Karakterke

Mijn zoon is toch echt een karakterke en heeft niet het wegcijferen van zijn mama :-).

De voetbaltrainingen zijn weer gestart.  Hij is overgestapt naar een nieuwe ploeg die hem vakkundig en met beloftes kwamen wegplukken, aangezien zijn leeftijd is speeltijd namelijk voorbij :-), het is tijd voor het betere werk bij de grote jongens :-).

De beloftes waren dat hij op zijn favoriete positie mocht spelen, zijnde nummer 6 of 8 wat in voetbaltaal het middenveld is heb ik me laten wijsmaken :-).

Wat blijkt na 14-dagen trainen, dat hij weliswaar een trapje hoger mag en naar de beloftes wordt doorgeschoven, maar dat hij dan op nummer 5 moet gaan spelen, linkse flank voor de liefhebbers van voetbal.  Een positie waar iedereen hem wil zetten als linkse voet, maar waar mijn zoon een grondige hekel aan heeft.

Maar mijn zoon doet niks tegen zijn goesting en stiekem bewonder ik dat zo zelfs met een vleugje jaloezie.  Mijn zoon zei radicaal tegen de trainer, ik speel niet op nummer 5, dan ga ik wel een trapje lager bij de U19 spelen op nummer 6, waarop de trainer uiteraard zijn tirade afstak dat hij zijn kansen liet voorbijgaan, waarop mijn zoon en dan is hij wel een kind van mij, nuchter zijn schouder ophaalde en de trainer van antwoord diende, “trainer, ik speel heel graag voetbal, ik wil gewoon voetballen en ik wil dat zeker niet tegen mijn goesting doen”….

Ik weet nu al dat mijn ex morgen aan de lijn gaat hangen en dat ik de kant van mijn zoon ga kiezen :-).

Hij cijfert zich niet weg en ik ga zeker niet beginnen met het hem aan te leren……het is voetbal, nothing more, nothing less……..

 

Op de rooster

In het kader van mijn nieuwe job, werd er verwacht dat ik ook een assessment onderging.  Testen afleggen, iets wat echt jaren geleden was.  Na wat info te hebben uitgepluisd op het internet was ik wel wat gerust gestelder, cijferreeksen en tegengestelden aanduiden dat ging wel lukken :-).

Tot ik dinsdag de testen moest aanvangen.  We gingen van start met de Watson Glaser test, eentje dat ik niet verwachtte voor de functie waarvoor ik in aanmerking kwam aangezien deze test veel wordt gebruikt in de juridische sector en op niveau van management.  Maar eerlijk, dit was nog een eitje in vergelijking met de andere testen die ik moest ondergaan.  Hier was een tijdslimiet van 45 min voorzien, je moest niet treuzelen maar ook niet echt stressen.

Het volgende gedeelte was een vragenlijst over SWOT, vrijezelfbeschrijvingsmethode, loopbaanankers, dit zonder tijd en nog wel ludiek om in te vullen.   Ik droom van een loopbaan….schitterend, want dromen van een loopbaan mmm.  Wakker liggen van wat het allemaal met zich meebrengt dat wel :-).

Dan de planningsoefening, een beetje te vergelijken met de post-vak test, met dit als verschil dat ik ook een planning voor een aantal dagen moest maken voor een bedrijf dat sanitair en cv installeert.  Het was even stressen, vooral door de tijdsdruk en de factoren waar rekening moest met gehouden worden :-).

Eindelijk volgde een break en kon ik even rondlopen :-).

Na de break een test in administratief inzicht, op 30 min  en dat vond ik de zwaarste test, want het waren 5 vragen en potverdorie instinkers die erin hakten, hartslag steeg met de minuut :-).

De snelheid- en nauwkeurigheidstest, bevestigde dat ik voor een leesbril moet gaan of dat ze een groter lettertype moeten voorzien :-).  Ook hier een tijdsdruk van 2 min en 6 min.

Tot zover het test gedeelte en ik kan zeggen dat ik op dat moment moe was, mentaal dan.  En dan moesten we nog overgaan tot de bespreking van de persoonlijkheidstest, die ik op voorhand thuis had moeten invullen.  Mijn relaties met mensen, mijn denkstijl en mijn gevoelens en emoties :-).  33-lijnen, die lijn per lijn uitvoerig besproken werden en die ik allemaal moest verantwoorden met een voorbeeld.  Op het einde was ik totaal gaar, echt gaar.  Nochtans komt duidelijk in de test naar voor dat ik niet graag over mijn gevoelens praat en hier moet je dan letterlijk met je billen bloot.

Na het assessment was ik een beetje in paniek, had ik dit wel goed gedaan? Was die persoonlijkheidstest wel zo als ik echt ben?

