Ergerissen

Ik ben niet de meest verdraagzame persoon, ik weet het.  Kan me nogal snel ergeren aan verschillende zaken.  Wat als we eerlijk zijn gewoon verspilde energie is, want ik kan de wereld niet verbeteren.  Maar het spreekwoord luidt ” verbeter de wereld en begin bij jezelf”.  Precies wat we gaan doen.  Ik schrijf mijn ergernissen van me af en dan is het tijd om vooruit te kijken, het negatieve te blocken en me te focussen op wat mij gelukkig maakt.

So let’s go:

  • In de fitness, erger ik me aan mensen die de gewichtjes niet op hun plek weer leggen of in de verkeerde volgorde, na 5kg volgt de 6kg en niet de 8-of de 9kg🙂.
  • In het verkeer niet ritsen, of naar het rechtse rijvak komen wanneer er moet ingevoegd worden op die rijstrook.
  • Om me op mijn paard te krijgen is het voldoende om afspraken niet na te komen.
  • De kamer van mijn zoon, geen uitleg nodig.
  • De cijfers op de weegschaal met periodes, momenteel is het zo’n periode.
  • Wanneer iets niet lukt, kan me ook in de gordijnen krijgen.
  • Mensen die hun naam niet vermelden aan telefoon maar gewoon zeggen “Meneer”, ik loop daar de muren van op.
  • Ik ben zot van sociale media, maar af en toe heb ik genoeg van het gezaag, het overdreven positivisme of de hardheid van mensen.  Ik zal me er heus ook wel eens schuldig aan maken, iets met hand en boezem.
  • Tandenborstels die los in de kast liggen ipv in de houder.
  • Handdoeken die van ver op het rek worden gegooid, hoe moelijk kan het zijn ze deftig op te hangen?
  • Het paraplusysteem in het Paradijs.
  • Als ik teveel gegeten heb, haat het gevoel van overeten.
  • Collega’s die enkel taartjes meebrengen voor een aantal collega’s en voorbijgaan aan de rest.

En vanaf nu gaan we ons daar niet meer in ergeren en ook zo weinig mogelijk in andere zaken.  Want het is verspilde energie.

Eerste doelstelling van 2017 is binnen.

Hebben jullie al doelstelling gezet voor 2017?

Bloggers en hun lezers

Toen we een aantal jaar geleden in blogland belandde, had ik totaal geen idee wat het was en noch minder wat ik er ging met doen.  Het is gestart als een uitlaatklep.  Zat toen ook niet fantastisch in mijn vel en kon mijn ei er in kwijt.  De mensen die ik leerde kennen waren letterlijk de spiegel, steunde, troostende woorden of net woorden die me met mijn 2 voeten weer op de grond zette.

Zoals het gaat in het leven, komen en gaan mensen, dat is in blogland niet anders, levens veranderen ook constant.  Als ik alleen mijn leven bekijk hoe het de afgelopen 10 jaar veranderd is, hoe ik als persoon veranderd ben.

We zijn zelfs even een vrij populaire blog geweest en toen ontstond de droom om meer te doen met mijn blog.  Uiteindelijk is dat op niks uitgedraaid.  Integendeel, mijn drang om te bloggen nam af.  Er gebeurde een aantal zaken online die ervoor zorgde dat ik me minder kwetsbaar ging opstellen.  Want laten we eerlijk zijn, ik ben heel open geweest.  En wat me het meest raakte was dat mijn integriteit in twijfel werd getrokken.

Maar het verleden is het verleden en we move on.  En ik wil die draad terug opnemen als de persoon die ik momenteel ben.

En kom ik met de vraag, wat willen jullie graag lezen.  Willen jullie graag veranderingen zien?

 

December

Er is net geen maand voorbij gegaan….maar hier ben ik weer.    Het was een beetje chaotisch in mijn leven en vooral in mijn hoofd.  Zodat er niks uit mijn vingers kwam of toch niks deftigs🙂.

Maar ondertussen zijn we al december, de laatste maand van 2016 alweer.  Wat ben jij snel gegaan moet ik zeggen.  Het overzichtje laat nog even op zich wachten, ben zelf benieuwd want de snelheid heeft me ingehaald🙂.

December, de feestmaand bij uitstek, de maand ook om even stil te staan bij onszelf en de richting die we willen uitgaan.  Hoe wil ik groeien, want jammer maar helaas ben ik ook een aantal keer met mijn neus tegen de muur gelopen dit jaar en kritiek blijft me steeds onderuithalen ondanks het feit dat ik met mijn 2 voeten stevig op de grond sta en er met mijn zelfbeeld niks mis is.  Maar het is een feit ik ben kritisch en hard en wind er niet graag doekjes rond.

Een ding kan ik wel al meegeven, niemand zit te wachten op mijn mening en voor 2017 staat hoog op de lijst het vaker inslikken van mijn mening, zowel privé als professioneel en al zeker op sociale media, want daar huist een bende hypocrieten bij elkaar die hun mening wel mogen opdringen en daar respect voor willen maar andersom werkt dat blijkbaar niet.

