De geschiedenis herhaalt zich

Vanmorgen ergens onderweg, want ik was verplicht de wagen te nemen aangezien men op het voetbal een oefenwedstrijd heeft ingepland aan de andere kant van het water en het op zijn minst een spannende toch wordt om daar tijdig de zoon af te zetten :-), maar we wijken af.

Vanmorgen ergens onderweg op de radio “Soft Cell” en iedereen kent dat liedje wel, maar omwille van het tijdsgebeuren ūüôā heel gekend in mijn uitgangsperiode :-). ¬†Onmiddellijk werd ik teruggevoerd naar de fuiven met glitterbal en vinyl vloeren, pintje in de ene hand, sigaret in de andere en proberen te bewegen in het juiste ritme. ¬†Heerlijke tijden :-).

Ik ben altijd een “feestbeestje” geweest, kon daar zo van genieten, het begon al met het uitkiezen van de juiste outfit ( nu waarschijnlijk de meest foute ooit), je haar in de juiste kuif leggen en vooral nog geen high heels aantrekken ( lees: geen pijnlijke voeten), voeg daar nog een pintje en goede muziek aan toe en naar huis gaan stond niet meer in mijn woordenboek.

Ondertussen is de uitgangsdrang stevig verminderd, ik durf zelfs zeggen dat ik kies voor avondje thuis en op tijd naar bed, hoe saai is dat h√©. ¬†Dat ik daar ooit nog naartoe zou evolueren, mijn ouders hadden geruster geweest als ze dat op voorhand hadden geweten ūüôā :-).

Ik stelde mijn zoon gisterenavond de vraag wat zijn plannen voor de vakantie waren, waarop zijn simpel antwoord was, voetballen en op donderdag eens goed gaan feesten en toen wist ik, de geschiedenis herhaalt zich ūüôā :-)……..

 

Nog obstakels

Toen ik onlangs schreef dat er op het pad van mijn weg naar het ondernemen al obstakels verschenen, wist ik dat er nog zouden volgen.

En de lijst wordt langer en de teleurstellingen stapelen zich op :-).

  1. Ook mijn lief vindt het geen goed idee om workshops op te starten en al de investeringen te doen.  Hij voorspelt veel miserie en lege workshops :-).  Hij stelde voor om 1 keer per week samen te komen met Miranda om pralines te maken en ze te verkopen aan vrienden, kennissen en familie en uiteraard voldoende materiaal voor thuis.
  2. De uren theorie, 40u om precies te zijn, zijn niet voldoende om ons een attest te bezorgen om als zelfstandige te beginnen.  Iets waar ze nooit duidelijk over geweest zijn en de theorie overbodig maken en ons de kans om met chocolade te werken ontnemen.
  3. Gisteren deden we een kostenberekening wat het eigenlijk kost om pralines te maken aan grondstoffen en kosten.  We vielen stijl achterover, zelfs als we enkel de kostprijs van de grondstoffen rekenen, dan moeten we onze pralines te duur verkopen en gaat niemand ze willen :-).  Zelfs als hobby wordt het te duur en al zeker als je nog wat tempereermachines koopt die als we heel eerlijk zijn, je gewoon nodig hebt.

Ik vrees dat we hier een mooie droom gaan moeten opbergen.  Gisterenavond landden we allebei met onze 2 voeten hard op de grond, ik viel net niet voorover.  Maar om geld toe te steken, dat ben ik echt niet van plan en Miranda ook niet, dat zou gewoon te belachelijk voor woorden zijn.  Het zal blijven bij af en toe zelf een workshop meepikken en eventueel raken we in het circuit van de Piva om ons nog wat bij te scholen.

Wordt zeker vervolgd ūüôā

Ziek

 

ziek

Toen de ex me vorige week belde dat de zoon ziek was voelde ik het al van ver komen. ¬† De vraag volgde sneller dan verwacht, de zoon zou woensdag al terugkeren ipv vrijdag. ¬†Koorts, hoesten. ¬†Ik stak hem in bed met de nodige koorstwerende middelen en voldoende drinken naast zijn bed. ¬†Hoe groot hij ook is, hij blijft op zo’n momenten mijn kleine baby. ¬†Ik zag hem afzien, maar kon weinig echt doen.

Op zondag wanneer hij weer aan de beterhand was, kreeg ik wat spierpijn en een irritante hoest. ¬†Die spierpijn nam tijdens de nacht toe en tegen ’s morgens deed elke beweging pijn. ¬†De thermometer bevestigde koortswaarden en met alle energie kleedde ik me aan en reed richting huisarts die gelukkig consultatie had. ¬†Dat hij weinig voor me kon betekenen wist ik al, maar het bewijs voor het Paradijs was wat ik nodig had aangezien ik voelde dat het geen eendagsvlieg zou zijn.