Gelukkig volgde er nog een fijne middag met mijn lief en vriendin, zodat alles wat op de achtergrond verdween.

Toen ik de dag erna al telefoon kreeg, was ik het allemaal al wat vergeten door de drukte in het Paradijs.  Volgende week woensdag mag ik gaan tekenen en mag ik de bom laten ontploffen in het Paradijs…….

 

 

 

 

Later als ik groot ben

Mijn lief die snurkt en na een aantal jaar word je het min of meer gewoon ( lees, it sucks).  Regelmatig word ik wakker door de decibels die hij produceert.  Zachtjes probeer ik hem dan in een andere positie te manuvreren, want snurken is gerelateerd aan de postie waarin hij slaapt, met name dan de rugpositie.

Dat mijn slaappatroon wordt verstoord viel me enorm op toen mijn lief regelmatig bij zijn mama overnachtte en nog meer toen hij een week in Frankrijk was.  Die week sliep ik als een roos en besefte ik welke impact het snurken had op mijn rust.

En nu begint het idee toch te rijpen, nu we de zoektocht naar een huis gaan verderzetten om een eigen kamer in te richten een kamer waarin ik me kan terugtrekken als ik weer eens uit mijn slaap word gehouden.  Een kamer waar ik aan yoga kan doen, kalligrafie en slapen :-).  Een beetje mijn privéterein.

Ik weet dat het klinkt of ik apart wil slapen en leven, maar dat is helemaal niet zo, slaap heel graag met mijn lief, ben ook heel graag bij hem.  Maar soms wil ik gewoon slapen of alleen zijn.  Heel mijn jeugd sliep ik ook met mijn zus op een kamer en ja het is een klein trauma, nooit ruimte voor jezelf.

Later als ik groot ben, wil ik een kamer voor mezelf…….

Springen

Ik ga springen…ik kan het nog steeds niet geloven……ik ga het echt doen.

Afgelopen vrijdag startte al heel vroeg de loononderhandelingen, wat een zenuwachtig gedoe, want dat is iets waar ik echt niet goed in ben, maar wilde niet het eerste beste voorstel aanvaarden :-).

Had ook veel op een rijtje te zetten en het is niet omdat mijn buikgevoel na 5 min. ja zei dat we alles moeten aanvaarden.  Ik ging letterlijk met mijn lief rond te tafel zitten om alles te bekijken en bespreken.  Want er gaat veel veranderen.  Het enige waar ik het echt moeilijk met had was de verlofdagen, dat staat echt vast-vast, in het Paradijs staat ook veel vast, maar had ik een week waar ik vrij kon over beschikken en dat is iets dat ik ga moeten missen en dat was toch eentje om door te slikken.

Tegen het eind van de dag kwamen we tot een akkoord, waar we ons in konden vinden en besloot ik te springen, springen in het onbekende, in een nieuwe uitdaging.  Een uitdaging waar ik mijn ei in ga kwijtraken en vooral in een bedrijf ga terechtkomen dat structuur biedt en waar mensen belangrijk zijn.  Dat het niet perfect is, daar ben ik me heel bewust van.  Dat bestaat niet.  Ik ga daar ook geconfronteerd raken met zaken die minder leuk zijn en ook met mensen die me minder liggen.  Maar nu ga ik wel de kans hebben om op de achtergrond te blijven, me veel neutraler op te stellen.   Ik had de keuze, afstevenen op een bore-out, of deze kans grijpen.

Hoe Miami gaat reageren weet ik nog niet of de rest van mijn collega’s.  Mijn job is geen belangrijke, maar heb hier toch een aantal keyfuncties.  13 weken opzeggen zie ik absoluut niet zitten.  Ben bereid een draaiboek te maken als hij me begin september laat gaan, anders gaan ze veel moeten uitzoeken, aan hem de keuze, het ideale scenario zou zijn dat ik na mijn vakantie niet meer hoef terug te komen, maar dat gaat te schoon zijn om waar te zijn :-).

Degene die niet van verandering houdt gaat springen, alleen dat feit al maakt me blij.  Ik durf.  Ik neem risico en vooral ik laat los……….ik laat mijn roze stoel los.

 

 

Friends

In tijden van nood ken je je vrienden….eerlijk, dit was weer een nederig lesje in het loslaten van de illusie.

Mijn zus, kwam  te laat op de begrafenis, can you imagine?  Wel ik begrijp dat niet, een was ik ongerust en twee, eist de beleefdheid toch dat je op tijd bent en de familie condoleert.

