Kleur bekennen

Mijn zoon wordt in 2018, 18 en dat maakt dat hij als volwassen wordt aanzien en oud genoeg wordt bevonden om zijn stem uit te brengen.  Hij gaat dus kleur moeten bekennen in het stemhokje volgend jaar in oktober.  Want dan worden de gemeenteraadsverkiezingen georganiseerd.

Ik ga hier geen pleidooi houden over mijn politieke kleur, dat is geen meerwaarde en een discussie die ik liever niet voer.

Het gaat mij erom, wat vertel je je kind, want hij leest ook de krant, hoort ook het nieuws en ja, hoort ook onze commentaar.

Want laten we een kat een kat noemen, welke kleur ze ook hebben, ze maken er gewoon een zootje van, die steeds wordt doorgeschoven naar de opvolgers die dan priorteit geven aan het oplossen van de miserie die de vorige achterliet wat maakt dat we gewoon blijven aanmodderen.

Heb als burger niet het gevoel dat er lange-termijn beslissingen worden genomen en ja wij als 2-verdieners voelen wel dat alles duurder wordt.  Maar we betalen het gewoon, hoeven geen boterham minder te eten.  Maar als alleenstaande telt elke euro en geen geld betekent isolement en ja ik spreek uit ervaring.

Ik ga hier geen pleidooi houden over hoe slecht ze het allemaal doen, want ik besef maar al te goed, dat het hier nog steeds goed leven is, heel goed leven. Alleen kan ik het niet ontkennen dat de politiek draait om postjes, ego’s, messen in de rug duwen en niet altijd de beste beslissingen nemen zeker al niet op gebied van budgetten.

Maar hoe buig ik mijn negatief gevoel om naar een positieve uiting naar mijn zoon?  Hoe leg ik de verschillen uit, de vetes, de boel die ze ervan maken?  Of verzwijg ik het en leg hem de verschillende politieke partijen uit?

Want ondanks dat ik met momenten zeer teleurgesteld ben in de politiek, toch blijf ik het een belangrijk item vinden en wil ik graag dat mijn zoon een bewuste keuze maakt, die ook ik elke keer in eer en geweten neem, want geen enkele partijd voldoet aan alle eisen :-), maar goed dat doet het leven ook niet.

Iemand een idee hoe ik dit pedagogisch verantwoord aanpak?

 

Advertenties

De ballen hoog

De ballen hoog houden, tegenwoordig ben je als vrouw, mama, werknemer, partner, dochter, kleindochter, zuster, vriendin, huishoudster, taxichauffeur en waarschijnlijk nog zoveel meer.

Elke dag pushen we onszelf tot uitersten om alle ballen hoog te houden, ook ik die ook nog eens een perfectionistisch kantje heeft. Maar ik besef hoe langer hoe meer, dat we met minder verder komen, net zoals Samaja  & Tifosa.

Ook ik heb lang meegelopen met de trend van het perfecte leven, ook ik deed mee aan alle voedsel hype’s, trainde keihard om elke vetkwabbel weg te werken, elke dag toverde ik vers eten op tafel, ook aan de lunch werd veel tijd besteed, want boterhammen,  was not done.  Ik sneed groenten en fruit of mijn leven ervan af hing.  Uren bracht ik door in de keuken en fitnessruimte, de andere bracht ik door op mijn werk, al poetsend en in mijn auto de zoon van links naar rechts brengen.  Uiteraard werd er elke dag gestofzuigd en we stonden liever nog een uur vroeger op dan wat dan ook over te slaan.  Want ik kon toch ook de vriendinnen niet vergeten.

Wel, ik deed het allemaal en het enige dat ik won waren de steeds grotere wallen onder mijn ogen.  Ik realiseerde me dat op onze vakantie, toen ik na 3 dagen in de spiegel zag en ik zelf opmerkte hoe uitgerust ik eruit zag.  De vlekjes die mijn lichaam vertoonde was de volgende eye-opener.

Ik moest een aantal dingen anders gaan aanpakken en het loont.  Ja, ik sport nog steeds, maar geen 6/7, ik ga 3 keer trainen en probeer dagelijks mijn stappen te halen, haal ik ze niet dan is het zo.   Ons sociaal leven houden wij heel bewust low profile, we hebben weinig vrienden en ondernemen het liefst met ons 2, ik zou niet weten hoe we veel vrienden zouden onderhouden.  Ik vind gezonde voeding nog steeds belangrijk, maar ik ga geen avonden meer in de keuken doorbrengen om zaken klaar te maken.  Less is more en terwijl een broodje jaren not done was, hoort het er af en toe bij.  En een omelet met brood als avondeten,  werd gewoon aan weekmenu toegevoegd.