Sinds de terugkeer naar huis, ben ik gekluisterd aan bed en sofa :-). ¬†Maandag en dinsdag bracht ik in coma door, gisteren waren er al momenten van bewustzijn. ¬†Vandaag gaat het beter, hoewel elke inspanning me nog steeds moe maakt. ¬†Maar we zijn de eerste dag koortsvrij….

Vol zelfmedelijden kan ik zeggen dat ik heb afgezien :-), oh ik zou zo’n slechte zijn om met een chronische ziekte geconfronteerd te worden.

Gelukkig zien we vandaag weer een lichtpuntje en weten we dat morgen het weer een stukje beter zal zijn…en h√©, ¬†ik heb weer tv gekeken voor een heel jaar :-), je houdt het niet voor mogelijk wat er tegenwoordig allemaal op tv is ūüôā en waren mijn katjes er om dicht bij me te zijn…….

We zijn bijna weer onder de levende….en eerlijk, het klinkt als muziek in mijn oren…….

Obstakels

Afgelopen maandag werd er van ons in de chocoladecursus verwacht dat we ons “toekomstig” bedrijf kwamen voorstellen. ¬†Ik en Miranda hadden een stevige brainstorm, want in grote lijnen zat het in ons hoofd, maar de details moesten ook kloppen aangezien we een kostenraming gingen uitwerken tijdens de cursus.

En met een mooie uitgewerkte versie trokken we naar de les, dat tot onze grote verbazing enorm positief onthaald werd.   De kostenraming zag er zelfs goed uit, niet dat we er onze hoofdjob van zouden kunnen maken, maar wel een fijn bijberoep met een zakcent en eventueel zou ik afbouwen in het Paradijs naar een part-time of een part-time elders zoeken, want laten we eerlijk zijn, de opstart van dit is enkel omdat ik een vluchtroute wil uit het Paradijs.

Enthousiast als we zijn en zeker na zo’n geweldig onthaal van het plan, gingen we verder, naam van het bedrijf werd gekozen, ik startte voorzichtig met het ontwerp van visitekaartjes en logo. ¬†Contacten werden gelegd voor een website want jammer genoeg hebben ik noch Miranda voldoende kennis om er eentje zelf op te bouwen.

In ons hoofd lag het al helemaal vast, we deden ook research naar andere aanbieders van workshops chocolade en schreven ons alvast in om een aantal te proberen :-).

Maar gisteren kregen we te maken met het eerste obstakel :-), het oorspronkelijk plan was om te starten met de workshops een 6-tal per maand om te beginnen bij Miranda thuis, omdat we zo kosten van huur/aankoop van een pand vermijden en ze heeft de ruimte en het materiaal voorhanden.  Tot haar man roet in het eten strooide :-), hij het niet zag zitten dat het in zijn privé zou plaatsvinden en al zeker niet met het aantal workshops dat we in gedachten hadden.  Een piste waar we geen rekening met hielden.

Nieuwe brainstorm dus, gaan we voor een locatie?  Gaan we huren?  Gaan we kopen?  Want dit verhoogt de investering en gaan we naar de bank moeten  voor een lening, terwijl we in het eerste verhaal het zouden financieren met eigen middelen.

Wat maakt dat ik vanmorgen al om half 6 wakker lag, te denken en te draaien, want we weten allebei als we veel moeten investeren het niet rendabel gaat zijn of we moeten er veel meer tijd in gaan steken en dan nog.  Chocolade is een verzadigde markt en u onderscheiden wordt steeds moeilijker.

Maar als ondernemer moet je creatief zijn en out of the box denken en waar een wil is, is een weg. ¬†We bedenken wel iets want MoMa-ART is ons kindje…

Februari

Hallo februari, u bent snel gekomen :-).  Januari telde nochtans 31 dagen maar ze vlogen voorbij.

Hoe was januari :-), ¬†veel om te koesteren ūüôā en weinig slechte dingen :-).

Mijn koestermomentjes van januari:

  • Mijn lief en ik, zoveel warme fijne momenten
  • Ik shopte maar liefst 3 nieuwe broeken en 2 nieuwe tops en nee, niks had de kleur zwart.
  • Ik besliste geen zwarte kledij meer aan te schaffen.
  • Ik leerde de beginselen van kalligrafie, ondertussen heb ik al voor elke gelegenheid een kaart klaarliggen, handmade :-).
  • Mijn zoon begon aan zijn eerste jobke en tekende afgelopen weekend zijn contract. ¬†Daar hoort dan ook een rekening en bankkaart bij.
  • Mijn haar werd een flink stuk korter geknipt en ik geef toe, het is handiger.
  • Ik bood mezelf aan als verantwoordelijke in het Paradijs, nog steeds geen antwoord :-).
  • De visie en uitwerking van ons “bedrijf” werd enthousiast onthaalt door de leerkracht bedrijfsbeheer en we zijn hard bezig met alles tot in de puntjes uit te werken, zodat we september dit jaar in bijberoep starten met het geven van workshops :-).
  • Wij kochten een Vintage salontafel voor slechts 1/10de van het bedrag dat we gingen spenderen aan een design tafel.
  • We hadden 2 meer dan geslaagde date-nights ( ik kan het iedereen aanraden om elke maand 2 avonden voor “ons” te reserveren).
  • Ik verstuurde mijn cv en kreeg op allemaal het antwoord dat ik niet weerhouden was :-).
  • We gingen naar het prachtige Zwanenmeer kijken.
  • We registreerden ons voor Tomorrowland, maar konden geen kaarten bemachtigen.
  • We kregen nog eens de kans om te schaatsen op natuurijs, zalig moment met ons gezin.
  • Ik ging nog eens uit in het midden van de week en genoot met volle teugen, ondanks de vermoeidheid is het mentaal bijtanken.

