Leuke verrassing

Afgelopen zaterdag pakte ik na een leuke training mijn smartphone bij de hand en zag ik een berichtje van mijn vriendinneke in de lagere school via FB teruggevonden, want na onze lagere schooltijd heb ik haar nooit meer gezien, nochtans waren we 2 handen op een buik.

Hadden de tijd van ons leven.  In onze fantasie wereld kwamen we van Pluto en spraken ook het bijhorende brabbeltaaltje.  En we lieten iedereen geloven dat we echt aliens waren:-):-).

Ik kan me haar thuis nog herinneren, omdat het alles was wat ik niet had:-) een warm nest, het huisje zal ook wel een kruisje hebben gehad maar daar was ik op dat moment nog te jong voor omdat te zien.

Maar terug over het berichtje, ze nodigde me uit op zondag 7 augustus bij haar ouders thuis, want ondertussen is ze uitgeweken naar het buitenland vernam ik weer via FB en heeft ze een zoontje een stuk jonger dan mijn held, maar duidelijk ook de man van haar leven als je de foto’s mag geloven.  Mijn hart maakt een drie dubbele salto van blijschap, na 30 jaar ga ik haar terugzien, het lijkt nog onwezenlijk en zo banaal dat wij nooit moeite hebben gedaan om elkaar weer te zien in al die jaren.  Ik ben zo benieuwd naar haar, wat het leven haar heeft gebracht, of ik nog iets ga herkennen van mijn vriendinnetje, hoe ze als vrouw geworden is en waar ze naartoe wil.  Natuurlijk gaan we elkaar veel te vertellen hebben 30j ga ik niet in een middag vertellen noch zij:-) en gaat door deze ontmoeting de draad opgepikt worden?

Maar blijschap overheerst toch, looking forward to meet Pluto again!!!!

Diëtiste

De bonuszoon heeft overgewicht, iets waar we ons al lang zorgen over maken, die door de mama worden geminimaliseerd als “aard van het beestje“.

Uit respect voor de mama ondernamen we geen actie, we hebben ook weinig in de pap te brokken als “stiefmoeder” en “weekend papa”,…een totaal scheefgegroeide situtatie die met alle respect weinig constructief naar de zoon brengt.  Soms heb ik zin om te schreeuwen, zet jullie trots opzij en handel in functie van je zoon, die met trieste ogen het aankijkt terwijl hij de inzet is…….maar dat is nog een ander verhaal:-),….

Met dit lange weekend mocht hij uitzonderlijk komen, voor 4 dagen,..mijn zoon is deze weken bij zijn papa, maar die pikte we donderdag met de nationale feestdag op en reden richting Eindhoven, want ook onze kids hadden kleren nodig voor de trouw en nog wat gerief voor de vakantie.  En daar begon de zoektocht, zoals voorspelt voor de zoon vonden we gerief te over, de bonuszoon was een ander probleem, door zijn overgewicht heeft hij gerief op de mannenafdeling nodig, maar omdat zijn lichaam uit proportie is, vind je moeilijk passende kleding.  Een broek was een ramp en toen ik broekmaat 32 moest halen en dat was nog te krap aan zijn benen, knapte er iets in mij en gaf ik aan mijn lief aan, als er niks zou gedaan worden ik actie zou ondernemen,…..

Mijn lief ga op vrijdag aan dat hij mee zou gaan in het verhaal, heel het gegeven werd besproken met de bonuszoon, die stil instemde.  Gewicht en lengte werden genomen en eetdagboek bijgehouden en afspraak bij diëtiste is gemaakt voor maandag 1 augustus, het werd niet geweldig onthaalt bij de mama, maar het spijt me, dit kan zo niet verder, hij groeit maar zijn gewicht stijgt gewoon mee, volgens de curves is hij nog 2kg verwijderd van obesitas.  Er moet actie worden genomen en wie het doet is niet belangrijk, maar dat kind moet geholpen worden voor het zijn gezondheid, zelfbeeld gaat schaden,…..het is mijn taak mss niet, want als stiefmoeder heb je plichten, geen rechten, maar hier ga ik toch tegen de regels ingaan………

Voor degene die ervaring hebben, please shoot,….we gaan alle hulp kunnen gebruiken,…..

 

 

Digitaal

Ik schreef al dat wij een digitaal krantenabonnement hebben en dat ik de papierenversie miste, vooral omdat we maar 1 tablet hadden en we om de beurt moesten lezen.  Het maakte het ontbijt ongezelliger en aangezien ik het ontbijt de lekkerste maaltijd van de dag vind, moet het een klein feestje zijn.  En laat ik elke morgen praten net een brug te ver vinden:-), ik geniet zo van rustig wakker worden en tijd te nemen voor het ontbijt,…..ja, ik sta daar speciaal vroeger voor op.