Maar december is dus ook feesten en ik heb het geluk om na 15 jaar eens geen feestje te moeten organiseren, en buiten hapjes maken voor de Prestons hoef ik niks te doen, geen menu’s zoeken, geen try-outs, geen tafelversiering uitzoeken.  En net dat maakt dat ik weinig in de stemming raak🙂, het is ook nooit goed hé.  Maar eerlijk is eerlijk, het geeft me wel een ontspannen gevoel.

En aangezien mijn zoon geen examens heeft ( nog meer een ontspannen gevoel) ga ik met hem volgend weekend kerstshoppen, kan de bonuszoon die wel examens heeft goed studeren en heb ik extra tijd met de zoon.

Geniet van deze laatste maand van het jaar en neem de tijd om na te denken🙂

Openbaar vervoer

Het openbaar vervoer en ik zijn geen match, als ik het kan mijden doe ik het, tot tegenstelling met de zoon, die gek is van de bus nemen🙂.

Het liefst rij ik met de fiets naar het Paradijs, kleine 10km die me wat beweging geven en vooral vrijheid dat rij en weet over 30min ben ik thuis of op het werk.  Met de wagen is dat een variabel gegeven.  Ik woon namelijk rond Antwerpen en moet naar hartje Antwerpen, het was altijd al druk en regenweer maakte de rit steeds 15min langer, maar sinds men besliste overal tramlijnen te leggen, de 2-rijvakken te herleiden naar 1 slibt het elke morgen dicht en moet je steeds vroeger doorrijden om niet aan te hoeven schuiven.

Sinds deze week hebben ze ook een belangrijke verkeersader doorgeknipt, terwijl ze al op veel plekken rond en in Antwerpen aan het werken zijn, dat maakt dat ik sta aan te schuiven vanaf ik 1km van mijn deur ben tot wanneer ik de garage inrij….een uur en langer is momenteel de rijtijd van huis naar het Paradijs…..met de wagen.

Maanden kon ik de fiets nemen, tot ook deze week.  Woensdag goot het toen ik naar huis wilde, groots nam ik het openbaar vervoer naar huis, zonder problemen en zelfs ontspannen🙂, gelukkig had ik platte schoenen aan🙂, maar dat is een detail.

Toen ik donderdag buiten stapte om weer het openbaar vervoer richting het Paradijs te nemen, had ik zelfs geluk, de bus kwam gewoon aangereden, net of ze wist dat ik mee moest🙂.  Ik installeerde me met een tijdschrift en liet me meenemen.  Tot we Borgerhout passeerden ging het perfect, maar dan kwam er een man naast me zitten die een week of langer niet gewassen was en gemarineerd was in alcohol, ik slaagde erin mijn gezicht in de plooi te houden, maar innerlijk speelde er een strijd, opstaan en me verplaatsen?  Iets zeggen?  De fun was dus voorbij en ik besliste om 3 haltes vroeger af te stappen en het resterende stuk te voet te gaan……mijn stappenteller sprong een gat in de lucht🙂.

Toen het tijd was om richting huiswaarts te keren had ik weer de pech dat het regende, even twijfelde ik om toch het met alle gevolgen vandien de fiets te nemen, maar flink als ik ben nam ik de paraplu en stapte langs het Centraal station over het Astridplein naar de bus- of tramhalte, want daar heb ik de mogelijkheid verschillende lijnen te nemen richting hometown.

Het werd deze keer de tram🙂, had al een bus laten passeren omwille van het sardine-gehalte en na mijn ervaring van ’s morgens was dat niet echt aanlokkelijk.

Maar de tram was geen haar beter :-)…uiteraard druk, maar mensen weten zich gewoon niet meer te gedragen.  Er wordt vrolijk geroepen in GSM’s in allerlei talen, een klein meisje stond te springen op een van de stoelen naast haar mama en ondertussen de aangeslagen ramen aan het afkuisen, mijn mama kon amper lezen of schrijven, maar ze gaf ons wel een opvoeding…..het meisje mocht gewoon verder doen.  Een aantal haltes later stapte er een boom van een man op en die vond het nodig om het verhaal van god op ons af te laten komen in een volle tram en maar roepen……

Waar is het respect, waar is de opvoeding, is dit nu mijn  Antwerpen? Leven en laten leven, maar er zijn grenzen……

Eindelijk

Eindelijk is het werk in het Paradijs onder controle en dat is een enorme last die van mijn schouders valt….het hield me letterlijk bezig, ook ’s nachts……en voor degene die denken dat ik een topjob of belangrijke job heb, think twice!

Maar ik ben eentje dat niet kan loslaten, zelfs een ballon is moeilijk om het even te schetsen.  En dan blijf ik zoeken naar snellere manieren, oplossingen enz……

En nu zijn we bij en moet het routine worden, samen met mijn “assistente”……en ja, werk uit handen geven, het blijft lastig, niet dat ik haar niet vertrouw of dat ze het werk niet goed doet, maar er zijn details die ik vergeet of waar zij nog niet zo vertrouwd met is,…..maar iedereen moet leren, maar hier komen we weer op dat loslaten🙂.