Ons huis wordt op maandag gepoetst door de werkvrouw en verder doe ik er nog weinig aan, maar er was een tijd dat ik niet naar kantoor vertrok, voor ik had gestofzuigd en het stof van de kasten had gehaald en het bed keurig was opgemaakt en er nergens kleren te bespeuren waren.  De strijk doe ik nu 1 keer per week, is de t-shirt van de zoon dan nog in de was, jammer, dan blijft ze liggen.

Als we heel eerlijk zijn, is het nog steeds niet evident om een full time job te combineren met het leven ondanks het feit dat ik niet brand van de ambitie noch van een carrière, maar 40 uren per week op je job doorbrengen, reken daar de verplaatsingstijd bij en de som is snel gemaakt.  Vooral de weken dat de zoon er is zijn pittig en loop ik me soms voorbij, want elke dag vecht ik tegen het idee dat ik niet perfect moet zijn, dat gewoon goed genoeg is….

Feestjes

Over feestjes van collega blogger, drukt perfect uit hoe ik me voel op maandag, na een avondje stappen zaterdagavond.

Zaterdagavond om een uur of 7 waren de vriendjes daar, een puree met zongedroogde tomaatjes en geitenkaas en lekker stukje vlees, want er moest een fond gelegd worden, want wij gingen uit, met als doel, Studio 54.

U raadt het al, de kostuums en pruiken werden uit de kast gehaald, make-up werd meer dan ruim opgebracht en je wil niet weten hoe ik daar van genieten, glitters, veel kleur en vooral van alles HEEL veel, het transformeren is al de helft van de pret.

 

Half 10 tijd om te vertrekken en rond 22u stonden we waar we moesten zijn in een of ander VIP-box, die zijn geld niet waard is, maar dat is een ander verhaal.  En het is onmogelijk om te blijven stilstaan op de muziek en aangezien dat ik en mijn lief dansers zijn, stonden we niet stil 🙂 en hadden we weer met zijn 2-tjes ondanks dat we in groep waren een geweldige tijd.

Tegen 4u lagen we in bed, ik bloednuchter het lief met meer dan voldoende pintjes in zijn lijf :-).  Als een blok viel ik in slaap,  totaal leeg.  Maar om 9u30 klaarwakker.  Mijn lichaam deed overal pijn en stem die had ik vergeten in het Sportpaleis.  Dit ging geen topdag worden, zoals voorspeld.

Maar er was nog wel de opruim van het etentje, waar ik vol goede moed invloog.  Na alles weer blinkend in de kast te hebben gezet, maakte ik een kop koffie en een fruitsalade voor mezelf en nestelde me voor tv, mijn lief hoorde ik nog flink doorsnurken.  En genoot ik van een moment voor mezelf.

Ik verplichte me toch van de bank te komen en even langs mijn grootmoeder te rijden met eten en even wat nodige zaken van mijn to-do list af te werken.  Maar tegen ik terug thuis was, was het vat echt leeg.  En werd het een namiddagje zetelcrashen en lange middagslaap.

Vandaag voel ik me nog steeds niet top, ben wel wat verkouden en mijn stem herstelt traag, maar ik stel me toch de vraag, is het dit me nu allemaal waard?  Is dit nu oud worden, een avondje thuis verkiezen dan eens goed uit te gaan?  En eerlijkheid gebied me dat dit feestbeestje liever eens goed uit eten gaat en op tijd in haar bedje ligt, dan de dansvloer onveilig te maken en me 2 dagen geradbraakt te voelen.  Een mens moet keuzes maken en ik kies voor energie 🙂 en het is tijd voor andere dingen dan uitgaan…..

 

 

Het dagelijks brood

Sinds dat wij in een dorp wonen is de bakker aan de overkant, wij zien letterlijk de pistolets liggen.  We wisten dat onze bakker in slechte papieren zat, elke eigendom stond te koop, ja ook de onze.  Onze bakker is namelijk ook onze huisbaas.  We zijn al tijdje op zoek naar eigen woning, maar er waren nog wat obstakels en de timing is niet perfect, maar we zien wel wat er gebeurd, tot op heden zijn er 2 mensen komen kijken met een negatief gevolg.  Maar ik wijd uit, dit is voer voor een andere blog.