We twijfelde om terug een papierenversie te nemen, maar uit milieuoverweging besloten we ervan af te stappen en te gaan voor een 2de tablet,….ook handig voor op vakantie,…..

En toen kwam er ons richting uit, dat de bomma een krantenabonnement wilde en wat kreeg je erbij voor 1 euro extra een tablet,……ik regelde de administratie en kreeg een leuke tablet toegestuurd en sindsdien kan mijn geluk niet meer op, want zo’n tablet is handiger dan ik dacht en sindsdien plakt deze aan mijn hand als ik thuis ben:-) en aan het ontbijt lezen wij weer beide de krant ( oke, ik beken ook sociale media), digitaal, dus geen papierverspilling,…….en het heeft me 1 euro gekost,…..

Wij zijn toch zo’n enorme gelukzakken met zoveel luxe en de bijhorende problemen:-):-).

 

Strever

Ik ben ne strever, dat is al lang niks nieuws meer, elke keer ga ik het gevecht met mezelf aan, het moet perfect zijn en liefst van de eerste keer:-).

Toen ik voor het eerst cursus koken aanvatte een jaar of 8 geleden, kon ik een aardappel koken en dan hield het op, maar dat ik koken in mij had was een aangename verrassing, dat ik het ook nog eens graag ging doen misschien de grootste, maar als ik aanvoel dat iets me ligt dan ga ik ervoor met succes, opgeven is een woord dat ik niet ken en dat geldt voor alles in mijn leven, sporten, diëten, huishouden, vriendschappen, job, relatie, alles moet zo perfect mogelijk.

Dat dit veel van me eist is ook niet echt een geheim, maar het is sterker dan mezelf en ik hoop dat het me nooit in problemen zal brengen, want er is wel een latente angst aanwezig om opgebrand te raken,…

Ik ben een cijfermadam, niks zo leuk als cijfers en vooral wat ze uitdrukken.  Dat kan zijn van mijn gewichtsgrafiek die weer in dalende lijn is, ons huishoudbudget, het stijgende gewicht waarmee ik train, name it en ik verwerk het in cijfers:-).

Zoals jullie weten, volg ik een cursus tot ambachtelijke chocoladebewerker, iets waar ik elke week met veel plezier naartoe rij en waar ik enorm veel creativiteit in kwijt kan.  Stiekem werd er al gefantaseerd om hiermee iets uit te bouwen, want het creëren, het zoeken naar smaken, het werd een nieuwe passie.

Examens verliepen goed vond ik zelf.  Pralines lukte perfect en smaak zat goed en vooral ze blonken enorm mooi, wat wil zeggen dat de chocolade perfect getempereerd was, iets waar ik het meeste moeite met had om onder de knie te krijgen.  De marsepein was vooral enorm leuk om te doen, het had bijna een meditatieve werking, zo ging ik op in het boetseren en afwerken tot in de kleinste details.

Tot de punten in de bus vielen:-), ik was geslaagd, met 76/100 voor de pralines en 72/100 voor marsepein.  Toen kwam de strever in me weer naar boven en voelde ik een enorme teleurstelling opborrelen, erg hé.  Als de zoon met dergelijke punten naar huis komt, doe ik naakt de regendans.  Voor mezelf vind ik het average en had ik meer verwacht.  Hoe erg is dit??  Heb zelfs even getwijfeld om me niet meer in te schrijven voor het 2de jaar, omdat ik zo teleurgesteld was en vond dat ik er dan toch niet goed genoeg voor was.  Maar dan na 2 dagen staan we recht, slikken we de teleurstelling in, schrijven ons in voor het 2de jaar, met een duidelijke doelstelling af te studeren met mooie punten:-),….

En ik besef dat ik hier iets aan ga moeten doen, dat gemiddeld meer dan genoeg is,…….dat ik niet zoveel van mezelf moet eisen en vooral niet teleurgesteld moet zijn als de cijfers niet zijn wat ik in mijn hoofd heb,…..