Mijn beste vriendin, die heel het proces ook van heel dichtbij heeft beleefd, die de dag voor de begrafenis nog langskwam, stuurde  haar kat.  Later op de dag kreeg ik een berichtje dat ze er jammer genoeg niet kon bij zijn, maar in gedachten er wel was???  Ze zag ons vrijdag  nog, ze zei niks, ik moet zeggen dat de teleurstelling groot was.  De jongste zus van mijn lief woont in Eeklo, de begrafenis vond plaats in Kalmthout, maar heel hun vriendenkring was aanwezig.

Maar iemand maakte veel goed, iemand die ik via het bloggen leerde kennen, iemand waarmee ik enorm veel gesprekken virtueel heb gevoerd, iemand die ik te weinig zie, iemand met een enorm warm hart, die ook in mijn hart zit.  Vandaag blies ons Bie me van mijn sokken, door,  hou u vast helemaal uit Meulebeke naar Kalmthout met de trein te komen.  Het deed me veel, dat iemand die veel minder dicht bij me staat, chronisch ziek is, wel de moeite neemt om er te zijn, het vulde mijn hart met veel warmte, tussen de tranen door.  Merci Bie om er te zijn…..

 

 

 

 

Tot op het bot

Emotioneel tot op het bot, zo voel ik me na de prachtige afscheidsdienst van mijn schoonmoeder.

Het was heftig en hakte me als een bijl onderuit.  Elke emotie kon ik voelen door heel de kerk.

Ik kende mijn schoonmoeder slechts 10 jaar, maar had een diep respect voor haar,  het was een intelligente vrouw die haar kinderen zoveel heeft bijgebracht en bij wie ze ook altijd terecht konden.  Iets wat ik altijd zo hard gemist heb bij mijn mama.

Ook de warmte waarmee het gezin “Preston” hun mama omringde met zorg en liefde deed me veel.  Iedereen stond paraat letterlijk dag en nacht, haar dankbaarheid was zo groot.

Het verdriet van mijn lief is nog velen maal groter en ik kan alleen maar naast hem staan en hem mijn sterke arm en schouder aanbieden.

We gaan dit nog even voelen en moeten verwerken, als koppel, als individu en als gezin.  Want ook onze kids werden overmand door verdriet maar oma had daar een oplossing voor, voor elk kleinkind werd er een steen in hartvorm uitgekozen op basis van hun persoonlijkheid, omdat ze haar kleinkinderen enorm in haar hart droeg, maar ook als knuffelsteen waar je steun uitput.

Oma C, we gaan je missen, ik heb je beloofd om goed voor je zoon te zorgen en ga dat ook doen en met Kerst eten we gillardeau oesters en drinken we champagne, iets wat jij ons hebt geleerd.

Bedankt Oma C,…bedankt voor alles…..

2de gesprek

Vandaag vroeg stond het 2de sollicitatiegesprek  op mijn planning.  Het enige waar ik nerveus over was, was wat trek je aan om te gaan solliciteren :-), I know oppervlakkig, maar er is maar een kans op een goede indruk.  Het werd een blauwe broek, leuke top en blauw blazervestje, klassiek maar ook weer niet te, want dat zou ik niet zijn.

De eerste woorden luidde ” je moet je niet meer verkopen, dat heb je afgelopen dinsdag gedaan en we waren enorm positief verrast“, had niet dat gevoel over het eerste gesprek, heb gewoon verteld wat mijn jobinhoud was en hoe ik alles aanpakte.  Blijkbaar was het een shot in de roos, hoe ik overkwam en wat mijn ervaring blijkt te zijn.

Ik kreeg echt zo’n gedetaileerde uitleg over het bedrijf, dat ik wel aanvoelde dat er veel interesse was.  Na een uur mocht ik pas aan het woord ;-), waar ik weer mijn verhaal vertelde, waarom ik in het Paradijs wil vertrekken, uiteraard is dat een verbloemd verhaal, ze sluiten me op als ik de waarheid vertel.  Wat ik zo op een dag uitvoer en wat mijn verantwoordelijkheden zijn, want ondanks alles die zijn er wel.

Het enige antwoord dat kwam was ” ze gaan jou nooit zomaar laten gaan“, wettelijk kunnen ze me maar 13 weken houden en ik wil mijn werk wel keurig overdragen, zoveel trots heb ik wel.  Ik ga me niet laten kennen.

Dan konden de onderhandelingen over de centen beginnen.  Ik weet dat ik flink ga moeten inleveren ook wat vakantiedagen betreft en toch zegt mijn buikgevoel, SPRING, SPRING, het komt allemaal goed…..en dat is voor mij de grootste verrassing, want u weet ondertussen dat ik niet goed ben in loslaten, noch goed kan omgaan met veranderingen.

Ofwel hebben ze me zover gedreven, ofwel ben ik echt klaar om mijn roze stoel achter te laten..

Wordt vervolgd…..