Ons dagelijks brood, ja wij eten anno 2017 nog steeds brood, tegenwoordig bijna een doodzonde maar geloof me ik heb veel geëxperimenteerd met voeding en ik kan alleen maar concluderen, eet alles maar met mate en volg je buikgevoel, voelt iets niet goed, laat het dan, maar alle voedingstheorieën ten spijt, je hoeft geen gekke dingen te doen om gezond te zijn en op gewicht te blijven en al zeker niet van die gekke combinaties,….ik heb het voor u al uitgetest, het is niet vol te houden en op lange termijn levert het niks op.

Het brood dus, onze bakker was er eentje die kwaliteit leverde en als we brood nodig hadden liepen we naar de overkant.  Sinds vorige week is hij gesloten, de boeken zijn gesloten en daar stonden we dan, er zijn nog 2 andere bakkers in ons dorp maar in alle eerlijkheid kunnen we zeggen dat het brood er gewoon stukken minder is van kwaliteit.

En hebben wij een probleem, probeerde hier een bakker vlak aan kantoor, ook geen succesnummer.

Ik ben aan het overwegen mezelf een broodmachine aan te schaffen en zelf te gaan experimenteren, heeft iemand van jullie daar ervaring mee?  Welk toestel is een goede aankoop, welke bloem gebruiken jullie, waar moeten we op letten?  En is het een haalbare zaak of is blijven zoeken naar een goede bakker een beter idee ;-)?

Style switch

Gaat mijn nieuwe job ook een style switch met zich meebrengen?   Ik veranderde van de glinsterende wereld naar een stoffering magazijn :-).  Ik ben gewend om in dunne jurkjes op hoge hakken naar kantoor te trekken.  Waar een werkvrouw elke dag ( echt waar) de boel proper maakte, vuilbakjes leegde, de vaatwasser uitlaadde en de perfect uitgeruste keuken elke dag poetste.

Hier passeert de werkvrouw op maandag en wordt de boel gekuist met “Glassex” ( kid you not), de vaat doe ik elke dag” en ik hou mijn eigen bureau proper, want als de monteurs binnenstappen zie je bijna letterlijk de stofwolk volgen, de dossiers vertrekken hier in propere toestand maar ik krijg ze u raadt het onder het stof terug.  Stof stof stof.  Toebehoren ( buizen, bochten, regenkappen) liggen hier voorradig, allemaal prima, tot je een inventaris moet maken om de voorraad aan te vullen.  Stof overal ook op je kledij.  En u voelt hem komen.  Jurkjes, high heels, fijne broekjes met zijden bloesjes een stijl die ik me eigen maakte lijkt nu heel ongepast, mijn collega’s lopen hier op sneakers en jeans, zelfs de salopet heeft haar weg naar hier gevonden, maar hey ik ben 44, geen 24.

Dringt het zich op dat ik mijn garderobe een keertje ga bekijken en aanpassen?  Ik word een beetje onpasselijk bij het idee, maar ik moet bekennen na een maand dat mijn huidige garderobe niet van een praktisch niveau is om hier rond te lopen.

En zo ja, gaan we dan echt voor de sneakers en jeans met sweater?  Of heeft er iemand een beter idee?

Reisplannen

Reisplannen, wie maakt dat nu niet graag…maar in ons geval worden de reisplannen door mijn zoon bepaald volgend jaar :-).  Mijn zoon krijgt de kans om deel te nemen aan een voetbaltornooi in Zweden, u leest het goed, het mooie Zweden.  Dat tornooi vindt plaats tijdens mijn vakantie ( met dank aan de verandering van job) wat maakt dat onze keuze snel gemaakt was.  Al heel lang staat Zweden op onze reis “bucket” list en nu kunnen we beiden combineren.  Het ontdekken van Zweden en toch een match van de zoon meepikken, want ik weet dat ik daar ga blinken van trots, mijn kleine jongen als aanvoerder van zijn team daar, de voldoening van jaren 3 keer per week hem wegbrengen naar de trainingen :-).

We willen graag proberen om het land te ontdekken met een mobile home, zodat we ook een keertje ervaren of een mobile home een manier van reizen is die bij ons past.  Zodat we een stukje van het land kunnen zien en toch een matchke meepikken.