De kleren

De kleren van het aanstaande huwelijk baarde me zorgen:-),……mijn liefde stelde voor om het eerste weekend van de solden te gaan shoppen (lees: help).  Mijn lief is echt een uitzondering, hij shopt liever dan ik,…..dit als detail:-)

We trokken naar de Inno, mijn lief shopt daar graag, gelukkig hadden we snel wat we wilden, makkelijk want de dresscode voor de mannen is blauw:-) en de winkel hangt vol met blauwe kostuums, we werden vakkundig bijgestaan door de verkoper, wat echt in dit geval een meerwaarde was.  Het juiste hemd werd gevonden met das en kousen:-)., voor degene die denken piece of cake, ik denk dat we toch meer dan 2 uur er met bezig waren.  Dan nog soldekes scoren voor mijn lief:-) en het lot was ons weer gunstig gezind een broek, 2 hemden en een trui gescoord en achteraf nog een zwembroek:-).

Dan was ik aan de beurt:-), bikini’s was geen probleem van de 3 die ik uit het rek nam paste er 2 perfect en mijn goesting:-), maar dan op zoek naar de jurk,…..als ik zeg dat ik er 20 gepast heb dan lieg ik niet,…..de een al een groter succes dan de ander.  Tot ik deze jurk aantrok, passe maatjes ik beken, bijkomen is geen optie:-), wist ik het.  Dit wordt het:-).

kleed gitta

Dan op zoek naar schoenen, zowel voor mezelf als mijn lief,………mijn lief vindt altijd zijn goesting bij Van Bommel en ook dit keer was het niet anders:-).

Voor mezelf was de zoektocht moeilijker, want bij een groen kleed is het niet evident, ik had in mijn hoofd een gouden sandaaltje of een zilveren,….tot ik deze beauty’s tegen kwam, onmiddellijk head over heels, maar niet overtuigd dat het de perfecte match zou zijn, tot ik de jurk aantrok en de schoenen paste,……PERFECT!  En ik vond dan ook nog snel de bijpassende handtas, alleen juwelen wordt nog even zoeken, maar dat zijn details:-)

shoenen en handtas

Stikkapot maar happy dat wij aangekleed zijn naar huis, nu is het volgend weekend aan de kids, dat wordt ook geen makkelijke klus.

En toevallig vond ik in Venetië de perfecte jurk in solden voor de burgelijke trouw:-), want een trouw in 2 is 2 outfits:-)

kleed burgelijke trouw

En als je weet dat er 11 kleinkids zijn, moeten we dit nog 10 keer doorstaan:-):-).

Ode aan

Ik heb een gevoelig verteringsstelsel al zolang ik me kan herinneren.  Dankzij het juiste eetpatroon kan ik veel klachten omzeilen, maar stress, verandering van eten en omgeving gooien altijd roet in het eten.  Dat was niet anders zo in Venetië, wat op gebied van voeding een ramp is voor me.

En dat brengt me naar de ode, mijn problemen:-).  Een ode aan het toiletbezoek ( ik weet dat Mr.Pannenkoek zo trots op me zal zijn ;-)).

Venetië is een uitzonderlijke stad, qua gebouwen, geschiedenis, geen auto’s ( dat was echt een verademing) noch fietsen, enkel bruggen en boten:-).  Maar ook op gebied van het kleinste kamertje is het uitzonderlijk.

Regelmatig door het vele drinken en eten, waren we verplicht om gebruik te maken van het kleinste kamer en dan neem je plaats op een terrasje, drink je weer en is het een never ending story, maar er zijn erger dingen:-), niks zo gezellig dan genieten op een terrasje vooral degene die ook de lokale bevolking bezoeken.  We zoeken dat ook uit, omdat het de leukste indrukken zijn.

Toen Miranda als eerste naar het toilet trok, kwam ze terug met een big smile en kregen we de geheimzinnige boodschap om onze boodschap snel te gaan plaatsen:-), ik als laatste in de rij, maar iedereen zweeg als vermoord.  Tot ik het toilet opende, daar stond een veredelde bedpan op de grond geplaatst en moest je heel diep door de knieën gaan om je behoefte te doen, of het de bedoeling was om recht te blijven weet ik niet, maar ik wilde vermijden dat het langs mijn benen naar beneden liep.  Als dit een week eerder was gebeurd, had men een kraan moeten bestellen om me weer recht te helpen.  Maar wanneer de nood het hoogst is, doe je veel.

Een aantal drinkplaatsen later, had ik de eer om als eerste te gaan en kon ik een smile niet onderdrukken, damn Pannenkoek jij had genoten!  Daar was weer de veredelde bedpan, maar dan op een voet geplaatst, nog steeds niet op de hoogte zoals wij ze kennen, ik doopte hem ” in between” :-)……

Gelukkig waren er ook “normale wc’s”, hoewel ze niet gek zijn van wc-brillen, wat ik toch als “klein” probleem ervaarde:-).  Wil het graag zo comfortabel mogelijk en het liefst zo proper mogelijk.

