Bad news

Vandaag was het dan zover, precies op de dag dat mijne Louis, papa van mijn mama overleden is, vandaag kregen we de resultaten van alle scans en onderzoeken die mama had moeten ondergaan,….

Voor Carrie was het enkel een bevestiging van bange vermoedens, maar toch viel de bevestiging harder naar beneden dan ik wilde,….mama heeft een agressieve, snelgroeiende hormonale kanker, met uitzaaiïngen naar lever, ruggengraat en longen,……intensieve chemo is vandaag al gestart,……om de 3 weken gedurende 4 tot 6 maanden,….volgens de professor gaan er weinig bijwerkingen zijn, behalve haaruitval en gaat ze na de eerste chemo een opplakkering kennen, waarom blijven ze het toch zo rooskleurig voorstellen,…

Je hoeft zelfs geen dokter te zijn om te zien hoe ziek mama is,…..en dat we enkel door deze chemo extra tijd krijgen, tijd om afscheid te nemen, …….want momenteel is ze zelfs niet in staat om te genieten,…..of ik en mijn Zussie de mogelijkheid nog gaan hebben om met haar nog zaken af te ronden, dat laat ik momenteel nog in het midden, nu staat mama centraal en is het onze taak haar zo goed mogelijk en met te beste zorgen te omringen,….voor Carrie zal er dan ook nog de zorg van mijn grootmoeder bijkomen,……mama lachte er altijd mee, dat bomma haar zou overleven, wel ik vrees dat ze gelijk gaat krijgen,….

Omwille van de hormonale aard van de kanker, worden zowel mijn Zussie als ik gescreend,…..en als er dan toch iemand belast moet zijn laat het dan aub Carrie zijn, mijn Zussie heeft al voldoende meegemaakt om ook niet nog eens te moeten rondlopen met een tikkende tijdbom.  Voor Carrie is het duidelijk, borsten worden geamputeerd indien ik een verhoogd risico loop,……en worden er mooie nieuwe gereconstrueerd,…..ik vertel dit misschien heel sec.  maar ik weet echt wel, dat dit emotioneel veel met zich zal meebrengen en dat de revalidatie ook niet te onderschatten valt,……en ja, ik ben bang, bang voor al de veranderingen die gaan komen, de pijn en het verdriet,…..het idee dat mama er over afzienbare tijd er niet meer zal zijn, grijpt me bij de keel, ons gezin zal niet meer compleet zijn, ons gezin zal nooit meer zijn hoe het was,……

Mama is 62,……veel te jong om zo ziek te zijn,….laat dit een les zijn lezers, geniet van elke dag, maak jullie dromen waar, stop met doemdenken ( ja Brubeck, deze is voor jou), vertrouw in jezelf, lach veel en verzorg je! en maak je niet meer druk om zaken die het niet waard zijn!!!!

Advertenties

25 gedachtes over “Bad news

  1. Hier thuis was het vorig jaar ook een zwaar jaar. Er was een hersentumor vastgesteld bij mama. Veel moeilijke momenten, maar het is goed gekomen. En ik heb een ding geleerd: je moet echt genieten van de kleine, leuke dingen en je niet te veel zorgen maken over allerlei!

  2. Op 1 januari (!) 2012 verloren we onze Bent zijn jonge meter. Idem dito, het leven heeft soms minder goede dingen aan te bieden op lange of korte termijn, daarom: geniet van het nu en met vrienden en familie. Heb nooit spijt van wat je gedaan hebt, maar heb spijt van wat je hebt laten liggen en doe nu nog die dingen die je altijd al wilden doen.

  3. Carrie schrijft haar verdriet , niet om iemand anders verdriet !
    Meiske en zussie , veel sterkte de volgende weken . Plots voorbereiden op iets dat onherroepelijk is , is heel moeilijk . Praat erover tegen luisterende mensen ; ledig je verdriet je hoop aan mensen die het goed menen met jou. Verzorg goed je mama en verzorg ook goed jezelf ! Indien nodig mag je me altijd oproepen als je eens wil afkoelen !
    Sterkte aan iedereen die je mama in haar directe omgeving verblijft ! Een dikke knuffel en een heel dikke zoen !

  4. Point taken. thanks for the wake-up call.
    Uiteindelijk blijven dit maar woorden op papier, maar toch hoop ik dat je veel steun kunt vinden bij ieder die je lief is. En dat je nog een mooie tijd zult hebben met je moeder, ongeacht wat het verleden gebracht heeft. Courage.

  5. Laat verdriet , verdriet zijn. Kijk de angst recht in de ogen, alleen zo kan je deze periode doorspartelen. En een lichtpuntje…reconstructie borsten kunnen haast mooier zijn dan de oude 😉 maar daar moet je nog niet aan denken, zelfs als je mama het gen draagt heb jij nog steeds 1 kans op 2 dat je het niet hebt.

    Katrien x

  6. Verdorie, hier moet ik echt om huilen. Niemand verdient het om zo af te zien. Maar vooral omdat jij met je groot hart meteen hoopt dat zeker je zus het niet heeft. Ik hoop echt dat je nog (qaulity) tijd met je mama kan doorbrengen. En dat jij én je zus gespaard blijven.