In elk geval, ik ga ontspannen het weekend in en er staan veel leuke uitjes op het programma, met vanavond een dansvoorstelling van Isabelle Beernaert, ik las bij een “blogster” dat ze gisteren deze dansvoorstelling zou bijwonen en toen ik doorklikte voor kaarten, zag ik dat er nog veel plaatsen vrij waren en er vandaag een voorstelling zou zijn in mijn “hometown”, onmiddellijk bestellen, want als ik van iets kan genieten is het van een dansvoorstelling, mijn grootmoeder nam me toen ik klein was regelmatig mee naar het ballet en dan droomde ik ervan om een danseres te worden, dat ik geen talent heb noch de juiste lichaamsbouw stak er een stokje voor om over het olifantegehalte in een porseleinwinkel nog maar te zwijgen.  Het is altijd bij kijken gebleven, maar ik kan met open mond zitten kijken naar dansers, de controle die ze over hun lichaam hebben, wow.

Zaterdag ga ik met mijne paps boodschappen doen en uitgebreid lunchen om dan met mijn lief gezellig op de bank te eindigen of in de cinema🙂.

Zondag eerst ons lichaam wat afbeulen in de sportzaal om dan het volledig te gaan ontspannen in de sauna, mijn ultiem genietmomentje.

Ik ga uitgerust aan een 2de korte week beginnen, laat maar komen!!

November de maand van de zuinigheid

November is volgens het internet de maand van de zuinigheid.  Komt dat even goed uit🙂.

Voor mezelf bedacht ik een leuke challenge, want door de drukke periode op het werk was de verleiding weer heel groot om aan compensatie-kopen te doen…..een truitje hier een sjaaltje daar en over de lipsticks ga ik niet uitwijden🙂.

Ipv een alcoholvrije maand, wordt het een kooploze maand en geen koffie of lunch buiten de deur of kantoor is hier gepaster.  Elke week zal ik 25 euro in een potje steken net zoals ik in december zal doen.  Dat geld gaat naar een goed doel, want ik heb al zoveel spullen en leef in rijkdom.  Anderen kunnen het beter gebruiken….en het geeft me een doel om mijn geldbeugel dicht te houden.  Wie heeft er een goed idee van een goed doel?

Het wordt geen makkelijke uitdaging, want mijn fitbit herinnert me aan het feit dat ik moet bewegen en ik haal alleen mijn stappen als ik effectief ook ga wandelen,…..en laat ik nu net werken in een omgeving die heel aantrekkelijk is voor iemand die gek is van mooie dingen. Maar we gaan ervoor, ik ben niet gaan minimaliseren om weer te vullen,……..

En wat zijn jullie uitdagingen?

Verwarming

Elk jaar schrijven we met de Provincie Antwerpen in voor de groepsaankoop voor energie.  In ons geval gaat het om zowel groene stroom als aardgas om te verwarmen.

Wat aardgas betreft ontvingen we al een mail van onze huidige energieleverancier, dat er een prijsstijging aankomt van 1.63/kWh naar 2.65/kWh.  Pittige stijging vind ik dat🙂.  Met de groepsaankoop weten we nog niet precies wat het tarief zal zijn, lager, maar nog steeds meer dan we nu betalen.

En toch gaat de verwarming niet lager.  Ik hoor u denken tot hier, het zou goed voor het milieu zijn en je wordt er weerbaarder van, trek gewoon een dikkere trui aan en warme sokken (ik heb altijd IJSKOUDE voeten), ik weet dat allemaal en toch is dit een van de weinige toegevingen die ik wil doen, soms tot ergernis van mijn lief, die nogal gierig van aard is🙂.  En als het kon op alles zou bezuinigen en het goedkoopste zou kiezen, gelukkig heeft hij door mijn invloed al ingezien, dat betere kwaliteit in aankoop duurder is maar loont op lange termijn.

Ik weet hoe het is om te leven zonder verwarming, ik groeide namelijk op zonder verwarming, enkel de living werd verwarmd met een Zibro vuurtje ( die geur alleen al doet me nog steeds huiveren) en de badkamer met een klein electrisch vuurtje.  Verder was het huis kil en koud, ja ook in mijn slaapkamer waar ik het meest van de tijd verbleef en moest stil zitten om te studeren.  Ik heb het heel vaak koud gehad en een onverwarmd huis is een ongezellig huis.

Ik weiger dus de verwarming op 20° te zetten, 22° is hier de standard en eerlijk, als ik alleen thuis ben, durf ik het nog wat naar boven draaien, iets met compensatie🙂.  Daar kan ik zo van genieten een lekkere warme living, kaarsjes aan en me nestelen in de zetel.

Maar aangezien ik graag mijn budgetten in evenwicht hou is het misschien niet onverstandig om wat meer budget voor mijn geliefde verwarming te voorzien en een “klein” beetje te besparen op andere🙂.  En aangezien november de maand van de bezuiniging is heb ik voor mezelf een nieuwe challenge bedacht….:-).

Wordt vervolgd!