Het idee maakt me blij en vooral dat mijn lief met het idee afkwam, wat niet evident is aangezien zijn zoon er ook nog is, die uiteraard welkom is, maar of het een reisvorm is voor hem dat betwijfel ik.  Maar ik denk dat ik me daar meer zorgen over maak dan het lief en aangezien dat een citytrip er volgend jaar niet echt inzit wegens geen verlof :-), kunnen we mss 2 reizen inplannen tijdens de 3 weken bouwverlof, ambitieus vooral qua budget maar als we het goed budgetteren moet dat wel lukken :-), met dank aan YNAB.

Een weekje Zweden en een weekje zon-zee-strand, met die gedachte kan ik leven :-).  En lijkt het idee aan de lange winter minder erg.

Begin oktober en wij maken plannen voor de zomer van 2018, ook Kerst is al ingepland :-), go with the flow, het is niet aan ons besteed :-).

Zorgende rol

Sinds mama ziek werd eind 2013 heb ik het gevoel dat wij constant in de zorgende rol gerold zijn en dat het ons ongewild in een levensfase heeft geduwd die niet als de mijne aanvoelt.

Eerst was er mama, dan werd het de vader van mijn lief om dan onmiddellijk over te gaan naar de mama van mijn lief.  Ondertussen werd de zorg voor bomma ook groter, ah ja er was een generatie weg.  De zorg van mijn schoonouders kon verdeeld worden over 5 mensen en mijn lief heeft ook nooit een kind gedurende de week en thuis bleef alles doorlopen want ik ving dat op en mijn taken die blijven gewoon voor mij.

Nu het bomma probleem acuut is en we niet echt onmiddellijk plek vinden in een home, is er thuiszorg geregeld en verpleging, verpleging was onmiddellijk in orde, thuiszorg duurt iets langer wat inhoudt dat ik vaak over-en-weer rij om haar eten voor te schotelen, letterlijk want stof afdoen is geen probleem maar een boterham nemen en oogdruppels indoen wel….mijn vader zorgt voor elke avond vers eten, maar ik was beetje uit het oog verloren dat hij dat niet doet in het weekend, dus zaterdag toen we bij haar dan lunch aten, want het smaakt toch beter als er iemand is grrr….bleek dat er eigenlijk geen eten was voorzien voor ’s avonds, weer naar de winkel, zodat ze iets had om op te warmen.  Voor zondag voorzag ik dan een overschotje van onze risotto van zaterdag en verse soep.  Ik vroeg haar wanneer ze op zondag haar pistolekes wilde, voor 10u of na 11u want ik wilde gaan sporten, iets wat er al heel de week was bij ingeschoten omdat ik met haar bezig was.  Ze koos na 11u, maar toen ik arriveerde kreeg ik wel duidelijk te horen, nu kreeg ik toch wel honger.  Dus pistoleke prepareren, koffie en zelf een tas koffie te drinken zodat ze eet.

Dan merkte ik op dat ze al een tijdje haar oogdruppels niet gebruikt, ah nee, want ze had er geen meer..en dan moet je dat niet melden, allee op zoek naar voorschriftjes en haar identiteitskaart, natuurlijk vergat ik dat de verpleging die nodig heeft.  Met als resultaat een bomma totaal in paniek want ze vergeet dan dat ik die heb meegenomen, dus weer naar haar rijden en straks na mijn kantoortijd naar daar met boodschappen en vlug haar identiteitskaart nemen om naar de apotheek te trekken en niet vergeten de was mee te nemen.

Om dan naar huis te rijden, te zorgen dat de zoon tijdig eten heeft en we op tijd naar de training kunnen rijden, dit herhaalt zich ook morgen en donderdag en op woensdag is er chocolade les.

Wat maakt dat ik tegen het einde van de week weer kapot ga zijn, moet zorgen dat haar was tegen dan ook klaar is en weer paraat ben om haar te voorzien van eten en naar de tentoonstelling van haar naaikransje mag rijden, eerlijk……ik zie dat allemaal niet zitten.  En nog minder het feestje Studio 54, want dan ben ik zondag een wrak en ik kan me dat niet permiteren, want mijn to-do list voor de weekends puilt elke week uit, zeker na een week met de zoon terwijl mijn nieuwe job, momenteel ook enorm veel van me vraagt.

Dus moest ik even zagen hier, dat ik wat moe word van de zorgende rol die momenteel zo aanwezig is in mijn leven, want dat is eigenlijk wat ik dag in, dag uit doe, zorgen voor iedereen……….