paadje heb ik vorig jaar met mijn broer bewandeld. Gelukkig kreeg ik van mijn werk alle steun die ik me maar kon wensen, hopelijk doen ze bij jou ook niet moeilijk. Wat verschrikkelijk verdrietig en akelig allemaal. Sterkte voor jullie allemaal en al helemaal voor je mama.

  4. Waarom neem je niet eventjes palliatief verlof? Op die manier kan je voor je mama zorgen, maar heb je toch ook wat ademruimte. En zo’n gesprek kan je ook altijd voeren met iemand uit een palliatieve equipe, dan heb je wat steun?
    Maar bovenal heel veel sterkte! xxx

  5. Sterkte meisje…

    Ik begrijp dat je momenteel weinig aan je zusje hebt maar een klein advies om de toekomst leefbaar te houden. Betrek haar en je vader voor zo ver dat het gaat wel bij het proces rondom jullie mama anders krijg je straks van alles voor de voeten geworpen.

    Lastig hoor.

      1. Ooohhh spring binnen! En ik zal je moeten teleurstellen, ookal ben ik in mijn vijfde maand er is weinig buik te zien en kan nog altijd in al mijn gewone kleren. 🙂 Wat niet wegneemt dat je moet binnenspringen!!!

  6. Heel veel sterkte. Doet me denken aan de situatie waarin mijn papa zich bevond 3 jaar geleden, na zijn ongeluk. Wij (de kinderen) hebben toen ook de beslissing moeten nemen richting palliatieve opname, omdat er niets meer voor hem kon gedaan worden. Hij weigerde dit te aanvaarden! Het is moeilijk om als kind je eigen ouder te moeten opgeven, ik voel me daar nu nog soms schuldig over. Wat als?… Ik hoop dat je zowel in je gezin als op je werk de nodige steun zult krijgen, want je zal het nodig hebben.

  7. Eerlijk , ik heb het moeilijk om je blog te lezen…exact zelfde verhaal en dan ook bijna het zelfde tijdstip van het jaar waren we met net hetzelfde bezig als jij nu…
    Zelfde ziekte, zelfde symptomen, zelfde scenario….

    Moed Carrie, veel moed en laat je geregeld vasthouden door 2 sterke armen….

    1. Dat begrijp ik heel goed dat jij het er moeilijk met hebt, raar dat het zo gelijk loopt hé,….en ik ben enorm dankbaar dat ik goed omringd word en zelf ook sterk in het leven sta, maar ik verwacht me wel aan een klap, achteraf,….

  8. Zo moeilijk allemaal, heel veel sterkte!

    En ik weet dat jij iemand bent die graag zelf de touwtjes in handen neemt en zelf graag zoveel mogelijk ‘controle’ over een situatie heeft, maar probeer toch ook steun te zoeken en niet alle lasten op je schouders te dragen!

  9. Ow lieve schat wat een heftige periode maak jij nu door…… Ik zou willen dat ik iets kon doen wat het makkelijker zou maken. Het enige wat ik kan zeggen is dat het aanbod voor een dagje Rotterdam nog altijd staat. X

  10. Wat afschuwelijk allemaal 😦 Nogmaals je moeder boft met zo’n dochter, zeker met jouw medische kennis, je zal haar laatste dagen comfortabel kunnen maken en dat is al heel wat… Veel sterkte…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s