Januari u was een TOPmaand en februari, de maand van de liefde, ik omarm u……

Van een mug een olifant maken

Mijn lief heeft een “firmawagen” als vertegenwoordiger van een firma. ¬†Een mooie break die heel handig is en ik durf zelfs zeggen beter rijdt dan zijn vorige die waarschijnlijk een aantal 1000 euro duurder was. ¬†Maar daar gaat het nu niet over :-).

Een tijdje geleden (okt ’16) was hij op camera gezet wegens te snel rijden. ¬†De boete volgde en ik betaalde gedwee :-). ¬†Een aantal weken later kreeg ik de vraag of ik vergeten was de boete te betalen, wegens aanmaning :-). ¬†Ik was er 100% zeker van dat ik de boete had betaald, zocht de betaling op en mailde het door. ¬†Blijkbaar had ik een fout gemaakt in de “gestructureerde mededeling“, de nodige documenten werden doorgestuurd naar de nodige instanties en we hoorden er niks meer van en gingen ervan uit dat alles wel in orde was gekomen, want de boete was betaald.

Tot vandaag :-), plots stond er politie voor de neus van mijn lief op zijn werk.  Betreffende een onbetaalde boete van 50 euro :-).  Hij was not amused :-), want ondanks het voorleggen van de documenten ( dankzij mails en scans goed bijhouden) wilde de agente van geen wijken weten en eiste ze een onmiddellijke inning of een verklaring van het lief.

Hij koos voor het laatste :-), principeel als hij is en terecht in dit geval.  Ofwel wordt er gekozen om geld dat gestort wordt met foutieve referentie terug te storten en anders wordt het uitgezocht als de mensen de juiste gegevens doormailen.

Maar de politie langssturen voor een boete van 50 euro???   Die ons als het tegenslaat nog eens 60euro extra zal kosten, wat een regelrechte schande is als je in de krant leest hoeveel boetes er niet betaald worden of dat je leest dat mensen vrijuit gaan na procedure fouten.

Bij de politie wordt er van een mug een olifant gemaakt of is dit onder het mom, we zijn bezig en het is een makkelijk jobke?

Ik ben benieuwd naar het vervolg.

 

 

Dankbaar

Als ik Kliefje zeg, dan denk ik dat er bij velen onder ons een belletje gaat rinkelen, want het internet laat alle grenzen helemaal wegvallen en ondanks de andere nationaliteit en af en toe woordgebruik, spreken we dezelfde taal en lezen we haar graag, verbeter me als ik fout ben :-).

Ze is van dezelfde generatie als ik, van hetzelfde goede jaar zelfs :-).  Wat maakt dat we beide in onze 40+ jaren zitten.   Dat is niet meer piep, integendeel de tekenen van veroudering zijn zichtbaar en zitten we toch in de helft van ons leven ( laten we daar vanuit gaan),  maar voor mezelf zijn dit toch mooie topjaren.

En toen ik Kliefje haar verhaal las, ben ik zelfs dankbaar….dankbaar voor mijn fit en gezond lijf, dat gespaard wordt van hormonenpieken en -dalen en bijhorende verschijnselen. ¬†Ik beken, mijn haar wordt wel grijs en ook ik word niet gespaard van de zwaartekracht, ja ja ik zie mijn oogleden ook zakken en de lijntje onder en naast mijn ogen worden dieper. ¬†Gelukkig blijft mijn onderkin voorlopig zitten waar ze moet zitten :-). ¬†Dankzij mijn bescheiden B-cup is het zelfs onmogelijk om een doos potloden weg te stoppen :-), maar eerlijk is eerlijk, ook hier is de zwaartekracht zijn werk aan het doen, maar blijft het beperkt, door de geringe aanwezigheid :-).

Maar het meest dankbare ben ik, omdat ik gespaard word van pijntjes elke dag, ik spring nog steeds uit bed zonder pijn en dat blijft ook zo gedurende de dag, buiten de knie af en toe.  Want als er iets is waar ik bang voor ben is het pijntjes (lees pijn) en belemmerd worden in mijn doen en laten, ik vind het nogal fijn om als een sneltrein door het leven te gaan :-).

Dankbaar voor de goede genen en dat het verouderingsproces traag gaat, want ik ben er nog niet klaar voor ūüôā ūüôā