  7. 62 is inderdaad veel te jong voor wat moeder moet meemaken, én haar omgeving uiteraard. Ik kan me maar aansluiten bij de vorige reacties en hopen dat ze zo weinig mogelijk moet afzien en jullie zo lang het draagbaar blijft nog fijne momenten mogen beleven samen.

  8. Sterkte in deze moeilijke periode! Ook al had je een vermoeden, om het echt zwart op wit te horen is nog steeds een klap, dan is het plots echt.

    En veel sterkte met jullie screening, ik duim echt dat geen van beide genetisch aanleg heeft! 🙂

  9. 62 is veel en veel te jong maar daar houdt kanker geen rekening mee.
    Lieve Carrie, ik vind je dapper, maar vergeet jezelf in je klaar staan voor anderen niet. Pas goed op jezelf en cijfer jezelf niet compleet weg.
    x

  10. Lieve schat, ik duim dat geen van beiden van jullie genetisch belast is. Want neem het van mij aan, je kan er nu zo sec als je wil over praten. Ik deed net hetzelfde, maar als je die resultaten op papier ziet stort je wereld toch eventjes in hoor. En het laat je nooit meer los.

  11. Ik weet echt nooit goed wat zeggen als ik je schrijfsels over dit onderwerp lees. Ik vind het zo erg. Ik weet wel – hoe nutteloos dit nu ook klinkt – dat je er goed mee omgaat. Ik zie dat je inzit met je mama, dat je graag tijd met haar wil doorbrengen, voor haar wil zorgen,… en dat klinkt vanzelfsprekend, maar dat is het zeker niet. Zeker omdat je ook geen hele hechte band met je mama hebt/had.

    Dat ik niet goed weet wat schrijven is omdat ik het zelf ook heb meegemaakt. Toen ik 16 was hebben ze een hersentumor gevonden bij ons ma. Ik was een puber en ging er eigenlijk … gewoon niet mee om. Ik zei niets. Tegen niemand. Het leek alsof het leven gewoon verder ging. Ons ma sprak er zelf ook niet open over. Ik was ook niet erg close met ons ma. Met niemand, ik was een afstandelijk meisje. We hadden een gewone band met elkaar, maar we gingen bijvoorbeeld nooit met elkaar shoppen (zoals vriendinnen dat wel met hun ma deden). Als je mama dan te horen krijgt dat ze kanker heeft, zou je denken: we groeien naar elkaar toe, ik doe lieve dingen voor haar… dat deed ik niet. Ze is er uiteindelijk van “genezen” (het is weggesneden, maar er ze had steeds hoofdpijn, kon niets meer proeven of ruiken… zo’n dingen). Ik stond er dus ook niet bij stil dat ik me afstandelijk gedroeg (en dat dat fout was). Dus de band bleef nadien ook hetzelfde. Gewoon, niet erg close. We vertelden natuurlijk wel dingen tegen elkaar, maar ik liet nooit het achterste van mijn tong zien. Twee jaar en half later is ze gestorven. Ik was toen 19, zij 43. Van de ene dag op de andere. We dachten dat de kanker terug was gekomen. Het was iets anders: bacteriële hersenvliesontsteking. ’s Avonds gaan slapen met stekende hoofdpijn (maar dat had ze vaak, omwille van de operatie voor die hersentumor), ’s morgens hersendood. Afscheid nemen zat er niet bij. Ik kan je vertellen: nu heb ik zo’n spijt dat ik geen betere band met haar had, dat ik niet liefdevol voor haar heb gezorgd tijdens haar zieke periode,mijn gevoelens niet wat meer heb getoond… vooral dat…. Spijt komt altijd te laat. ’t Is waar.

    Ik wil met mijn verhaal gewoon zeggen: het is een moeilijke periode en het zal nog moeilijker worden, maar ik vind dat je er op de juiste manier doorgaat. Toon je gevoelens, vraag naar die van haar.

    Heel veel sterkte en een gemeende virtuele knuffel!

      1. Was helemaal de bedoeling niet om je slecht te laten voelen! Integendeel, zelfs. Je bent een wijze madame en elke situatie is anders…

  12. Weet je……. ik heb zoveel respect voor jouw benadering op dit punt. Hoe je hier instaat ondanks alles. Wat ben jij een sterke vrouw Carrie echt waar. Ook van mij een troostende knuffel en heel veel sterkte. Ja dat je bang bent voor alles wat komen gaat snap ik helemaal, maar weet dat er mensen zijn waar je op terug kan vallen. En al zit ik niet heel erg in de buurt, ik bedoel daar ook mijzelf mee. Xxx

  13. Mooie boodschap breng je… Soms denken we dat we het moeilijk hebben tot we de miserie van een ander lezen… Ik hoop echt voor jou dat het toch nog goed komt met je moeder (de wonderen zijn de wereld nog niet uit) en dat er voor jou en je zus ook enkel maar positief nieuws komt!

  14. Ik loop een beetje achter met lezen, maar wat een vreselijk bericht zeg. Lijkt mij vreselijk om je moeder zo te zien, laat al je “andere” zorgen opeens zo nietig worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s