Het is een raar volkje de Italianen,…..een mini een ” in between” of normal size, je kan kiezen:-)

Het dagboek van een linkerknie

Dinsdag 28/6 12u moest ik me aanmelden bij de dienst orthopedie, samen met een zeldzaam moment van stralende zon begaf ik me met de duidelijke instructies van de zoon naar het ziekenhuis met het openbaar vervoer.  Gewapend met een boek en tijdschriften.

Al na 2 blz lezen werd ik uit de wachtkamer gehaald voor een uitleg van de procedure en wat er van me verwacht werd, om te beginnen 4 dagen rust na inspuiting:-), onnodig om te vermelden dat dit het zwaarste deel van de zaak zou worden.  Na de nodige formaliteiten werd er bloed afgetapt en mocht ik of beter werd ik verplicht om een half uur te gaan wandelen.  Gelukkig was de zon er nog steeds en werd het een gezellige wandeling terwijl ik ook mijn lunch op at, al wandelend:-).

Na een telefoontje van het Paradijs dat mijn bloeddruk liet stijgen, mocht ik al binnen, bij de knappe dokter die ook nog eens charmant uit de hoek kwam, beetje op het flirterige af, had spijt dat ik me niet had opgemaakt:-):-), na een uitgebreide echo werd het tijd om de spuit te injecteren, ik bespaar jullie de details en laten we zeggen, dat er leukere dingen zijn.

Maar na de inspuiting sprong ik van tafel en schoot mijn kleren in en uiteraard waren mijn eerste gedachten, mmm ik ga een van de weinige zijn die geen last gaan hebben, tot ik het ziekenhuis had verlaten en op de hoek van de straat stond, want mijn eerste gedachten waren om met het openbaar vervoer de situatie op het Paradijs te gaan rechttrekken en dan naar huis te gaan.  Maar heb echt mijn papa moeten bellen om me op te pikken.  Ik kon amper nog stappen,..na een vlugge interventie in het Paradijs was ik zo blij dat ik me thuis in de zetel kon zetten, uitgeput en leeg.  Natuurlijk is de zoon dan gaan voetballen en was er niemand om me drinken te brengen!

Naar het toilet gaan was een marteling, maar we hebben overleefd:-):-).  Heb veel geslapen de dag van de inspuiting, blijkbaar reageert je lichaam toch wel.

Na een nachtje slapen was de grootste spanning weg, maar de pijn bleef en voelde dat ik het rustig aan moest doen, weer een dagje van veel rusten en slapen dus:-), hersenloze tv kijken……

Op donderdag werd ik terug op kantoor verwacht en ik moet zeggen, ik was blij dat er geen file was, want ontkoppelen was niet echt een pretje,……en op een stoel zitten met je knie in een bepaalde hoek ook niet,……maar ik voelde de pijn wel afnemen.  Vrijdag hadden we nog een betere dag en nam ik zelfs de fiets.  Zaterdag na een dagje shoppen voor het aanstaande huwelijk ( en ja, ik heb wat gevonden, vooral mega mooie schoenen :-)), had ik heel veel pijn en was ik bang voor Venetië.  Maar zoals u las was Venetië meer dan geslaagd en ondanks het vele stappen, trappen lopen heb ik maar 2 keer een pijnstiller genomen.

Gisterenavond heb ik voor het eerst gesport en ik merk dat springen nog steeds een no-go is:-), vandaag heb ik pijn.  Net zoals het vele zitten het niet beter maakt, ik moet bewegen, zonder het te belasten met springen, dat is de boodschap.

Na bijna 2 weken kan ik zeggen dat het een succes is, ik kan weer door de knieën plooien zonder pijn, kan veel meer doen zonder pijn, maar het is en blijft afwegen en keuzes maken, hakken blijft een probleem ( en ja ik vind dat erg), net zoals lang staan en stappen met schoenen zonder steun, het beste is en blijft loopschoenen, maar of dat stylish verantwoord is weet ik niet:-), het zal nooit meer worden zoals het was,…….

2016-06-28 11.56.14 Het begin zonder inspuiting

2016-06-28 15.35.52 2016-06-28 19.50.20  de dikke knie:-)2016-06-29 08.50.46 - Copy 2016-06-30 08.50.33 - Copy  2016-07-01 09.16.53 Weer aan het normaliseren